متن آیینه

صدای موسیقی رو بلندتر کنید
صدای پچ پچ هاتونو بیشتر کنید و ببرید بالاتر شاید بلکه صدای منو شنیدید
یه چایی بریزید و بزارید روی میز قبل از اینکه سرد بشه، داغ داغ بخورید تا ذهنتون آماده بشه به حرفهایی که میگم
شنیدم میگن آدم آدم رو می‌کشه ببخشید خندم...

آینه را شکستم
اما خودم ناپدید نشدم

تکه‌ها
مرا تکثیر کردند

آیینه گرفتم، رخ دنیا همه خون بود
در خنده‌ی مردم، غمِ پنهانِ درون بود

هر کس به تماشای خودش ماند و ندانست
این چهره‌ی آلوده، همان رنگِ جنون بود

در آینه دیدم که به من خیره زمان است
در خنده‌ی او خنجری از جنسِ نهان است

گفتم که نترسم ز...

چشم بگشا، شب فروغی از دل اختر گرفت
ماه در آیینهٔ دریا رخ دیگر گرفت

باد، پیراهن به دوش سروِ مجنون می‌دواند
بوی زلف یار را از دامن صرصر گرفت

اشک، چون شبنـم به روی گونه‌ام لغزید و رفت
قصه‌ای از شوق پنهان در دل دفتر گرفت

شمع، در خلوت‌سرای...

در سحرگاهان غم جان، یاد باران می‌کشد
خواب شبنم را به دامان، یاد باران می‌کشد

در دل آیینه‌ها تصویر مهتابی شکفت
قصه‌ی مهجور دوران، یاد باران می‌کشد

بر لب خاموش شب، آواز نیلوفر نشست
نغمه‌ی خاموش و پنهان، یاد باران می‌کشد

در گذرگاه غزل، افسانه‌ی پروانه‌ها
شعله‌ی بی‌تاب عصیان، یاد...

در آینه
پیرمردی ایستاده است
و
موهای دماغش را
با درد میکند.

بهترین همدم آیینه است….



چون هم ذات توست و قابل اعتماد 🌱



نویسنده:سرکار خانم المیرا پناهی درین کبود

آیینه ی دل را سپردم دستِ یار/
گفتم که حتما می دهد، آن را جلا/

دردا نبود آنسان که می پنداشتم/
جوری دگر بوده، تمامِ ماجرا/

زهرا حکیمی بافقی
(برشی از غزل ۱۱، کتاب نوای احساس)

در این دل در این قاب در این آیینه پاک
در ایران دلیران فقط می روید از خاک

حالم بد است انگار اصلا نیستم
از آیینه پرسیدم من کیستم

گفت تو غریب افتاده در جمعی
از ابتدا نبودی و نیستی

تا کی کوبم بر شعر گویم هستم
کیست آن کس آخر میگیرد دستم

من غایبی هستم که هست حاضر
آن کس که در هر کاری هست ماهر

از...

گل خورشید پژمرده ست،می دانی؟...نمی دانی
دلِ آیینه آزرده ست،می دانی؟... نمی دانی
رضاحدادیان

چقدر محو شوم هر روز
در تکراری های دل؟
چقدر محو شوم هر روز
در مات های آیینه ی احساسم؟
زهرا حکیمی بافقی (کتاب ترنّم احساس)

ای نوگل روئیده در گلدانِ خورشید
از مستی آیینه پُر کن ،ساغرت را!
رضا حدادیان

پلک وا کردم ،پُراز فریاد شد آیینه ام
پلک بستم،چشم های بی زبانم پاک شد
رضا حدادیان
۱۴۰۲/۳/۲۲

لحظه به لحظه دل به دیدار تو تنگ است
هر ثانیه دل منتظرت گوش به زنگ است

در قصه ی آغوش تو عشق پر خطر است
تو ماه در این قصه و دل بچه پلنگ است

بی گمان مستی در آغوش تو آسان بشود
آغوش تو آغوش نه یک مزرعه...

بی شک از جنس تماشایی و جز آیینه ها
چشم های بی زبانت را نمی بیند کسی

رضا حدادیان

هرچند که اهل فراموشیست آیینه
امّا در او جا مانده ردّ پای رخسارت
رضا حدادیان

آیینه ترک برداشته…
رخ معشوق را ب دل..
چند تکه میکند …








المیراپناهی-درین کبود

کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتم

پاک نتوان کرد با دامان تر آیینه را

ای گل خوشبوی من دیدی چه خوش رفتی ز دست

دیدی آن یادی که با من زاده شد بی من گریخت

دیدی آن تیری که من پر دادمش بر سنگ خورد

دیدی آن جامی که من پر کردمش بر خاک ریخت

لاله ی لبخند من پرپر شد و بر باد...

به تنهایی دیوارها آیینه بخشیدم
تا انعکاس رنج هایم هویدا باشد...

یک روز می آیی که من دیگر دچارت نیستم
از صبر لبریزم ولی چشم انتظارت نیستم

یک روز می آیی که من نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی نه یقین ، مست و خمارت نیستم

شب زنده داری می کنی تا صبح زاری می کنی
تو بیقراری...

گاهی سبد سبد گل سوریست قلب من
گاهی نماد زنده به گوریست قلب من

این مغز من مسیر خودش را شکسته است
خود را به دام پیله ای وارونه بسته است

یک عمر رو به آیینه دیدم که کیستم
یک عمر روبه آیینه دیدم که نیستم

اصلن من اتفاق تن...

پاکترین آیینه ها
سبزترین رنگ صفا
روشنترینِ چشمه ها
در این جهان،
دلهای پاک کودکان