جناب آقای... / سرکار خانم... مرگ شکوفه زندگیتان و کم شدن عطر و بوی او از این جهان خاکی را خدمت شما تسلیت میگوییم. امیدواریم شمیم دلپذیر این جوان ناکام فراخنای ملکوت و محضر حق تعالی را عطرآگین سازد. از طرف...
اگر یارش نخواهی شد مگیر از او غرورش را، که بازی دادن یک دل، سزایش مرگ و نفرین است
در غربت مرگ، بیم تنهایی نیست یاران عزیز آن طرف بیشترند
با من شدند روح درختان سربلند این دلبران شاد شکرخورده لوند دارم برای مرگ خودم نقشه می کشم رو به نگاه منتظر آبی بلند...
میگن خواب مرگ کوتاهه، ولى چه فرق عجیبى است بین”مرگ” و “خواب” وقتى؛ “عزیزى”خوابیده دلت میخواد حتى هیچ پرنده اى پر نزنه تا بیدار نشه و وقتى “مرده”، دوست دارى با بلند ترین صداى دنیا بیدارش کنى ولى افسوس… امروز پنج شنبه و شب جمعه است، یادى از عزیزان به...
مرگ یک بار رخ نمی دهد زیراهمه ما هرروز چندبارمی میریم هربارکه با آرزوها، علایق و پیوندهای خود وداع میکنیم می میریم..
بدترین حالت ماجرا این است که طاقتمان تمام شود و به روی خودمان نیاوریم و تا زمان مرگ ادامه دهیم ...
روزی گفتیم فقط مرگ میتواند ما را از یکدیگر جدا کند مرگ دیر کرد و ما از یکدیگر جدا شدیم!
خدا کند که نفهمی غمت چه با من کرد که مرگ من نمی ارزد به غصه خوردن تو
دلبری حتا در بهشت زهرا. وقتی در جامهی سیاهت با چشمان غمزده مُردهای را مشایعت میکنی، تمام آمپلیفایرها لال میشوند و من از یاد میبرم جنازههای ترمهپوشی را که با صفی از لباسهای سیاهِ بدرقهگر از کنارم میگذرند. بر سنگِ هر گوری قدم میگذاری، می دانم آن مُرده به بهشت...
دست تو با گورکن انگار در یک کاسه بود نامهی مرگ مرا با خنده امضا میکنی...
اگر بمیرم (البته باید بنویسم «وقتی که بمیرم»، چون مرگ امری قطعی است و «اگر » ندارد!)، پس وقتی بمیرم، اگر که مردهها اصلاً دلشان برای چیزی تنگ شود، حتماً دلم برای شبهایی که در زمستان سرد، به زیر لحاف سردِ توی اطاق سرد میخزیدم تنگ می شود: وقتی پاهایم...
مرگ همیشه که نکشیدن نفس نیست! مرگ گاهی رویای داشتن کسی است که شب و روز به انتظار آمدنش هستی! و او حتی رد کوچکی از یادت را هم به یاد ندارد...!
حالا که رفته ای ، بیا بیا برویم بعد ِ مرگت قدمی بزنیم ماه را بیاوریم و پاهامان را تا ماهیان رودخانه دراز کنیم بعد موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار بعد موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار بعد موهایت را از روی لب هایت .......
دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ! یعنی اگر گلولهای به سمتم شلیک شود سرم را هم خم نخواهم کرد یعنی اگر برای بُریدنِ این رگ تیغ در خانه نباشد تا مغازه هم نخواهم رفت چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ!
] ببین همیشه خراشی است روی صورتِ احساس همیشه چیزی انگار هوشیاری خواب به نرمی قدم مرگ میرسد از پشت و روی شانه ما دست میگذارد و ما حرارت انگشتهای روشن او را بسان سم گوارایی کنار حادثه سر میکشیم!...
من به کسی نمی آموزم که چطور باید مرگ را تحمل کند یا با آن کنار بیاید.این راه به خیانت به زندگی می انجامد.درس من به تو این است : به هنگام بمیر !!
میگن به یکی که گفتی نوکرتم از “نون” نفس تا “میم” مرگ باهاش باش نوکرتم رفیق
پیروز و کامل زندگی کن! اگر آدم زندگی کرده باشد، اگر کامل زندگی کرده باشد، از مرگ وحشتی نخواهد داشت. اگر بموقع زندگی نکند، نمی تواند بموقع هم بمیرد.
عین مرگ است اگر بی تو بخواهد برود او که از جان خودت دوست ترش میداری .
مردِ آزاد،به هیچ امری کمتر از مرگ نمی اندیشد ، و حکمت او تفکر درباره ی مرگ نیست بلکه تفکر درباره ی زندگی است. اسپینوزا
من آنقدر دوستت میدارم... که دوباره بعد از مرگ... به خانه باز خواهم گشت... و برمیگردم... من برمیگردم... درست به شیوه ی شبنمی... در گرگ و میشِ سحر...
بعد مرگم شعر هایم را بخوان تا بشنوی / سرگذشتم تلخ تر از درگذشتم بوده است
هر گاه .... بر ستیغ کوه عشق .... لاشخورهایی دیدی ..... که مرگ احساس تو را به انتظار نشسته اند .... تعجب مکن .... زیرا که هر جا عشقی متولد شد ..... لاشخورهای حسادت .... کینه .... فضولی .... بر سر آن آواز مرگ سر داده اند! .... به کوری...