شعر

به این دیوار ها احساس دادی
به قلبِ خار ها احساس دادی
من اصلن شاعرِ خوبی نبودم
به شعرم بار ها احساس دادی

هنر چشم تو بوده ست که شوریده مرا


من آشفته کجا ! شاعری و شعر کجا !

شیرینیِ لبخندِ تو در خاطره جاماند
بعدِتو به جز حسرت و تلخی نچشیدم...

محبوبه خاکباز

نکند بوسه بمیرد خبرش گم بشود
دل شکستن نکند مایه ی فرهنگ شود...

نگاهم می کنی قلبم، درون سینه می لرزد
نگاهم کن، نگاهِ تو به درد سینه می ارزد!

تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم
ور به غیر از تو بود، هیچکسم هیچکسم

خسته از نامردمی ها در مسیر روزگار
از نفس افتاده بودم عشق دستم را گرفت

دلم گرفته کنارت کمی قدم بزنم
دوباره تار دلم را به صوت بَم بزنم

دلم گرفته بگیرم دوباره دست تورا
وسرنوشت خودم را خودم رَقَم بزنم

نمیشود که فقط در خیال عاشق بود
چگونه وقت نبودت، زعشق دَم بزنم

عجیب نیست که از دوریت شبی اشکی
به دیده ام بِنِشانم...

ای حسرت جانکاه من ای عشق
ای درد من و آه من ای عشق

هم نیستی و هم همه جایی
دور از من و همراه من ای عشق

درمان نشود زخم غمت آه
ای خنجر دلخواه من ای عشق

از رنج تو آگاه نبودم
ای قصه ی ناگاه من ای...

پیام دادم و گفتم بیا خوشم می دار

جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

تا نیفتادم نفهمیدم که شادی می کنند
دشمنانم بیش، اما دوستانم بیشتر

آشفته دلانیم که در نقطه ی تقدیر

پرگار به کام دل بیچاره نچرخید

هادی نجاری

گاه در جغرافیای زندگی

یک نفر کل جهانت می شود

هادی نجاری

« فن بیان»

بیا از خانه بیرون مهربانم
کمی صحبت بکن شیرین زبانم

تنم لرزید حرفم شد فراموش
تو را دیدم چه شد، فن بیانم

✍️ محمدی البرزی  «بداهه»
دو شنبه 18 مرداد 400

دل بد مکن

عمری اگر خیال تو در سر گرفته ام
در سینه ام هوای تو دلبر گرفته ام

شرقی ترین مسیر عبور ستاره را
با شور و حال بال کبوتر گرفته ام

روزی مگر به لطف نگاهت رها شوم
از قید و بند غصه ی دربرگرفته ام

ای بهترین...

« دریا کنار»

نگاهت زیرک و لبخند داره
دلت موّاجِ  وُ دریا کناره

بیا رحمی بکن بر قایق من
که زیر موج چشمت بیقراره

✍️ محمدی البرزی
یک شنبه 17 مرداد 400

«کوچه باغ»

دلم درگیر چشمان ملوست
منو عقدم بکن باشم عروست

بیا رد کن منو از کوچه باغت
می ترسم از نوک تیز خروست

✍️ محمدی البرزی
یک شنبه 17 مرداد 400

«پشیمان»

دلی دارم شده محتاج درمان
رسیده آخره یک خط پایان

خجالت میکشم این را بگویم
پشیمانم، پشیمانم، پشیمان

✍️ محمدی البرزی  «بداهه»
یک شنبه 17 مرداد 400

«یا هو»

تمام عمر تنها وصل یک مو
دقایق می رود تا ساعت او

نمی بیند کسی مرگ خودش را
نمی گویدکسی یا حق و یا هو

✍️ محمدی البرزی  «بداهه»
دوشنبه 18 مرداد 400

«قضاوت»

گروهی کارشان تنها قضاوت
خرابت می کنند آسون و راحت

به اسم دوستی، دستت فشارند
ولی پشت سرت غیبت، خیانت

✍️ محمدی البرزی  «بداهه»
یک شنبه 17 مرداد 400

«لبخند ژکوند»

نگاهت تیز و راز آلود و تند است
جواب نامه هایم، دیر و کند است

نشد کشفت کنم، ای معدن عشق
که رویت طرح لبخند ژکوند است

✍️ محمدی البرزی «بداهه»
دوشنبه 18 مرداد 400

ابری ست در مغزم که بارانی به چشمش نیست
هیچ انتظاری از خدا جز قهر و خشمش نیست
دلخسته ام دلخسته تر از گوسفندی که
در زیر تیغ است و جهان دیگر به پشمش نیست

دنیای ما دنیای نامردی ست باور کن
من دیده ام در ناامیدی ها امیدی نیست...

چشم و ابرو و رخ یار چه زیباست ولی
من گرفتار لب و فتنه ی یک خال شدم

به آتش میکشد از دورها دور و برت را
خزان این روزها آزرده گل های ترت را

تو را وقتی که معشوقه نفهمیده
بنی آدم نمی فهمند هرگز باورت را