متن اشعار زهرا حکیمی بافقی

می‌نویسم، عشق را در دفترم

با نگاهِ خیسِ چشمانِ ترم!

تمام نقطه‌های دل
قلمروی دلت شده

تو پادشاه دل شدی
به یک نگاه مهربان!

وَ او محرم نشد با دل، 
میانِ لحظه‌های عشق؛
من از دیدِ نگاهِ او، 
چنان بیگانه‌ای بودم!

دل خریدارِ محبّت گشت، با مهرِ نگاه؛

گو به چشمانت بتابد، اندکی بر دشتِ دل!

رویا شده دیگر برایم بوسه‌هایش

خوابش مگر در جوشش بستر بیاید

هر لحظه با، آوای دل، کردم صدایش
گفتم که شاید، یک نَفَس، در بر، بیاید

آخر، کجا رفت آن زمانِ کودکی‌هام؟
یک بارِ دیگر، کاشکی، مادر، بیاید

دل، دوست دارد، دستِ گرمِ پُرمحبّت
گرمای دستش، کاشکی، بر سر، بیاید

از بوسه‌های گرمِ او، احساسِ مهری
در سرسرای سینه و، پیکر، بیاید

در بیت بیتِ شهرِ قلبم، جای دارد

جز، او، نمی‌خواهم، کسی دیگر، بیاید

ای کاش، سروِ قامتش، از در، بیاید

حسّی، درونِ من، به شور و شر، بیاید

نگاهت کاشکی می‌آمد

کمی چشمک به دل می‌زد

و قابِ نابِ جانم را

جلا می‌داد

صفا می‌داد

به هر دم

وفا می‌کرد‌ با قلبم

و دل را با خودش می‌بُرد

به پروازِ بلندِ مهر

و اوجِ پاکِ احساسات!

چرا غرقِ خودت کردی دلم را؟

تو که: از دم، درونت بی‌صفا بود

از تبِ قحطیِ مهری؛ که دمادم، جاری‌ست،

دلکم غزّه‌ترین حال، شده‌ست‌آشفته

شعله‌زا گشته به جانم تپشِ بغضی سرد

در دل‌آشوبیِ قلبم، همه دم، غم خفته

چه کسی حالِ مرا با با تب و تابی گفته؟
وز رگم شورش‌ِ غم‌های گران را رُفته؟

گرچه شاینده‌ی زیباصدفِ رویایم
هیچ‌کس نیست کند دُرّ دلم را سُفته

چرا تقدیرِ ما، این ماجرا بود؟

چراغِ سبزِ تو، پیشم چرا بود؟

منِ ساده، چگونه، دل‌سپردم

به تو؛ که: باورت بی شور و نا بود؟!

پیامِ «عاشقت هستم؛ عزیزم»

برایم حالتی، شورش‌نوا بود

پیشت دلم هرگز نیامد تا دهی دستم
گل‌هایی از جامِ گلستانِ دلت، هردم

باور کن اصلا من، نبستم دل به تو؛ زیرا
اندازه‌ی یک قرن، دیوار است، بینِ ما

هرگز نمی‌خواهم که روحی را ببینم در
گل‌پیکرِ قلبی؛ که قبل از تو، شده، پرپر

کاش بهتر می‌شد احوالِ دلم،

با نگاهِ پرشرارِ دلبرم!

بوسه باران می‌شد از، لب‌های یار،

گل به گل، اندامِ دل؛ سرتاسرم!

کاش یارم، از سفر برگردد و،

شورشی دیگر بگیرد باورم!

کو تپش‌های دلم؟ کو اشتیاق و التهاب؟

آه... ای شور و شرارِ زندگی! بر دل بتاب!

یخ نمود امواجِ جان، از شور و حالِ زندگی

آه... ای گرمای مِهرِ عاطفه! بر جان، بتاب!

قایقِ احساسِ دل، در گِل نشست از خستگی

موج، موج سینه‌ام، از دستِ غم، گردیده آب

سرزدم، با موجِ قلبم، ساحلِ بحرِ نظر

کو نگاهی، کآورد، دل را به اوجِ التهاب؟