متن عاشقانه

محبوبِ من!
بیا شعر شویم و قافیه هایش را از خوشبختی بدزدیم.
بیا به آغوش هم بپیوندیم تا به دریا ریخته و تسکین یابیم.
بیا روزها پرواز را یاد بگیریم و
شب ها از همیشه مطمئن تر شویم که تمرین مان تا ابد ادامه خواهد یافت ...
بیا زیرِ نور...

دل خوشی های آدم،
رنگ تازه ای به خود می گیرند،
وقتی طبیعت و باران همدیگر را عاشقانه بطلبند...!

پرستش تو،
کار هر کسی نیست
به من بسپارش...

دنیای ساختگیِ من
قبل و بعد تو چقدر متفاوت بوده است.
قبل از تو خیال می کردم
هر چیزی اندازه ای دارد،
هر آغازی پایانی دارد،
هر کسی آستانه ی ماندنی دارد.
اما بعد از تو فهمیدم
مهربانی می تواند بی اندازه باشد.
دوست داشتن می تواند پر شور و...

تو کنارم می نشینی،
و عشق
در چند سانتی متریِ ما اتفاق می افتد...❤

نیستی و،
خواب به چشم هایم،
راه ندارد...
آی ی---
مُسکّن بےخوابےهایم!


(رها)

بیا و بی بهانه بند آغوشم شو
گره بزن چشمانم را در مسیر
اتفاقات ارغوانیه تبسم
عبورم ده بی تکلف و ساده

از صداقت نیلوفرها تا عشوه گری نازها
عاشق ترم کن میان دلبستگی ها و وارستگیهای قرمزو بلوطی مردمک دیدگانت!

پروازم ده در ساقه های نازک نیاز
از واماندگی...

من همانم
که تمامم شده وقفِ دل تو..

و صبح یعنی تو
که با گلِ لبخند
به وعده گاهِ دل انگیزِ
عشق می آیی...

یکی باشه که وقتی داریم میخندیم عاشقانه نگامون کنه و لبخند بزنه وبگه چیه

با چشای خمار نگام کنی بگی بگو تو چشام چی میبینی منم
سرمو بندازم پایین بگم شیطونی

معبدی ساخته ام، از جانت!
هر روز،
به پابوسی آغوشت، می آیم!
زانو می زنم تا خوب نگاهت کنم!
زیبای من!
جهان را، در تو ریخته اند ...

️

علم بهتره یا آغوش؟
فصل اگه پاییز باشه،
یار اگه کنار باشه،
باد آروم اگه پرده رو تکون بده،
بوی بارون اگه قاطی بشه با بوی عطر تنش
تو بگو کل دنیا یا آغوش؟
تو بگو بهشت یا آغوش؟
آغوش
آغوش
آغوش …

تو همون لحظه ی اول که دیدمت پام لیز خورد افتادم تو اون قوسِ لبخندت،این یعنی عشق در یک نگاه

بی قرارت گشتم و
می خواهمت دیوانه وار
صبر را با آدم دیوانه
اصلا کار نیست ️

غلت میزند روی شانه ی سمت چپ
نوک دماغش میخورد به نوک دماغم
میخندد...
چشمانِ بدونِ آرایش اش برق میزند
نفس گرم اش میرسد به لبم
موهایش را کنار میزنم
موهایش را نفسِ عمیق میکشم
از پیشانی نوازش میکنم تا زیر چانه اش
آبِ دهانش را قورت میدهد
میگوید لطفا...

خدا کند همه ی عشق ها به هم برسند
من وتو نیز در این لا به لا به هم برسیم

آنقدر از عشق

میگویم

که صدای سکوت

توبشکند...

دنیا پر شود

از صدای عشق تو...

تمامِ شهر را هم که قدم بزنم
باز به بازوهایت محتاجم
به یک بغلت که درد را به فراموشی بسپارد
خیلی میخواهمت ...
آن قدر که لب خشکیده آب را
خیلی میخواهمت ...
آن قدر که پرنده پرواز را
هر صبح با سلامِ تو آغاز میشود
و چه شیرین است...

پاییز همان قاب عکس خاک گرفته ی
دلدادگی هایمان است که تو آخرین بار
قول آمدنت را داده بودی
ومن هر روز صبح کنار پنجره با چشمانی مضطرب آخرین برگ های این درختان را می شمارم
نکند آخرین برگ هم به زمین بنشیند و تو نیایی
پاییز یادآور بوی قدم...

دلم ...
به اندازه ی ...
تمامِ برگ هایِ افتاده ی خیابان ها
بودنت را می خواهد!

مگر میشود..؟
یک نفر را آنقدر نداشت
و بینهایت دوستش داشت..؟!

آخرین شب تابستان
دست به دامن بلند مهر می شود
وشهریور
از میان کوچه باغ می گذرد
و پاییز پرتکاپو
با بوی نارنج هایش
کنار خلق شیرین چای تازه دم
لحظه های عاشقانه ام را
به نفس نفس می اندازد
باید تب زرد انتظارم را
با حریر پیراهن چاکدارم
میان...

امشب
شیک ترین لباس هایم را می پوشم
می خوابم

من
تنها دیوانه ای هستم
که دوست دارد
قرارهای عاشقانه اش را
درخواب بگذارد...