شش فروردین است جیبهایم را میگردم خوب باز کمبود بهار است اینجا شش جهت، قحطی توست.
کلماتی بفرست که خلاصم کند از دلتنگی که منوّر بزند در روحم. .. مین خنثی شده را هیچ امیدی به عوض کردن این منظره نیست
نخ باران به سرانگشت تداعی تو وصل است یاد میآورمت ابر میآوریام.
داری گریه میکنی ؟ +نه . حساسیت دارم به چی؟ +به نبودنش
بی حضور تو رنگ های زندگی محو می شوند، بسان آبی که از اسفنجی فشرده شده بر زمین می ریزد و من هنوز وجود دارم. خشک و خاک آلود.
فرقی ندارد روزهای تابستان یا شب های زمستان بی تو همه چیز طولانیست
همیشه سعی کردم درد دوریت را با خیابان ها در میان بگذارم قدم بزنم حتی شده ساعت ها تا نبودنت را به خانه نبرم اما هر بار برگشتم باران را دیدم که از هر گوشه خانه بند نمی آمد
اسم اش را هر چھ دوست داری بگذار عشق دلتنگی اما من دیوانه توام••• ️️️
لطفی ندارد هفت سین ها بی سلامَ ت... وقتی نباشی عیدها هم بی بهارند...
گاهی خوابت را میبینم ؛ بی صدا ، بی تصویر ! مثل ماهی در آبهای تاریک که لب میزند و معلوم نیست حبابها کلمهاند یا بوسههایی از سر دلتنگی ...
آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ
اصلن! بلند شو بیا دلتنگی با خطوط اینترنت راه به جایی نمی برد...
تو که رفتی همه ی مزرعه ها خشکیدند باغ من بعد تو صد جعبه زمستان داده...!
گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگی ام ضامن چشمان آهوها به دادم می رسی؟
ایرانیا میگن: ازدل برود هرآنکه ازدیده برفت...🙄 اما فرانسویا میگن:به قلب ما نزدیک است آنکسی که ازچشمهای مادوراست...😍
و عمق عشق هیچوقت فهمیده نمی شود مگر در زمان فراق...
شبها داستانِ هزار و یک شب دردی از دلِ من دوا نمی کند این دل تو را می خواهد تو را... ️️️
کاش اینجا بودی... همین کنارِ خودم.... و من یادم میرفت... که خستهام... خرابم... ویرانم… ️️️
دلتنگی من به تو تمامی ندارد هر شب دلم از در و دیوار خیالت بالا می رود اما دستش به تو نمی رسد...
دلم تنگ است...برای کسی که نه میشود او را خواست... نه میشود او را داشت. فقط میشود سخت برای او دلتنگ شد! و درحسرت آغوشش سوخت ...
جمعه به جمعه فصل به فصل سپری شد.. اکنون ما مانده ایم با زمستانی سرد و جمعه هایی دلگیرتر که نمی دانیم دلتنگی های دل بخار گرفته را به گردن کدام یک بیاندازیم…
قلبم این روزها سخت درد میکند کاش یک لحظه می ایستاد تا ببینم دردش چیست.
مهربان من سلام؛ . ای کاش همین حالا که داری حرفهایم را زمزمه وار می خوانی، آسمان با هرچه ابر که در دلش هست، برایت سنگ تمام بگذارد و باران بباردت... دوست داشتم به جای این نامه، رو در رویت نشسته بودم تا هرآنچه این همه سال، در پستوی شرم...
شاید یک روز... به ندیدنت...به نشنیدن صدایت و به جای خالیت عادت کنم اما فراموش کردنت هنری ست که اصلا ندارم