متن تک بیت

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

عاشق به گریه آمد و بوسید یار را
عاقل هنوز منتظر یک اشارت است

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره‌ی ما بود، دل‌آرام جهان شد

اثاثِ زندگیِ مردم است شعرِ درست
طلای محضِ پس‌اندازی و کناری نیست ...

کوهِ صبرم، در درون اما شرارِ درد است

غوره ام در این گذارِ زندگی حلوا نشد

تو نورِ منی بازتاب تو ام

بکوبی بسازی خرابِ تو ام

شدم بر سپاسِ نفس ناتوان

چه گویم به شکرانه ی یک جها

من آنچنان بدم تا خوبی ز تو ندانم

تو خوب آنچنانی از رحمتت نمانم

فال حافظ زدم از زلفِ پریشانِ تو گفت

عاشقی بر سرِ آن موی رها دشوار است

در ورای شبِ تاریک شده جهل، فروغ

نیست معلوم به خورشید که زندان داده

ز نفس بی‌ادبت، عالمی در آزارند
سزاست این شتر مست را عقال* ادب

نه به خود گرفته خسرو پی آهوانِ ارمن
که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد

خامش نشسته شعرم، در پیش دیدگانت
ای شیوه‌ی نگاهت، از شعر ناب خوش‌تر

از گل هر دمن گلابی نیست

هر سخن درخور جوابی نیست

جنگ با تقدیر کردم حاصلش شد خستگی

روی زشتِ زندگانی با عمل زیبا نشد

گُؤرمیشم گول بداقین بیر گئجه حیران باغینا

بو گُؤزی بیر کَسَه اُئوندان سُورا ایسلاتمامیشام

گر دوست دارد این پریشان خاطری را دوست

با روی بازی می کشم حکمش در آغوشم

تاوانِ بی سامانی ام سامانِ یک دل شد

سیراب تا باغی شود چون چشمه می جوشم

خودت گفتی که مشتاقی به روی نادمان یا رب

به دیدارت دو چندانم اگر جا دارد عفوم کن

از زخم های فاصله در این کویر هجر

بر پای غصّه نورد خودم گریه می کنم

میخانه نشینیم نه از باده پرستی‌ست
از دلْ نتوان کرد برون، حبِّ وطن را...

ما سایه وار در پی آن مه دوان شدیم
ای دوستان همدل و همراه، الصلا

نه فراغت نشستن، نه شکیب رخت بستن
نه مقام ایستادن، نه گریزگاه دارم

عافیت جایی ندارد در مرام عاشقان

گاه از دل، گاه هم از جان خود باید گذشت