متن تک بیت

تا که انگور شود مِی، دو سه سالی بکشد
تو به یک لحظه شدی ناب ترین باده ی عشق!

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

دلم بی تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی

چون خیالت همه شب مونس و دمساز من است
شرم دارم که شکایت برم از تنهایی

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد

وقت است که همچون مه تابان به درآیی

شهرهٔ شهر بودم در عرصهٔ عشق و امید

آمدی مضحکهٔ پیر و جوانم کردی!!

ارس آرامی

گیسوی تو پیچیده ترین رمز جهان ست

لطفی کن و افشا بنما اسم شبت را...!

ارس آرامی

اول نگهش کردم آخر به رهش مردم

وه وه که چه نیکو شد آغازم و انجامم

گر چه با دوری ی ِ او زندگیم نیست، ولی
یاد او می دمدم جان به رگ و پوست هنوز

من از عالم تو را تنها گزینم
روا داری که من غمگین نشینم

نیستی! آغوش من احساس سرما می کند
پنجره سگ لرزه هایم را تماشا می کند

آنقدر عزیزی که برایت همه ی عمر
یک بار نه،بگذار که بسیار بمیرم

در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

آن که رخسار تو را این همه زیبا می کرد

کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

خواهی که چو صبح صادق القول شوی

خورشید صفت با همه کس یک رو باش

تا قوت صبر بود کردیم

دیگر چه کنیم اگر نباشد

شب نخفتم تا تماشایت کنم
ای عسل چشمانِ من صبحت به خیر

طعم لب هایت عسل بود و طبیب سنتی
بهر درمان گلو دردم عسل تجویز کرد

آنقَدَر صبر بِکردم که دِگَر کاسه صبرم؛

به سخن آمد و گفتا که مگر ایوبی؟!
ع.موسوی

دلارامی که داری دل در او بند

دگر چشم از همه عالم فرو بند

پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

اندوهِ من این است که در دفترِ شعرم
یک بیت به زیبایی چشمِ تو ندارم

حکم ما دل بود اما، صد امان از بخت بد

دست ما بی حکم گردید، حریفم هی می برید...!
ارس آرامی

خاطر ات از خاطرم یک دَم نمی آید بُرون؛
چاره اش را بی امان گشتم،ولی پیدا نشد!
ع.موسوی

روزی که ذره ذره شود استخوان من

باشد هنوز در دل تنگم هوای تو