شعر کوتاه

دلم، پرنده ای است!
که شباهنگام به پرواز در خواهد آمد
و به در و پنجره ی خانه ی شما
پر و بال می کوبد...





شعر: بکر علی
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

امشب، من و پنجره ی اتاقم،
دو یار جان جانی هستیم.
او با باد دلنوازی می کند و
من هم با خیال زنی، که آواره ام کرد!





شعر: بکر علی
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

به نزد من،
مرگ آدمی،
به اندازه ی سقوط یک ستاره،
قابل توجه نیست.


شعر: بکر علی
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

نازنینم!
با مسافری که می آید
سرزمین بی طرفی برایم بفرست
پرچمی سفید
و پیراهن نازک گُلداری
با بوی خلیج ناآرام فارس
برای اقیانوس آرامی
که مثل چشم های تو تنهاست.

(روجا چمنکار)

من با لب هایم به تو خیره می شوم
تو با چشم هایت بخند
دوستم بدار
زیرِ اَبروهای این جهانِ اخمو...

آمدن بهار و تابستان و
زمستان عادی ست
مشکل پاییز است،
چو می آید،
تو می روی!.









شعر: ابراهیم اورامانی
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

چون می گویند: نبات!
تو به خاطر می آیی...








شعر: ابراهیم اورامانی
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

راه های دور و دراز را
کوتاه می کند.
به تو اندیشیدن...









شعر: ابراهیم اورامانی
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

مشابه اند،
شراب و
رنگ چشم هایت.
هر دو مرا مست می کنند..




شعر: ابراهیم اورامانی
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

شبیه نمک است!
که بریزی بر روی زخمت،
تنهایی...



شعر: ابراهیم اورامانی
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

ریل ها
رفتن ات را تماشا می کنند وُ
بوسه ها اشک می شوند
در آخرین ایستگاه...


✍️شهناز صمدی

عشق،
شمعی ست که
با آتش دروغ فروزان می شود و
وقتی نسیم حقیقت
بر آن می وزد،
خاموش می شود.



شعر: بختیار علی
برگردان: زانا کوردستانی

ای امید!
هیچ چیز چنان تو
ما را فریب نداد...



شعر: بختیار علی
برگردان: زانا کوردستانی

گر شکوفه ها
هر غروب تریاک ظلمت بکشند،
بە خود هراس راه مده.
آن چه تمام نشدنی ست،
روشنایی ست...



شعر: بختیار علی
برگردان: زانا کوردستانی

🌒

انسان با سایه اش مى میرد
درخت با ریشه اش
پرنده با آسمانش
تو ولى بر پایى
همچون درخت هستى
سبز و زرد مى شوى
و باز بالایى

امیر برغشی

درجمهوری کلمات
واژه ها فراری اند
جغرافیای  نگاهت را ببند
  عشق نشانه گرفته انقلاب چشمانت را
نسرین حسینی

"فصلی
به نام چمدان
در تقویم عاشقانه ها
روی زمستان را
سفید می کند"

دست تبرها را باید بوسید
همین طور
پای چوبه های دار را
که از بطالت نجات دادند
جنگلِ بکرِ پَکَر را !!
«آرمان پرناک»

من و مداد دستم،
من و شمع روبرویم،
سه تایی،
در خانه ی پر از نبودنت،
به گفتگو نشسته ایم
عشقت را...









شعر: دلسوز صابر
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

ساده و سپید و پاک
همچون دانه ای برف
به ظرافت و نرمی
بر لب هایت خواهم نشست،
تا با نفس هایت آب شوم...




شعر: دلسوز صابر
ترجمه به فارسی: زانا کوردستانی

قبلن ها
کوچه ها همچون دیگ مسی پخت ذرت
پر بود
از کودکانی که با پیشبند سفیدشان
جست و خیر می کردند.




شعر: هیوا قادر
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

همچون صحرا،
لبریزم از رویای ابدی آب
اگر از تشنگی هم، هلاک شوم،
باز گل های سرخ بر پیکرم خواهد رویید.









شعر: هیوا قادر
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

با مدادی قرمز
تیری بر سینه ام نقش بزن!
بگو مقصر خودش بود،
دستانش تیر و کمان بود.









شعر: هیوا قادر
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی

ای آشوب دل بی گناه من!
ای مروارید ته دریاهای مواج!
ای خنجر نشسته بر کنج سینه ی من!
چرا میان دو چشمه ی جوشان چشمانم،
اینقدر زیبا می درخشی؟!







شعر: هیوا قادر
برگردان به فارسی: زانا کوردستانی