ما بی تو خسته ایم تو بی ما چگونه ای
ما بی تو در همیم تو بی ما چگونه ای
چقدر خوب و قشنگی چقدر زیبایی من از خدا که تو را آفرید ممنونم
کاش سرما بخورم دکتر من نسخه کند: عسل از کنج لب و تُرْشیِ لیمویت را
دلبرا، در دل سخت تو وفا نیست چرا؟
ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغ
جز خیال روی او نقشی نیاید در نظر هرچه ما دیدیم و می بینیم آن جانان ما است
خلاصه ی همه ی بهانه ها این است: تو از یادم نمی روی
این خزان هم آمد و بگذشت و پیدایش نشد آنکه یک روزِ زمستانی رهایم کرد و رفت
سودای دلنشین نخستین و آخرین عمرم گذشته است و توام در سری هنوز
روزگاریست که سودای تو در سر دارم مگرم سر برود تا برود سودایت
من با تو به چشم آمدم و هیچ نبودم
هزار جهد بکردم که یار من باشی مرادبخش دل بی قرار من باشی
بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی
عهد جوانی من، بگذشت در فراقت بازای تا ببویت، باز آیدم جوانی
هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس زانسان شده ام بی سر و سامان که مپرس
خوشتر از دوران عشق ایام نیست بامداد عاشقان را شام نیست
کهن شود همه کس را به روزگار ارادت مگر مرا که همان عشق اولست و زیادت
رفیق بی وفا رنگش سیاه باد
من که با یاد تو دنیا را فرامش کرده ام از مروت نیست از خاطر به در کردن مرا
بدنبال کسی هستم سری بی تاب بفروشد برای منکه دربندم فتوح الباب بفروشد مرا بالابرَد تا اوج، تا فردای ناپیدا در آنجا از لبی دردانةالاحباب بفروشد به آوایی که از نی می شنیدم در نیستانی شباهنگام بنوازد دف و مضراب بفروشد بخواند درد چشمم را، ببوید رنج هجرم را گلی...
× مثل من هیچ کسی آه ،گرفتار تو نیست هیچ کس جز منِ مجنون که سزاوار تو نیست درد شیرینی و ای شور تو افتاد به جان آه فرهاد چو من ،تشنه ی دیدار تو نیست ناعلاج است غم عشقت و درمان نشود مثل من هیچ کسی عاشق و بیمار...
آرامش است عاقبت اضطراب ها
هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای پیوسته پیش چشم خیالم نشسته ای
