متن تنهایی

تنهایی آن لباس سختیست که ادمی به انتخاب که نه
مطمئنا به اجبار تن و خود را حبس زرهی از جنس ترس میکند
تنهایی آن زجر منتخب ایست
که گَهگاه راهی برای پیدایش روح پنهان شده ماست
راهی که آغازش تاریک نَمور و به مثال انباری قدیمیست اما دنباله اش...

باران تنهایی میبارد
از چشم هایم
میبارد از آسمان
 اتاق  رودخانه ایست وحشی
و من
سال هاست که دارم
  غرق شدن را تمرین میکنم

کوثر مرادی فر❤

کاش باد
 تنهایی ام را بیاورد بتکاند
پشت پنجره ات
کاش ماه آسمانم شوی
بنشینم لب ایوان به تماشایت

همیشه به بی بی میگفتم:
تنهایی رو دوست دارم
دلم میخواد توی کل دنیا
فقط خودم باشم و کسی
کارم نداشته باشه!
که بی بی آهی سر میداد و میگفت:
دختر جون تنهایی چنگ میندازه
به قلبت اون وقت کم کم قلبت
تو خودش میریزه و میمیره...
و مردن قلب...

برای دیدن آن چشم ها، با چشم پر شوق آمدم و با چشمانی تر گونه هایی خیس به کلبه تنهایی ام بازگشتم! به هم می آمدید!
دردهایم به کنار کاش خبر میدادی،سر راه،برای دلبر خندانت گل می خریدم!

دهانم را دوختی !
حرفی با تو نزنم
اما نمی دانستی که چشم های من
زبان من است
و من با چشم هایم
عشق را فریاد می زنم


مجید رفیع زاد

شازده کوچولو گفت: آدم ها کجان؟
آدم تو کویر یه خورده احساس تنهایی می کنه.

مار گفت : پیش آدم ها هم احساس تنهایی می کنی ...

شازده کوچولو
آنتوان دوسنت اگزوپری

تو رفتی و قلم را با خودت بردی
و من ماندم
با یک دفتر خالی
و ذکر لب
که جانم کاش که بودی


مجید رفیع زاد

وَ قَالَ علی علیه السلام: فَقْدُ الْأَحِبَّةِ غُرْبَةٌ
غربتی است فقدان عزیزان
حکمت 62 نهج البلاغه ج ۱ ص ۴۷۹
باب ترک دوستان و تنهایى

شانه ی احساس را بر سر تو می کشم
طعم خوش لحظه را ، با لب تو می چشم

مرغ دلم را ببین چگونه پر می زند ؟
خواب به چشمان من چگونه در می زند ؟

شعله ی شمع شبم دو چشم بیدار من
خواب که در می زند...

در جاده تنهایی
انتظار می کشد
راه
پای آمدنت را

بادصبا
چامک

تو اینجایی
لابلای نفس های شهر
هرصبح...
من اینجایم
لابلای نفس های شهر
بی تو...

تنهایی تلخ...

ما در عصر تلفن های هوشمند و افراد احمق زندگی می کنیم

امشب قلم در دفتر من گریه سر داد
گویا دلش از شعر تنهایی گرفته!

با اشک خود بر سینه ی دفتر روان ؛ گفت:
بس کن نگارش ؛ در رثای او که رفته

دور از تو و غمنامه های ناگزیرت
بی شک کنار یار و دلدارش نشسته

اما تو اینجا...

تنهایی ما قصه ی آیینه و برگ است!
وای از دل آن غنچه که آماج تگرگ است!

یک خنده نصیبم نشد افسوس در این عمر
بی رنگِ خوشی آخر هر خاطره مرگ است!

⬜ شاعر: سیامک عشقعلی

نقش ما را در ازل ایزد به تنهایی کشید
قصه غمگین شد ولی آن را به زیبایی کشید
آه از آن سیبی که آدم خورد با یک وسوسه
رنج آدم ها از آن ساعت به بد جایی کشید

⬜ شاعر: سیامک عشقعلی

دیگر میان شعرهایم
عطر سپید به مشامم نمی رسد !
صدای قدم هایت را نمی شنوم
فهمیدم که
میان عاشقانه هایم قدم نمی زنی
چون تو دیگر
بوی غزل می دهی
در حالیکه
من همیشه برایت
سپید می نوشتم


مجید رفیع زاد

هر شب
آرزوهایم را
بر روی پاهایم تکان می دهم !
بیدار شوند
بهانه ی تو را می گیرند
تویی که دیگر
برای من
نیستی


مجید رفیع زاد

یه باغچه ی کوچیکیه کنج حیاط قلب من
درخت آرزوی اون بدون برگ و پیرهن

روی تموم شاخه هاش پرنده ها غم می خونن
انگار که از عاقبت باغچه چیزایی می دونن

بیا که فصل این دلم بی تو دیگه خزون شده
دلم می سوزه واسه اون گلی که نصف...

ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻥﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺗﻮ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ …!

خۆزگا،
داهۆڵێک بواێام
لە نێو بێسانی خەێاڵت
هەر لە بەێانی هەتا ئێواران
قاڵاوەکان نۆکێان بدا
--له تەنیاییەکانم!!!

▪︎برگردان فارسی:

کاش،،،
مترسکی بودم
پای جالیز خیالت
تا غروب گاهان نوک بزنند
کلاغ های سمج،،،
--تنهایی ام را!

دل نوشته هایم
قلب من است
مهرت پنهان است
در ردیف و قافیه
در سپید و غزل
بیا که تنها محرم قلبم
چشم های توست
که ضربان
دل نوشته های من است


مجید رفیع زاد

طوفان رفیق غیرتِ دریایی ات بود
این گوشه ای از قصه ی زیبایی ات بود

یاغی شدی و آسمان را فتح کردی
دیوانگی زیباترین تنهایی ات بود...

◻ شاعر: سیامک عشقعلی

صدایم کن! صدایم کن دوباره
بگیر از خوابم این کابوس ها را

اسیرم در شبی سرشار از مرگ
بچین روی سرم فانوس ها را

شدم تنهایی قاجار انگار
ببین در وحشتِ من روس ها را!

سکوتم گور تلخ ناامیدی ست
کسی می آورد ناقوس ها را

لبم را مرگ می...