متن تک بیت

گُؤرمیشم گول بداقین بیر گئجه حیران باغینا

بو گُؤزی بیر کَسَه اُئوندان سُورا ایسلاتمامیشام

گر دوست دارد این پریشان خاطری را دوست

با روی بازی می کشم حکمش در آغوشم

تاوانِ بی سامانی ام سامانِ یک دل شد

سیراب تا باغی شود چون چشمه می جوشم

خودت گفتی که مشتاقی به روی نادمان یا رب

به دیدارت دو چندانم اگر جا دارد عفوم کن

از زخم های فاصله در این کویر هجر

بر پای غصّه نورد خودم گریه می کنم

میخانه نشینیم نه از باده پرستی‌ست
از دلْ نتوان کرد برون، حبِّ وطن را...

ما سایه وار در پی آن مه دوان شدیم
ای دوستان همدل و همراه، الصلا

نه فراغت نشستن، نه شکیب رخت بستن
نه مقام ایستادن، نه گریزگاه دارم

عافیت جایی ندارد در مرام عاشقان

گاه از دل، گاه هم از جان خود باید گذشت

نبیند رنگ دریا آبهای جوب آلوده

به چشم پاک، جانان پرده از رخسار بردارد

خدا دوست دارد دل پاک را

به کویش رهی نیست ناپاک را

نبیند زمین رنج آن کشتزار

نبیند گل و بوته و سبزه زار

جز بر سر کوی تو نیایم به گدایی

من بر در این خوان کرم چشم گشودم

وصف احوال من افتاد به دستان قلم
من نوشتم که غمی نیست
بخوان
سخت گذشت...

به جز کوی تو هر نقطه در این سیّاره ناامن است

مرانم، جای دیگر قلب من مأوا نمی گیرد

نسازی فاش این و آن خطای دیگران بی شک

ز دید مردمان، عیب تو را ستّار بردارد

خرابم آنچنان گر صد لودر آوار بردارد

همانم تا مگر مشتی از آن دلدار بردارد

نگاهش گر چه می راند مرا با صد عتاب اما

ز پشت در دلش آهسته می خواند که می مانی؟

✍️ justfor5436
فوت و فنِ عشق را اگر می‌دانستند
هیچ عکسی در قبرستانِ آلبوم ها،
فُوت نمی‌کرد ...

بشکن بت خود را درون خویشتن با یک تبر

دل را به آن جایی ببر زآنجا تو را آید خبر

خوشا آن دم که یکباره ز حالم بی خبر گردم

شوم من از خودم دور و به تو نزدیکتر گردم

خدایا

مرام تو رحمت و بخشایش است

به یاد تو هر دل در آرامش است

خدا هست در زندگی نور هست

دل بی خدا ظلمت گور هست

کاش روزی رسد از راه که بعد از غم هجر

خبر آید به عطا عزم رعایا داری