متن اشعار اعظم کلیابی

تکرار بعضی حرف‌ها زیباست
در چشم‌هایت زندگی پیداست

مثل نفس هستی برای من
عشق است که همواره ،نامیراست

باید که در آغوش بگیرم وطنم را
کفر است اگر تن به غریبه بسپارم

دیگر "تو" شدی دار و ندار و کس و کارم !!
غیر از تو کسی را بخدا دوست ندارم

دوباره بیدم و سرشاخه‌هام لرزان است
دلم تکیده‌ترین میوه ی زمستان است

سکوت کرده ام و چون نسیم میگذرم
اگر چه حنجره ام میزبان طوفان است

من و تفال تلخ سکوت سردی که
بدون قهوه چشمت نصیب فنجان است

صدای چلچله ها با تو رفت از این خانه
ولی هنوز...

زنی مانند او باید به دنیا آورد حیدر
که اقیانوس را تنها فقط دریا شود مادر

چه دریایی که در جانش علی بوده ست مرجانش
کنار ساحل امنش گرفت امواج حق لنگر

چو لبخندش. شکوفا. شد شکاف کعبه پیدا شد
علی یار مسیحا شد چه اعجازی از این سرتر

شده...

فلسفه ی یلدا نه دورهمی ست نه خوردن هندوانه و انار و ...نه...
یلدا بهانه ای ست که یک دقیقه بیشتر دستانت را در دست‌هایم بگیرم..

انار که ترک میخورد ..
قلبِ دختر پاییز می شکند .
سرخیِ عشق در سفیدیِ برف...

نور شمع روی صورتت می‌رقصد.
و من در...

ماه روی پله‌های سفید ایوان می‌لغزد
برف می بارد.
و باد،قصه‌های کهن را
از لابلای برگ های ریخته
زمزمه می‌کند..

در قلب این شب طولانی،مادر
خاطره‌ی خورشید را در خانه زنده نگه می‌دارد.
انار می‌شکافد.
و دانه‌های یاقوتش
بر سفره‌ی دل ستاره‌ها می‌ریزد.
هر دانه،قصه‌ای است
از پاییز های گذشته......

دورهم بودیم و مجلس،بی شما کم رنگ بود
گر چه مبخندیدم اما دل برایت تنگ بود

صحبت از یلدا شد وآن  حرفهای عاشقی
پای شوقم آن میان بی روی ماهت لنگ بود

هرکسی ساز خودش،را میزد و من هم به طبع
خاطرم با یادتان درگیر صدها رنگ بود

گرچه می‌گفتندهر...

میبوسمت حتی اگر شرعا حرام است
در دین من عشق تو فتوای کلام است

کاش زمان تمدید می شد!!
تا تو بمانی و من بمانم.
و این فاصله، این سکوت تلخ،
برای همیشه در آینهٔ «شاید»ها محو شود.

کاش زمان تمدید می شد،
پیش از آنکه برگهای خزان،
خاطره های سبز ما را
یکی یکی به باد بسپارند.

کاش زمان تمدید میشد،
حتی به...

منم محتاج آغوشت تووخواب وتوی بیداری
واکن آغوش و ثابت کن هوامو دائماً داری

به گرمای تنت بسپر من محتاج گرما رو
به صد گلبوسه رنگین کن تنی رنجور و تنهارو

بیا بازم‌بمون پیشم، تو مجنون شو منم لیلی
بیا ثابت کنم این رو که میخوادت دلم خیلی

تومیدونی دلم...

انگار چشمان قشنگت رنگ دریاست!
در ساحل آرامشش یک دشت رویاست

باز ازنگاهت می نویسم ،مثل دیروز
ابیات چشمانت عجب درگیر معناست

مغرور زیبایم،  غزل جان گیرد از تو
چون آهوانه بودنت روح غزل هاست

پیشم بمان ،هم با دل من عاشقی کن
چون بی تو این خانه غمین وسرد...

"آغوش خود را باز،کن فصل زمستان است"
در اوج سرما آرزویم عشق سوزان است

یعنی که باید گرم باشیم از،تنور عشق
آب وهوای شهر وقتی برف وبوران است

بین من و تو که نباید فاصله باشد
وقتی میان قلب ما امید مهمان است

بر گیسوی یلدایی‌ام شانه بزن با عشق...

یک دقیقه بیشتر با من بمان یلدا شده
شام یلدای من از دیدار تو زیبا شده

کافیست باور کنی:
هیچ آرزویی،هرچند کوچک، در این آسمان گم نمی‌شود.
همه،جایی در دفتر نامه‌های خدا ثبت می‌شوند.
بعضی را زودتر می‌خواند،بعضی را دیرتر… ولی همه را می‌خواند.

پس امشب،
با تمام وجودت آرزو کن.
آرزویی که قلب زمین را به لرزه درآورد.
آسمان،نزدیک‌تر از آن است که فکر می‌کنی.

ستاره‌ها
واژه‌های نورانیِ کتابِ بی‌کرانِ تاریکی‌اند
و ماه
نقطهٔ تبدارِ پایانیِ شعر آسمان…

آسمان امشب
سفره دار مهربانی است
پر از الماس های درخشانِ اجابت

پر از نور می‌شویم

آرزو…
پرندهٔ اسیرِ زندگی
امشب،پرهایش را می‌گشاید
بال می‌زند
تا
بیکرانِ ممکن‌ها…

کافیست چشمانت را ببندی
آرام باشی وزمزمه کنی

یا...

زنی مانند او باید به دنیا آورد حیدر
که اقیانوس را تنها فقط دریا شود مادر

چه دریایی که در جانش علی بوده ست مرجانش
کنار ساحل امنش گرفت امواج حق لنگر

چو لبخندش. شکوفا. شد شکاف کعبه پیدا شد
علی یار مسیحا شد چه اعجازی از این سرتر

شده...

🌺الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی بن ابی طالب علیه السلام


چقدر خنده ی شیرین تو نمک دارد
چقدر خاطره از تلخی فدک دارد

ملاک عشق خدا مُهر و سجده نیست فقط
حلال‌زاده به مِهر علی مَحک دارد

چقدر جان به لبِ دلشکسته دارد عشق
نگاه کن‌ که دل...

چه فخری می‌کند دنیا که ماهی چون تو را روی زمین دارد

دلم تنگ شده است…
مثل ماهی برای دریا ...
مثل پرنده برای پرواز..

تنگ تر از باغچه که به باران می اندیشد

عشق تو،
مثل نفسِ گرمی است
که در حنجره ی یخ‌زدهٔ صبح جاری می‌شود.

کاش می‌آمدی…


من و تو،
دو نقطه بودیم در یک سطر بلند…
حالا فاصله،...

باز،
در این دوریِ همیشگی،
روزها نو می‌شوند…
هر ثانیه،
برگی است که از تقویم دل کنده می‌شود
و باد،
آن را به کویر می‌برد.

راه،
ریسمانی سرد است
به گردنِ روزهای تکراری.

تو نبودی…
و من،
در ایستگاه‌های خلوتِ ،
ساعت‌ها
قطارهای سوخته‌ی خاطرات را
تماشا می‌کردم.

کاش باد،...

شب،

از قابِ پنجره آغاز می‌شود،
جایی میانِ سکوتِ دیوارها
و نفسِ آهسته‌ی زمان....

ماه، روی شانه‌ی من خم شده است،
و رازِ ماندن را
در گوشِ سایه‌ها نجوا می کند.
پراز بال و پرم...
از گون تا گندم...
از یاس تا یاسین‌..‌

صدای دوری می‌آید،
از جایی که چراغ‌ها...

شب می‌آید،
با دلتنگی فراوان
. دلتنگی، مهمان ناخوانده‌ای است که بدون در زدن، روی مبل می نشیند
و ساکت می‌ماند.
سکوتش از هر فریادی بلندتر است
. به آسمان نگاه می‌کنی؛
ستاره‌ها، زخم های کهنه‌ی آسمانند که دوباره در تاریکی سر باز می‌کنند.

و تو در میان این همه...

خلقی ز کرامات شما می‌گویند
تسبیح تو را ارض وسما می‌گویند

ای دادرس روز قیامت زهرا
از لطف تو در روز جزا می گویند