پیامک شعر

بی قرار است
چشمان غزل
بی سایه

بادصبا

شعر بانداژ کردن زخم های روح است.

مردن عاشق ،نمی میراندش
در چراغی تازه می گیراندش

آهای بارون پاییزی
کی گفته تو غم انگیزی

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست....

من به شوقی مواج
تو به نازی پلک پلک

از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق

نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست

چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم

ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی

خودنمایی نکند هر که کمالی دارد

ای که هوای منی بی تو نفس ادعاست

گر هست جانی در تنم بهر تو می دارم نگه

آنجا که عشق خیمه زَنَد، جایِ عقل نیست!

تو عمر من و وصلت آسایش عمر من

راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟

به لب آمده ست جانم، تو بیا که زنده مانم

ز معشوقان نگه کاری تر از حرف دلاویز است

آرامش است؛عاقبت اضطراب ها

آنکه خود را نفسی شاد ندیدست ، منم

خوبتر از تو نقشبند ازل
هیچ نقشی نبست در اول

شاخه تا آمد به برگش خو کند پاییز شد

ما را به غم عشق همان عشق علاج است