متن کوتاه

نبودنت

پیانویی‌ست

در خانه‌ای متروک

که باد با

انگشت‌های بریده

می‌نوازد.

نسازی فاش این و آن خطای دیگران بی شک

ز دید مردمان، عیب تو را ستّار بردارد

خرابم آنچنان گر صد لودر آوار بردارد

همانم تا مگر مشتی از آن دلدار بردارد

نگاهش گر چه می راند مرا با صد عتاب اما

ز پشت در دلش آهسته می خواند که می مانی؟

 از سکوت، شکوه صدا؛

از کلام، تجلیِ معنا

خالق هزار ترانه بُرنا

غــرق شـבم، غــرق בر خوابی عمیـق.
آن زمان ڪز سر خوב فـڪر تو بیرون ڪرבܩ...

ای ڪـه یاבت همه شب تا به سحــر.
غرق בر آغوش مــن است.
صبحت بخیر...

ای ڪه نزבیـڪ تر از من به منی.(خـבا)
בر ڪجای این جهــان پنهانـی...

از آنجایی ڪه چشمانت تماماً سوخت בنیایܩ...
בگر بهر تماشای نگاهت من نمی آیܩ...

ڪافر شـבه اܩ امشب.
جز چشܩ سیاه تــو،
בیگر نپرستـב בل...

یکدیگر را با کلمات بدست می آوریم و با رفتار از دست میدهیم...

از یه جایی به بعد
زندگی چیزی بیشتر از فرایند
از دست دادن مداوم
نخواهد بود...

میرقصیُ
می‌پیچد عطرِ موهایَت در باد
پرنده یِ کنجِ قفس
دلَش هوایی میشَوَد.

اینروزها با هر که دوست میشوم
احساس میکنم،
آنقدر دوست بوده‌ایم که دیگر وقت خیانت است.

بخشنده ترین انسان روی زمین
اندیشیدن را هدیه می کند...

روز معلم مبارک

در ناگذر ترین حالت ممکن به سر میبرم تمام جان به سختی نفس میکشد درد را تنفس میکند ..

چاغییب پیکِ اجل، حاضیر اُلوبسان سَفَرَه

هَلَه من بوغدامی یول بوقچاسینا داتمامیشام

باخیشین ساچلارا گُؤز قاشلارا هِچ ساتمامیشام

نَقَدَر غم وئره یادین سینه دن آتمامیشام

بهشت

همین جاست،

اگر با هم

کمی مهربان باشیم.

شاید اگر کوه ها

حقّ درّه ها را نخورده بودند،

اکنون در زمینی مسطّح قدم می زدیم

جان می‌گیرد از تو، در تو نفس می‌یابد

چون بی‌تو نفس هم در سینه نمی‌ماند

غزل‌ها خوانده‌ام، اما در این میان،

دو چشمِ تو، بهترینِ شعرم شد.

چشمان تو، غزلِ نابِ روزگارِ من است

هر سطرِ نگاهِ تو، بهترینِ شعرِ نابِ من است

با هر نفس که می‌کشم، ای هم‌نفَس، از من تویی بیرون می‌رود، عاشقانه.