متن زهرا حکیمی بافقی

در امواجِ دلم، بحرِ حسین است؛
گلِ احساسِ دل، بهرِ حسین است؛
تمامِ کربلای دشتِ جانم،
دمادم خانه و شهرِ حسین است...
زهرا حکیمی بافقی
(کتاب دل گویه های بانوی احساس)

گفتی: اگر، مشتاقِ درمانی،

نگذار تا از درد، درمانی؛

چون پرتوی مهرت، مرا دل داد،

درمان شدم، با پرتودرمانی.

زهرا حکیمی بافقی
(۲۴ تیرماه ۱۴۰۳)

گاهی باید:
سوار بر قایق شکسته ی آرزوها،
مرزهای بیکران بودن را،
با دستانی خالی پارو زد؛
و قاصدک زیبای امید را،
از سرای سینه،
پرواز نداد!
زهرا حکیمی بافقی
(کتاب صدای پای احساس)

مرا شور بده، با تبِ نابِ جهشِ جان/

دلم را برسان تا تپشِ مهرِ فراوان/

به پرواز، درآور، گُلکِ قاصدکِ مهر/

بدم باز، به رگهای نفس، شورشِ پنهان/

شاعر:
زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

🦋🌸🌺🌸🦋

خدایا آرزو دارم که بیماری نباشد/
دلی درگیرِ درد و بسترِ زاری نباشد/
اسیرِ غم نگردد هیچ، انسانی و هرگز/
چروکِ اخم، بر ابروی رخساری نباشد/
شاعر: زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

گفتی که با تو دلم/ لبریزِ عاطفه اَست/

بودن، کنارِ دلت/ جانخیزِ عاطفه اَست/

از خاطرم نرود/ حرفی که گفته ای و/

گلهای سرخِ جنون/ بر میزِ عاطفه اَست

زهرا حکیمی بافقی
بندی از یک چهارپاره

ای کاشکی، با دل بفهمیم این که بی شک:
با عشق، غرقِ گُل، فضای زندگانی ست!

در بسترِ همواره مهرانگیزِ احساس،
امّیدواری، جان فزای زندگانی ست!

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (برشی از یک غزل)

در اوجِ هوهوی هیاهویی هوس ناک،
«هو» را صداکردن، صفای زندگانی ست؛

در نغمه های«بغ بغوی» یک کبوتر،
«بغ» را نواکردن، بهای زندگانی ست!

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (برشی از یک غزل)

در موجِ دریای وفای مِهرِ رویا،

فوجِ نفَس زایی، هوای زندگانی ست!

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (بیتی از یک غزل)

حسّ عطش، زیباسُرای زندگانی ست؛
با عاطفه، زیبا، سَرای زندگانی ست؛

از جامِ موّاج و، زلالِ شورِ شادی،
میگونیِ جان، آشنای زندگانی ست!

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (برشی از یک غزل)

همواره در نامردیِ دنیای بی احساس،
زن بودم و، زن هستم و، زن نیز خواهم ماند!
زهرا حکیمی بافقی، مقطع غزل ۱۲۶، کتاب نوای احساس.

هرگز نمی دانستم عشقش، عاقبت/
می سوزد احساسِ مرا سر تا به پا/

زهرا حکیمی بافقی
(بیتی از غزل ۱۱، کتاب نوای احساس)

قلبش مثالِ سنگ بود و، من دلم/
نازکتر از یک شیشه و، در غم رها/

هرگز نمی دانستم او خواهد شکست/
قلبِ مرا در سنگلاخِ صخره ها/

زهرا حکیمی بافقی
(برشی از غزل ۱۱، کتاب نوای احساس)

آیینه ی دل را سپردم دستِ یار/
گفتم که حتما می دهد، آن را جلا/

دردا نبود آنسان که می پنداشتم/
جوری دگر بوده، تمامِ ماجرا/

زهرا حکیمی بافقی
(برشی از غزل ۱۱، کتاب نوای احساس)

دیگر در این آشوبِ بی پایانِ جان/
قلبم نمی خواهد تبِ مهر و، وفا/

زیرا که از بس هجرِ یارم غم سرود/
با بغض، ناباور شدم من، مهر را/

زهرا حکیمی بافقی
(برشی از غزل ۱۱، کتاب نوای احساس)

حرفِ «نمی خواهم تو را» می گفت همواره/
امّا نمی دانم چرا باور نمی کردم/

با من نبود اصلا دلش؛ می دیدم این را باز/
با این دلِ دردآشنا، باور نمی کردم/

شد باورم؛ وقتی که نارویش به دید آمد/
هرچند، دردی ناروا، باور نمی کردم

شاعر: زهرا حکیمی بافقی...

من زنده بودم با دمِ رویاییِ امّید/
در دل نبود امواجِ «نا»؛ باور نمی کردم/

هرچند، دنیای نفس، بیتاب بود امّا/
مرگی نهفته، در خفا، باور نمی/کردم

شاعر: زهرا حکیمی بافقی، برشی از یک غزل.

می دیدم از دستش جفا؛ باور نمی کردم/
با من نبود او را وفا؛ باور نمی کردم/

وقتی که می بوسیدمش، با مهرِ احساسم/
در او نمی دیدم صفا؛ باور نمی کردم/
شاعر: زهرا حکیمی بافقی، برشی از یک غزل.

⏰⏰⏰⏰⏰
زمان، تند است؛ وقتی، کارِ بسیاری ست/
ولی کند است؛ وقتی، وقتِ بی کاری ست/

و خیلی سخت و طولانی ست، هر کس را/
که دردی دارد و، در اوجِ بیماری ست/

دقایق، از نمای وصفِ آن دورند/
اگر چه: شغلشان، شورِ زمان داری ست/

زمان، آنگونه هست آخر؛...

دنیای نهان، با رخِ دل، همراز است/

نای دلمان، با تبِ جان، دمساز است/

شک نیست؛ چو شوری بدمد، سازِ صفا/

احساسِ وفا، همجهشِ پرواز است/

زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

دُردانه ی دل هست بسی خوب و ثمین/
 
با چشم نهان این گهرِ ناب، ببین/

بسیار، ثمین است و سمین این سخنم:/

تنها هنرم، حسّ دل افزاست؛ همین/

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)
ثمین: گران بها./ سمین: سخن استوار و عالی.

نمی فهمید معنای محبّت را

نمی دانست رویای رفاقت را

در اوجِ خواهشِ دنیای احساسم

رها کرد این دلِ همزادِ محنت را

شاعر: زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

خداوندا! سفرهای پدر را
هماره، بی خطر کن؛ بی خطر کن!
چون او، بی حد، به فکرِ خانواده ست،
خودت، کارِ پدر را پرثمر کن!
شاعر: زهرا حکیمی بافقی (برشی از یک چهارپاره)

سفَر؛ از سُفره خانه؛ تا سرِ کار،
برای کسبِ روزیِ حلالی؛
و شب، می آید او، خسته؛ ولی شاد؛
نگاهش، ناب؛ چون آبِ زلالی...
شاعر: زهرا حکیمی بافقی (برشی از یک چهارپاره)