متن برشی از کتاب

کتاب نفر بعدی که در بهشت ملاقات می‌کنی
هر بار می خونم این قسمت اشک منو در میآره

آنی به بهشت رسیده بود
پیرزنی نحیف با چشمانی ریز و خمیده کنارش ایستاد
آنی نگاه کرد. چیزی در آن نگاه آشنا بود
چیزی که نمی‌توانست اسمش را بگذارد

پیرزن لبخند زد...

محبوبم!
دلت زلال‌تر از تمام آب‌های جهان است. گفتم آب؛ یادم آمد مدت‌هاست رود چشمانم، در حسرت لبخندهایت، در درّه‌ی جانم جاری است و خط و خبری از تو نیست.
گناه از تو نیست. می‌دانم. می‌دانم تو هم منتظر یک لحظه‌ای؛ یک اتفاق ناگهان که بتوانی چشم بچرخانی و بی‌هیچ...

مردم می‌گویند عشق کمیاب است. من خیلی مطمئن نیستم. به نظر من آنچه کمیاب است عشق نیست، بلکه چیزی بهتر از آن است.
درک متقابل
اگر طرف مقابلت تو را درک نکند، عشق معنایی ندارد. او فقط عاشق تصوری است که از تو توی ذهنش دارد. او عاشق عشق است،...

شازده کوچولو پرسید:
دوست داشتناتو می خوای ببری تو گور
باهاشون چی کار کنی که ابرازشون نمیکنی؟!
روباه گفت: من دیگه دوست داشتن ندارم.
شازده کوچولو گفت: مگه میشه؟!
روباه گفت: آره...
همه دوست داشتنامو دادم به یکی
ولی اون گمشون کرد،
حالا هم هرجا دنبالشون میگردم
پیداشون نمیکنم..!

آدم وقتی با رنج خودش آشتی نکنه، همه دنیا براش بهانه درد می‌شه.

‍#مهدی ابراهیم پور عزیزی " نجوا"
برشی از کتاب در حال چاپ نجوای دل


حکایت رفاقت قدیمی  من با قاب خاطرات   حکایت قهوه‌ ای ست

که امروز را با یاد روزهای رفته از یاد
تلخ تلخ
نوش نگاهم کردم ....

پشت در پشت  جرعه هائی که
کام فرصت سوزی را...

خاطرات سرزمین شمالی

پا به پای خاطرات قدیمی و رفته از یاد با آهنگ های نم خورده دوران کودکی، سوار بر بادکنک آرزوها شده ام .

روزهائی را ورق می زنم، درست پشت اتاق های تو در توئی که مشتی خاک روی طاقچه هایش خوابیده است ، خانه هائی که...

قبرم را پهن و عمیق بکنید
یک سنگ مرمر روی سر و پایم بگذارید
و وسطش یک کبوتر نقاشی کنید
تا دنیا بداند به خاطر عشق مُردم

اورسولو نگران نشد. گفت:
ما از اینجا نمی رویم. همینجا می مانیم، چون در اینجا صاحب فرزند شده ایم.
خوزه آرکادیو بوئندیا گفت:
اما هنوز مرده ای در اینجا نداریم. وقتی کسی مرده ای زیرخاک ندارد به آن خاک تعلق ندارد.

ما هر روز و همه جا مسیرهایی را برای رفتن برمی گزینیم.
بازی درمی آوریم،
خانه می مانیم،
عاشق می شویم و در کنار هم خواب می افتیم
و کشف می کنیم که کسی را نیاز داریم تا با تمام وجود عاشقش شویم تا بدانیم واقعاً ساعت چند است....

دوریان گری:
من به هر چیزی که زیباییش نمی میره حسادت می کنم.
من به اون نگاره که از من کشیده ی حسادت می کنم.
چرا باید اون زیباییش برقرار باشه و زیبایی من از بین بره؟کاش وارونه بود.کاش نگاره پیر می شد و تغییر می کرد و من همینطور...

_خودت که می دانی...وقتی آدم خیلی دلش گرفته باشد از تماشای غروب چه لذتی می برد.

جزیره با هر فصل، جامه‌ای نو بر تن می‌کرد؛
در بهاران، قبای زمردینش را با شکوفه‌هایی می‌آراست که چون دانه‌های برف بر شاخسار می‌درخشیدند.
در تابستان، زیر گنبد لاجوردی آسمان، نغمه‌ی موج‌هایی را سر می‌داد که بی‌تابانه به پای ساحل می‌ریختند.
پاییز، برگ‌های زرین را چون شرری رقصان در مسیر...

ایام، در حصارِ سنگیِ دانشکده، آرام و بی‌صدا ورق می‌خورد؛ سحرگاهان با شمیم مُرکب و اوراق کهنه جان می‌گرفت و شبانگاهان، در پرتوِ چراغ‌هایی فرو می‌مُرد که چون اخترانی خسته بر گستره‌ی میزها سوسو می‌زدند.

اما در آن هنگامه، لحظه‌هایی بود که خلوتی عمیق بر جانش سایه می‌انداخت؛ خلوتی که...

بر آن نگین زمردین که در آغوش لجّه‌ی نیلگون آرمیده بود و امواجش در هر مدّ و جزر، راویِ سِری از اسرار ازل بودند، آن دوشیزه‌ی رؤیاپرور، پای در طریقی نهاد که سرآغازش، امتزاج غریبی بود از حلاوتِ وصل و مرارتِ هجران.

و ساحتِ علم، با رواق‌های پرهمهمه و مخازنِ...

در ژرفای مِهستانِ کرانه‌های کورنوال، آنجا که بخارهای ستبر بر جبین دریا چین می‌اندازد، روایتی مکنون است از ظلماتِ مستورِ نفسِ بشری و ستیزه‌ی ازلی میان یزدان و اهرمن.

در آن مکان، منزلی عتیق و خاموش، کالبدی از ایامی سرشار از اسرار و معاصی، در مصاف با دست تطاولِ روزگار،...

این شهر من است و وجب به وجبش را دوست دارم. تپه ی پشتش، ایوان سرتاسری دور عمارت، دو جوی آب دو طرف خرند،آن دو تا درخت نارون دم باغ، نارنجستانش را که نارنجهایش را خودت با دست خودت کاشته ای، آن درخت "هفت نوبر" را که خودت هر سال...

آدمها فکر می کنند اگر یک بار دیگر متولد شوند،
جور دیگری زندگی می کنند ...
شاد و خوشبخت و کم اشتباه ...
فکر می کنند می توانند همه چیز را از نو بسازند، محکم و بی نقص ...
اما این حقیقت ندارد ...
اگر ما جسارت طور دیگری زندگی...

و اصلا ما چه چیزی به فرزندان‌مان می‌دهیم، جز این قابلیت که مثل ما نشوند؟
دنیا چقدر وحشتناک می‌شد اگر همه‌ی ما کپی‌های دقیقی از یکدیگر می‌بودیم...

از اون پنجره خوب بیرون را نگاه کن،
آدم ها میان و میرن و برگ های زرد را زیر پاشون له می کنن. برگ ها خردمیشن، صدا میدن، ولی هیچ کدوم از آدم ها یادشون نمیاد این ها همون برگ هایی هستند که تو بهار و تابستون سرپناه سبزشون بودن....

وقتی کسی رادوست داری، نیازی نیست از همه چیزش سر دربیاوری!
فقط کافی است او را همان طور که هست بپذیری.

عشق و رنج دو روی سکه اند!
و ارزش عشق به اندازه ی رنجی است که آدم از بابت آن می کشد واگر عشق همین طور مفت و مجانی پای آدم تمام شود در واقع عشق نبوده و فقط خودش را گول زده...

در یک سنی، بخصوص بعد از بعضی ناملایمات،
آدم یک چیز بیشتر دلش نمی خواهد:
این که ولش کنند راحت باشد!
حتی از این هم بهتر:
جوری رفتار کنند که انگار مرده ای!

بعضی وقتا آدمی پیدا میشود که
می خواهد چیز ناشناخته ای را به مردم بشناساند
و همیشه هم مردم به ریشش می خندند
و حتی گاهی هم اتفاق می افتد که او را به زندان می اندازند
و سرانجام پس از مرگِ آن فرد است که مردم متوجه می شوند...