متن کوتاه

پرنده‌ای تک‌بالم،
یک بالم زخمی است ـ
معلولیت برادرم!

تنها چیزی شادم می‌کند،
گاه به گاه بدان می‌نگرم ـ
عکس من و پدرم!

نسیم شبانه می‌آورد،
زنی مو شانه می‌کند ـ
بوی باغ گل!

پارچه‌ی رنگارنگ،
در خیابان قدم می‌زند
خیالات زیبای یک زن!

کوله‌بارش را جمع کرد
وقت سفر نزدیک است ـ
پاییز عُمر!

سرکش و بازیگوش است،
آرام و قرار ندارد ـ
چشمِ گربه!

نه تنها ماه را،
فصل و سال را هم تغییر دادند ـ
حکومت اقلیم کردستان!

زمین خیس از باران است،
فردا دختری خواهد داشت ـ
نامش را می‌گذارد ابر!

بوسه‌ی مهتاب است،
بر گونه‌ی برگ گیاه می‌چکد ـ
شبنم!

شعر، وطنم است،
واژه هم خانه‌ام ـ
لطیف هلمت!*
----------
* از شعرای مطرح کردستان

خیالی پُر از درخشش ستاره،
نور بر لب ماه ـ
شب عروسی!

نمک‌نشناس نیستم،
بسیار به من بخشیده‌ای ـ
گیلاس‌های بوسه‌‌ات را!

زنی به زیر پرتوی مهتاب،
گیس شانه می‌کند ـ
هر سپیده‌دم!

هایکوهای ناصح ادیب،
از کلمه به کلمه‌اش -
شبنم می‌چکد!

دل می‌بَرد و پس نمی‌دهد
می‌سوزاند و خاموش نمی‌شود ـ
عشق!

شهری در احتضار است
نکبت از پیشانی‌اش می‌چکد ـ
سلیمانیه!

عزادار وطنی‌ام،
که هر روز ـ
بدبختی‌ی تازه‌ای دارد!

سکوتمان خشکسالی است،
توده‌‌ای ابر ـ
نمی‌بارد باران!

دردهای فراقت،
زندگی را بر من تلخ کرده‌اند ـ
در تنگناست دل!

جنگلی شعله‌ور شده،
با اشک چشم که خاموش نمی‌شود ـ
آتش دل!

غم‌هایت بسیار سنگین‌اند،
پایینشان بگذار ـ
خودت جایگزینشان بگرد!

زنی به زیر دار اعدام،
سه مرد به او می‌خندند ـ
پاک شدن شرف!

چون کوه سخت شده،
دست مهربانی به آن نمی‌رسد ـ
قلبِ جلاد!

آژیر خطر به صدا درآمد،
جنگ گریبانمان را گرفت ـ
گریه‌ی کودکی!