متن ادبیات

از خدایت نگو دلم خون است
شاید از یاد برده آدم را

من صدایش نمی زنم چون که
دادم از دست اعتقادم را

⬜ شاعر: سیامک عشقعلی

شعر من التهاب یک درد است
راوی قص‍ّه های تنهایی
نقطه چین های پشت هم خالی
آرزوهای عشق رویایی

می کشم روی بوم دلتنگی
واژه هایی تکیده و تبدار
می کشم روز و شب نمی بینی
انعکاسی ز واژه ی انکار

هرچه کردم نشد به جز یادت
مرهمی بر تب...

پدر...❤️

زیبا شدست با تو تمام جهان من
هستی نشانه ای ز خدا،  مهربان من

من از شما به غیر محبت ندیده ام
دریای لطف و معرفتی! بیکران من!

پرواز در مسیرِ نگاه تو دیدنی ست
آغوش گرم تو، شده چون آشیان من

هر دم کنم سپاس پدر را که ...

بعضی اوقات،خریدن گل نشاط بسیاری به خونمون می بخشه
همون دم که خیلی بی رمق و گرفته ایم
وقتی هم لباس نویی می خریم باعث میشه قشنگ تر بخندیم
چون نو شدن تو روحیمون اثر مستقیمی داره
مثل سایر،همه ی نوشدنها،خریدن تختی نو و ادکلن یا حتی گوشواره ی کوچیکی...

گفتی برای ساحلت قایق نبودم
هرگز نماندم پای تو عاشق نبودم

اصلن به حال من دلِ عالم نمی سوخت
نقاشیِ آیینه های دق نبودم

این لکّه های بالش از چشم ترم نیست
تا صبح هر شب خیس از هق هق نبودم

باشد تمامیِ غزل هایم دروغند
گیرم برایت شاعری صادق...

((زیبای نا پیدای من))





ما ترک جان چو کردیم

در این دیار یاران


از این همه هیاهو

جز رنج دل ندیدیم

ای یار جفا کرده پیوند بریده
این بود وفاداری و عهد تو ندیده

در کوی تو معروفم و از روی تو محروم
گرگ دهن آلوده یوسف ندریده

ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند
افسانه مجنون به لیلی نرسیده...

👤سعدی

اگر شعرِ خوبی یا رمانِ خوبی بخوانی چیزی از آن در وجود تو می ماند، در وجدان تو، در شخصیت تو می ماند و از راه های مختلف به تو کمک می کند.

در دنیایی بی سواد و بی بهره از ادبیات، عشق و تمنا چیزی متفاوت با آنچه مایهٔ...

معتقدم اگر شعر خوب یا رمان خوبی بخوانی
چیزی از آن در وجود تو می ماند
در وجدان تو، در شخصیت تو می ماند
و از راه های مختلف به تو کمک می کند

ماریو بارگاس یوسا
چرا ادبیات؟

من چقدر خاطره ی نداشته دارم از تو ،
چقدر قرار های نگذاشته ،
کافه های نرفته ، نیمکت های ننشسته ،
چقدر دوستت دارم های نگفته ،
حرف کمی نیست وفاداری به دست هایی که تابحال لمس نکرده ای .
..
..
بهزاد غدیری

دستانت
ذات شعرند در فرم و معنا،
بی دستانت نه شعر بود نه نثر
نه چیزی که به آن ادبیات میگویند

‏موسیقی ادبیاتِ دل است
آنجا که سخن خاتمه می‌یابد ،
موسیقی آغاز می‌شود ...

نعمتی ست بودنت، داشتنت
ادبیات چه کهنه می شود در وصف تو
کلمه ها بلد نیستند تو را بگویند
اما خیالی نیست من بی سواد
می شوم، وقتی حرفِ توست...

ادبیات شاید نتواند جلوی جنگ و خونریزی را بگیرد،شاید نتواند از مرگ یک کودک جلوگیری کند؛اما میتواند کاری کند که دنیا به آن فکر کند.

شهامت می خواهد دوست داشتن کسی که
هیچ وقت
هیچ زمان
سهم تو نخواهد شد

ما در هیچ سرزمینی زندگی نمی کنیم
ما حتی بر کره ی زمین هم زندگی نمی کنیم
منزل حقیقی ما / قلب کسانی است که دوستشان داریم.

من فقط یک سوال دارم
شادمانی آدمی را کجا و نان مردم را کی ربوده اند؟

خانواده های خوشبخت / همه مثل هم اند/ اما خانواده های شور بخت / هر کدام بد بختی خاص خود را دارند...

بنویس / بنویس و هراس مدار از آنکه غلط می افتد. بنویس و پاک کن همچون خدا که هزاران سال است می نویسد و پاک می کند و ما هنوز زنده ایم در انتظار پاک شدن بر خود می لرزیم

“آن‌که می‌گوید دوستت دارم
خُنیاگر غمگینی‌ست
که آوازش را از دست داده است

ای کاش عشق را
زبان ِ سخن بود