متن کوتاه عادت

شعر چهارم :«زنِ تنها»
‌طناز
پاییز ۱۴۰۵

من همان زنم که وقتی همه‌چیز به هم می‌ریزد، اول به فکر جمع‌کردن خانه است؛ که چای می‌ریزد، لبخند می‌زند، جواب سلام می‌دهد و نمی‌گذارد کسی بفهمد درونش چه خبر است.
همان زنی که اگر کسی غصه داشته باشد، برای شنیدن حرف‌هایش وقت...

تو دور شدی پنجره از خویش فرو ریخت
من ماندم و یک خانه و اندوهِ اقامت

در سینهٔ من ساعتِ دیواریِ پیر است
هر ثانیه میخ است و تنم بسترِ ساعت

از بس که به در کوفتم از شوقِ رسیدن
در مشتِ من از عشق فقط مانده خجالت

من نامهٔ...

رفت
دلتنگی جا ماند
عادت می کنم
به یادگاری ش

به روزمرگی رسیده ام
به روزگار گله ای که
به قربانی دادن عادت کرده است

گرونی که تبدیل به عادت شد دیگه درد نداره
وای به اون خونه که توش نان آورو مرد نداره

به آب روشن می عارفی طهارت کرد

و رفته رفته به این کار زشت عادت کرد!

این یکی از عادات قدیمی و مسخره انسان است :
وقتی راهش را گم میکند تند تر می دود !

اون یک روز شد دو روز
شد یک هفته
شد یک ماه
یک سال
و عادت کردم... .

آن طبیبی که مرا دید
درِگوشم گفت:
دردِتو دوری یار است
آن عادت کن ... ... ... . ... .

“سکوت” را
“ترس”
“عشق” را
“عادت”
کاش!!
خورشیداز سوی
چشمانِ تو طلوع کند.

همین عادت با تو بودن یه روز...
اگه بی تو باشم منو می کشه!

آری ، انسان زندگانی دشواری دارد ...
من تصور می‌کنم بهترین تعریفی که می‌توان از انسان کرد این است : انسان عبارت است از موجودی که به همه چیز عادت می‌کند !

عادت بی‌رحم‌ترین سم درون دنیاست !
چون آروم‌آروم تویِ مغز آدم میره و تا به خودت بجنبی می‌بینی که با تمام گوشت و پوست اسیرش شدی ...

مرگ یعنی...
به غم و فاصله عادت بکنی...

اگر روزی عاشق شدی …
قصه ات را برای هیچکس بازگو نکن …
این روزها چشم حسودان به دود اسپند عادت کرده …

ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ﻓﻘﻂ ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﻫﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﭘﺮﯾﺪﻥ
ﻋﺎﺩﺗﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ . . .

ما نمی تونیم چیزی رو فراموش کنیم
فقط انقدر درد میکشیم و عادت میکنیم
تا بالاخره همه چی واسمون
عادی و کمرنگ میشه...

دست سردی وسط سوز زمستان بودی زود دلبسته شدن عادت دی ماهی هاست...

برگرد دیگر طاقت دوری تو
در من اندک شده دلتنگم به تو
به من عادت شده زخم تو
تو دلم چه خوب جامونده اسم تو

ساکنان دریا
پس از مدتی
دیگر صدای امواج را
نمی شنوند...
چه تلخ است قصه ی عادت...

در روزگاری که به ظلم عادت کرده
این چندمین پاییز است
که ما دفن شده ایم

بدترین حالت ماجرا این است که
طاقتمان تمام شود و به روی خودمان نیاوریم
و تا زمان مرگ ادامه دهیم ...

عادت به خنجر خوردن از نادوستان دارد
چیزی نمی‌گوید... چرا که قصه طولانی‌ست!

خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست
یک روز تحمل نکنم، طاقتم اینست

وحشی_بافقی