متن عاشقانه

کاش میدانستی
من
درهوای تو نفس

می کشم بی هوایت
منی
در کار نیست....

یادت ؛
هر صبح
پیش از من
راه افتاده است
در جاده یِ نمناک پاییز...

گاه ؛
آهی می کشد
روی برمی گرداند
و شعر چشمهایش
دستم را می گیرد
برایِ عبور از جاده هایِ نرفته....

هوایِ سرد جاده
جان می بازد
در گرمیِ نگاهت...
و این همراهیِ شاعرانه...

یادت...

خود ماه آنقد ماه نی که تو آنقد ماهی

صبحی
که با لبخند تو آغاز شود
شب نمیشود دیگر...

"آبان" عروس پاییز
همان که عاشقانه هایش زیر زبان مِهر جاماند و بهانه هایش تمام ِ زردو نارنجی های عالم را کودکانه در آغوش آذر؛ شاهزاده ی رویاهایش سفیدو صورتی می شود
ارام وبی دغدغه!
وهماهنگ میشوند باهم ملودی ترین نوای بارانیشان را از حاصلخیزترین جای قلب هاشان تا تقدیم...

دلم جنگل را می خواهد
در یک روز پاییزی
باران ببارد
قدمی بزنم
برگ های زرد زیر پایم
در ان هوای نم دار
سیگاری روشن کنم
اب راهه های کوچک زیر پاییم
به کجا میروند
شاید به سمت رودخانه !
تو نیز کجای پاییز ماندی
اخر چرا نیامدی
بیا تا...

محبوب من
شما با ارزش ترین دارایی من در این دنیا هستید
برق چشمانم، در لحظه دیدار گواه این حرف است.

دلبندم امروز نفسم بند آمد..نه از شدت ترس، نه از دویدن و نه بیماری...وقتی گفتی می آیی نفسم از شوق دیدنت بند آمد...درست مثل روز بسیار دوری در گذشته ام که به شوق پیروزی تمام مسیر مسابقه را با تمام سلول هایم دویده بودم....شبیه شبی که اتوبوس در جاده ای...

ببین خوشبختی را
اکنون که در چشمان من است
ببین که می خندم
چه چیز زیباتر از این
که تو سببی

دوست ندارم
در فصل دیگری عاشق شوم
" پاییز "حال وهوای دیگری دارد
پر از شعرهای عاشقانه است
حتی دلتنگی هایش شیرین تر است
با بوی زردترین برگ هایش
می شود زندگی کرد
عاشقی در " پاییز " شعری ست همیشه شنیدنی...

مژگان بوربور

آندم که در حصر نگاهت باشم...
من آزادترینم...

شرط اول کو؟!
من در پی آن ویرانم...
من پی یافتنش گم شده ام...
گر در این معرکه اورا یافتی تو بدو گو که پی اش میگردم...

همچنان...
درجاده ی خیال تو در سفرم

همه جهان به یک سو
تو سوی دیگر
در سرم فقط یاد توست
این تن و جان
فدایت
می نوشم از نگاهت
جرعه جرعه محبت
مست می شوم از
عطر کلامت
مصرع به مصرع
یادت را که می خوانم
مهتابی می شوی بر شب تارم

میانِ این رفتن ها،
نماندن ها،
بد قولی ها
و بی وفایی ها...
باید باشد کسی که هوای دلت را داشته باشد!
یک همدم
برای شنیدن حرف هایت...
برای بخیر کردن شب هایت،روزهایت،
برای وقت هایی که دلت
آغوشی بی منت میخواهد...
و بودنِ " تو " در این میان...

ما تمام خود را خرج کسی کردیم که حتی یک سطر از عاشقانه هایمان را هم نفهمید، تمامِ احساس مان پایِ کسی هدر شد که حتی نفهمید برای ما همه کس است،
به گُمانم عشق چیزی فراتر از دوست داشتن و دوست داشته شدن نیاز دارد؛ شاید چیزی شبیه فهمیده...

دوست داشتن ما با عالم و آدم فرق میکرد...
من و تو وقتی دلتنگ هم بودیم،نمی توانستیم همدیگر را در آغوش بگیریم...
ما نمی توانستیم هر روز قرار های عاشقانه داشته باشیم...
عصر ها نمی توانستیم پیاده رو های ولیعصر را قدم بزنیم...
ولی همدیگر را دوست داشتیم...
با همه...

وقتی چند روز نیستی
آدم تازه میفهمه بودنت چقدر اعتیاد آوره :)

تا ته خط سرنوشت
پایبند به توام

چیزی کم از بهشت ندارد
هوای تو

جایی که اسم تو یبار میاد
دل من هزاربار میره

کافیه یه نخ بدی
میدوزمت به خودم :)

بیشتر از هر چیز دلم می خواست می توانستم تمام روحم را در چشمانم بگذارم و تا ابد ، تا هنگام مرگم به تو نگاه کنم ...


آلبر کامو
خطاب به عشق

من را با هر خواب موی تو
از یک طرف آب میبرد
سرت را با خواب های مختلف
اگر شانه میزنی
یک خواب اش را بگذار برای من
تا قاب کنم برای میز کارم