شعر

قبله گه دلم تویی ،ای که تو برده ای دلم


روح شود زنده به تو، عیسی روح پرورم

صبا

دیشب به خواب دیدمت آرام من شدی
گویی خیال بودی و الهام من شدی
حیران شدم ز درد غم ، ای بی قرار دل
آری به خواب شفا، به آلام من شدی
وحی آمده است، بر دلم اینک، سفیر عشق
شاهد مثال سوره ی انعام من شدی
چندی بیا به...

قسم به دانه ی تسبیح مادرم که هنوز

تمام قلب و وجودم پر از بهانه ی توست

بی عشق عبور از دل طوفان نتوان کرد
بی یار سفر از غم و باران نتوان کرد

در معرکه عشق نیاز است به مردی
رندانه گذر از دل خوبان نتوان کرد

چون می گذرد  هیچ  نباشد  حزنی
رود از پس هر گذر بشد پاک و زلال
شوریده  مشو  از  سخن  این  افراد
چونکه گذرد شتا،سیاه بماند به زغال
مبینا سایه وند

خسته ام از حرف تکراری ولی دیوانه ی...

جمله های دوستت دارم، عزیزم میشوم

هم درد منی حال تو را می فهمم
در قهوه غم فال تو را می فهمم
گفتند که پرواز نکن ممنوع است
قیچی شدن بال تو را می فهمم

ثریا صفری

بی تو نه بهار و رنگ و بویی دارم
نه سیزده و سبزه و جویی دارم
تنها غم تو سراغ من آمده است
من پیش غمت چه آبرویی دارم

چون توهم کرده است در خود خیال دون صفت


بیشه ی شیران شده است منزلگه باده پرست

سودای تو را دارم در سر چه کنم ای یار



چشمم به در مانده ،یکسر چه کنم ای یار

ز دلتنگی نویسم شب ،غزل های دلم را


به دست واژه ها، زیبا نگارم، تا تو را بینم

صبا

به " طبِّ عشق " زخم ِ قلبِ بیمار
شفا یابد به دیدار ِ رخِ یار

خورَد چاکِ دلِ دلداده تنها
بخیه با نخِ ابرویِ دلدار

با پنجره ها بخوان سرود از تبِ رود
خورشید شو! عاشقانه لبخند بزن!

غم می رود از حوالی ما، به خدا!
بی علت و بی بهانه، لبخند بزن!


▫️شاعر: سیامک عشقعلی

هر چه گفتم عاشقم گفتی که من هم خواهرت

من که خواهر داشتم، لعنت به چشم خواهری

صبح و، تپش و، شورشِ احساس، چه زیباست!
بر میزِ عسل، دسته گُلِ یاس، چه زیباست!
وقتی که دلم، پُر شود از، قهوه ی چشمت،
در باغِ نگاهت، گلِ الماس، چه زیباست!
شاعر: زهرا حکیمی بافقی( کتاب دل گویه های بانوی احساس)

آنقدر مهربانی که مهربانیت را حد نیست
چیزی به اندازه ی مهربانیت بی حد نیست

مجموعه زیبایی که در تصرفت داری
در هیچ اندام و سر و روی تن و قد نیست

چیزی بخواهی از کسی در آن لحظه
دیگر برایش فرصتِ اما و شاید نیست

آن چه میان لب...

معشوق دل آزار، به دل گشته همه جان


آزار نبیند، چنین عاشق بی تاب تر از جان

دل و جانم بسوزاندی تو ای عشق و نگار من


شدم عودی به دل آتش گرفته، ای بهار من

صبا

دلداده ای که دلش پر ز عشق ماست


بی شک سپید موی دل بی قرار ماست

ای دل که پریشانی بس خسته و حیرانی


با من تو بگو از دل تا باز، غزل خوانی

چون ابرِ بهار اگر که می باریدی
سرسبز ترین دشت،مرا می دیدی

دیدی که دلم کویر لوت است ولی
خورشید شدی و بیشتر تابیدی

یاس من بودی ولی حالا تو کتمان میکنی
عشق خود را از همه مردم که پنهان میکنی

کل دنیا با من بیچاره دشمن بوده اند
دشمنان را دم به دم شادان و خندان میکنی

ما که از عشق تو در عالم نمونه بوده ایم
عاشقت را از چه رو گریان...

بغض نا گفته ی دردم خبرت نیست مرا
آسمانم شده ابری، هوایی به سرت نیست مرا
پشت یک پنجره تا صبح نوشتم اسمت
شمع چشمم شده خاموش، گذرت نیست مرا
گرچه گفتم وقت رفتن به سلامت اما
قصد برگشت ازین ره سفرت نیست مرا

ریش درون، پنهان کجا، عاشق کند ای نازنین


خون می خورد در هجر آن، زیبا رخ مهر آفرین