متن رفتی

نشد
سال ها منتظر فصل بهارم که نشد
فکر شادابی رویای انارم که نشد

مژه بر هم زدی و یاد غزل افتادم
نرگسی در نظرم بود بکارم که نشد

خاطرت مانده که لبخند تو را ماه شنید؟
گفته بودی غم خود را بشمارم که نشد

خواستم تا به کنار تو...

در میان طوفان، نسیم می شوم و می گیرمت!
در رویای پاییزی گنجشککان
روح بیمار من می شوی
و تا سحرگاه مبتلای گریه و زاری ام می کنی!
در شعر، آواز و سرود می شوی و
نغمه های عاشقانه را برایم زمزمه خواهی کرد!
در عشق، تیری زهرآلود می شوی...

🍁🌿🍁


تو رفتی و دلم پاییز گشته


غم و اندوه من لبریز گشته


دلم پر گشته از برگ طلایی


عزیز من عزیز من کجایی


شهناز یکتا

در این دیار بی قراران
قرار من تو بودی
رفتی ...

اینکه رفتی و تنهام گذاشتی برام عجیب نیست
اینکه با چه رویی دوباره برگشتی برام خیلی عجیبه

میدان ولیعصر و سر ضلع شمالی
یک کافه ی دنج و شبی آرام و خیالی

کوپ شکلاتی و تب عشق من و تو
این سردی و گرمی به تناقض شده عالی

موسیقی و نورِ کم و نت های نگاهم
این شاعر بیچاره شده حال به حالی

آن روز گذشت و...

تو رفتی
بهار دیگر نمی آید

از صبح آن شبی که رفتی و گُمَت کرده ام باران واژه ها را خودکارم روی آسمان دفتر خاطراتم می گریاند؛ ومن همچنان پشت رنگین کمان پس از باران واژهایم دنبال تو میگردم...

✍️رضا کهنسال آستانی

رَفتی ،
رُفتی ،
خاطرات گذشته را
با اشک. .
حجت اله حبیبی

در روزهای نبودنت، بودنت را مرور می کنم
روزهایی که خنده هایت آرامش جانم بود
و صدای نفس هایت دلیل نفس کشیدنم…
تو رفتی و زندگی با تو رفت...
عشق با تو رفت...
شادی با تو رفت...
تو رفتی و همه چیزهای خوب را با خودت بردی تا من بمانم....

رَفتی
و
رَفتم
در خاطرات گذشته
حیف !
عکس ها ،
بارونی شدن .
حجت اله حبیبی

تو ، رَفتی ،
و آسمان ، قند می ساید ،
بر سر من و خیال تو .
حجت اله حبیبی

تو رفتی ، بی آنکه ، برگردی ، ببینی چشمم ، پشت سرت آب می ریخت . حجت اله حبیبی

وقتی رفتی گرم بود و از چشمانم عرق می ریخت ، باور نمی کردم رفتنت چشمم را به هم ریزد . حجت اله حبیبی

در آن حصارِ غمزده ی شب ، گریستم، وقتی ، غروب ، رفتی و در مِِه ،گم شدی . حجت اله حبیبی

تو رفتی ، در هر قدم ، نفسم تنگ تر و تنگ تر می شد ، تا از خویش به تنگ آمدم ، تو را ندیدم . حجت اله حبیبی

وقتی رفتی ، مُردم ، امّا متحرّکم ، تا شاید روزی در جایی بیابمت . حجت اله حبیبی

رفتی و دلم کلبه ی ویران تو شد

گم گشته و دربند و پریشان تو شد

قرص قمری ، دلبر جانی تو مرا

سوگند که جانم همه قربان تو شد

بادصبا

با آمدنِ فصلِ بهاران رفتی🌳

از جمعِ تمامِ داغداران رفتی💔

یک چشمه پراز عشق برایم بودی❤

من اشک شدم ، تو مثلِ باران رفتی🌧

گذشتی از من و رفتی چه آسان

مرا دادی به دستان زمستان

مگر شب بوی باغ تو نبودم

چرا پرپر شدم در باد و بوران

شهناز یکتا

شده، محصورِ دستِ غم، فضای دشت های باز؛
هزارآوای احساسم، گرفتارِ هزاران باز!
از آن روزی، که «تو»، رفتی، از این خانه، به یک باره،
به رویم بسته شد شادی؛ ولی درهای غصّه، باز!
زهرا حکیمی بافقی، برشی از غزل ۱۶۴، کتاب نوای احساس.
«باز»: آرایه ی جناس تام.

دربند تو بودن

پا بند هوا و هوسم کردی و رفتی
درگیر هرای جرسم کردی و رفتی

گفتم که لب بام تو پرواز نمایم
زندانی دنج قفسم کردی و رفتی

چیدی پر و بالیکه تمنای تو را داشت
با داس مرارت هرسم کردی و رفتی

ای مخمل آغشته به عطر...

از من رمیده ای و منِ ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق تو را آرزو کنم...

عشقم را هوس خواندی و رفتی
دلم را در قفس راندی و رفتی

برای من هوایی غیر تو نیست
تو غم در سینه بنشاندیو رفتی