عادتی دارم در غذا خوردن باید لقمه ی آخر پُرمَلات باشد، یکجور که طعمش بنشیند به دهانم، و چشم و دلم را سیر کند تا وعده ی بعد! چند روز پیش بعد از مدت ها رفتیم جگرکی. چهار سیخ سَردل سفارش دادند با یک سیخ جگر. من جگر-دوستم! خسیس بود...
مرگ همیشه که نکشیدنِ نفس نیست مرگ گاهی رویایِ داشتنِ کسی است که شب و روز به انتظارِ آمدنش هستی و او حتی ردِ کوچکی از یادت را هم به یاد ندارد...
میدونی موقع تولد وقتی خدا داشت بدرقمون میکرد چی گفت!!!؟؟؟ گفت: داری به دنیایی میری که غرورت را میشکنن و به احساس پاکت سیلی میزنن!!! نکنه ناراحت بشی...!!! من تو کوله پشتیت عشق گذاشتم... تا ببخشی!!؟ خنده گذاشتم...تا بخندی!!! اشک گذاشتم...تا گریه کنی!!! و مرگ گذاشتم...تا بدونی دنیا ارزش بدی...
بامن بگو بامرگ دربستر چه بایدکرد بازندگی این قرص خواب آورچه بایدکرد مرداد را با گرمی خون تو طی کردیم با سردی پایان شهریور چه بایدکرد دنیا به قصدکشتن ما دلبری ها کرد مادیو راکشتیم با دلبرچه بایدکرد یاکاسه رالبریز کن یاجام را بشکن ساقی ! تو می دانی که...
ترس از مرگ ناشی از ترس از زندگی است. انسانی که به درستی زندگی می کند در هر لحظه آماده مردن است.
هر روز، کمی زندگی است؛ هر بیدار شدن و بلند شدن، کمی تولد؛ هر صبح تازه، کمی جوانی؛ هر بار به استراحت رفتن و خوابیدن، کمی مرگ.
یک جفت چشم نگاهم می کرد، مرگ به استخوان رسیده بود آدم برفی دیگر آدم نبود.
«عشق» روح است، پس از مرگ، نمیفرساید عشق، سلطان جهان است -که میفرماید عشق مانند کلیدی ست که در یک لحظه میتواند در قلب همه را بگشاید! او نگهبان جهان است، حواسش جمع است! مثل چشمی ست که دارد همه را میپاید! هرکه پرسید که : «عاشق شده ای...
این مردن است که وحشتناک است، نه خود مرگ.
استیصال آنجاست که دستِ نیاز باشد و توانِ اِجابت نه استیصال آنجاست که دَمِ زجر باشد و بازدمِ رهایی نه استیصال آنجاست که طوفان باشد و پناه نه فریاد باشد و پژواک نه مرگ باشد و نجات... استیصال اینجاست! من اما تا واپسین توان و بازدم و پناه و پژواک...
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻣﺮﮒ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻭﻟﯽ ﮐﺎﺵ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻝ ﺑﺴﺖ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺧﺒﺮﺵ
ای کاش می رسید به جانم نگاهِ مرگ افسوس دستِ مرگ خریدارِ من نبود
الفرار از مرگ… هیهات از لبت؛ باید گریخت تا نبرده جان من را هم به یغما بوسه ات!
به خلسه رسیده ام انگار همه چیز، با تمام متعلقات و مندرجات دکمه ی آسانسورِ عرش به فرش را در ذهنم زده اند و در بی وزنیِ محض، به همکف ترین طبقه ی ممکن رسیده اند! به غایتِ تمامِ دوندگی ها فکر می کنم به آدم هایی که روز و...
خدا آن حس زیباست که در تاریکی صحرا، زمانیکی هراس مرگ میدزدد سکوتت را یکی مثل نسیم دشت آهسته میگوید، کنارت هستم ای تنها،دلت آرام میگیرد...
من یک بار مرگ را تجربه کرده ام یک نفر شبیه تو دست یک نفر که شبیه من نبود را گرفته بود باران هم می آمد...
حتی مرگ هم دارای قلب است.
تو + عشق = زندگی زندگی + تو = آرامش من تو = دیوونگی عشق + دیوونگی = تو زندگی تو = مرگ
هیچ کس نمی خواهد بمیرد. حتی کسانی که می خواهند به بهشت بروند هم نمی خواهند بمیرند تا به آنجا روند. با این حال مرگ مقصدی است که همه ما در آن سهیم هستیم.
در هر وداع، تصویری از مرگ قرار دارد.
خنده ات دستی ست که مرگِ مرا هر روز دورتر می اندازد..
گاه آدمی در بیست سالگی میمیرد اما در هفتاد سالگی به خاک سپرده میشود
زندگی همه انسان ها را با یکدیگر برابر می کند. مرگ آشکار می کند که کدام یک متشخص است.
اگر بقای من موجب هلاکت فرد دیگری می شود، پس مرگ خوشایندتر و عزیزتر خواهد بود.