خسته نمیشوم ز تو / خسته شدی اگر ز من خاطر تو گمان مبر / پاک شود ز یاد من
گویند که چون می گذرد هیچ غمی نیست اما که والله / همین درد کمی نیست...
همیشه یک نفر جای تمام شهر غمگین است زنی تنها که دیگر در سرش شوری نمی افتد
داداشی هر وقت از یه دختر خوشت اومد اول بیا به من بگو / باشه؟
ای یار غلط کردی / با یار دگر رفتی
مرداب باور رودی که جا ماند
یه جایی توی قلبت هست که روزی خونه ی من بود...
مثل یک شعر مرا تنگ در آغوش بگیر که هوای غزلم سخت شبیه تن توست
دل تنگ دلتنگی هاتیم
هر شب ... از سقف خیالم تو می چکی و این عاشقانه ترین بارش دنیاست
با من هزار نوبت اگر نامهربانی کنی ای دوست همچنان دل من مهربان توست
چون تو با بد / بد کنی/ پس فرق چیست؟
من یک پرنده ام ایستاده ام کنار این راه که درخت بگذرد!
شبان آهسته میگریم که شاید کم شود دردم تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید
به ظاهر ساکتم در سینه ام آتشفشان دارم...
و دیگر جوان نمیشوم نه به وعده ی عشق و نه به وعده ی چشمان تو...
کار تو در چشم ما ابرو گره انداختن کار ما با اینهمه دل را به چشمت باختن
شب ، راه گم می کنم در خمِ گیسویت و پیدا می شوم هر روز در صبحِ چشمانت
آنقدر خوابت را دیدم که عسلی شدند چشمهایم
خاطره یعنی؛ لبخند من درخیال تو…
اگرچه بسیارند شغال ها اما بیشه همیشه به نام شیراست
آه .. دارد جانم را می کَند آن خاطره ی کلنگی
هنوز هم بندم کفشم را … پروانه ای گره می زنم در مسیرِ خانه ات
گیسو بسته ام به نسیم آمدنت بی قراری های دل را