متن تک بیتی

پرستشِ دلِ من جز تمنای تو نیست
هر آرزو به جز تو، هوایِ پوچ و تهی‌ست

به ماهِ توست که شب رنگِ جان گرفته است

چه حاجت است به صبحی که بی‌تو خیزد باز؟

به هر سو می‌روم، یاد تو پیداست
دلِ من بی‌تو در غربت، چه تنهاست...

گفتم پیر شد دل من گرچه آغاز جوانیست
گفتند که مدهوشی و ما پیر شدیم دیر زمانیست

به هر نفس که کشم، عطرِ بودنِ توست

که گویی در دلِ من، جاودانه من یکی‌ام

ما از تبار پنجره بودیم
ما از تبار پنجره ماندیم
یک عمر آه کشیدیم و مُردیم
در حسرت کبوتر چاهی...

کس به ثروت نرسد تا نشود اهل فساد
تاج دندان نخورد کرم طلایی نشود

من همان سرباز مغلوبم که در میدان جنگ

تیرهایی را که بر دشمن زدم پیکان نداشت

دست عاشق را گلم پروای مشتی خار نیست
برگِ نرمت خونِ من را ناجوانمردانه ریخت

بخت من از کودکی بی‌سرپرستی بودن است
سرو صحرا، گرچه تنها، بهتر از خس بودن است

مدرک جرم اگر بود زمین خوردن، پس:
من زمین خوارترین آدم دنیا بودم.

ارزش شعر بشر نیست به تعداد کتاب
کیفیت بیشتر از کمّیت ارزش دارد

با خودت هیچ نگفتی دل ما را چه شود گاه سفر
خوش به حالت که نبودی و بدادند خبر

اسلام دین مهربانی دین لبخند است
با مهربانی میشود پیغمبرم باشی

مثل یک بوسه نشستم ته آن گونه ی چال
اخم کردی و من از چاله به چاه افتادم

چو تو با منے همیشه، غم בل بـہ کس نگویم.
کـہ تو خوב غمم بـבانے و خوבت غمم زבایی.

این دلیری در عدو، از بی‌خودی خندیدن است
‌‌
خنده بر سگ هم بر او دندان نمایش دادن است
‌

‏ای کاش خزان شود، باز به فصلِ باران برسیم،
‏آخرِ کوچه‌ی تمنا، کاش به وصلِ جانان برسیم!
‏

‏نتپد کنار کسی آن قلب که ازعشق توضربان گرفت،
‏آرام نگیردکنار کسی آن تن که ازنفس توجان گرفت!

خنده دوست چنان قند و عسل شیرین است
تکیه گاهی ست، زمانی که دِلَت غمگین است...

هر زخم کهنه را، باد بی‌صدا می‌برد
خواهی نخواهی جوانی‌ات را، پیری‌ات می‌برد!

می زند موج غمش بر پیکرم دیوانه وار
ای خدا آخر مرا با قصه یِ دریا چه کار...!؟

در دام نگاه تو گرفتار منم من.
و از عشق تو دیوانه و بیمار منم من.

افتاد مسیرت به ره دل ، اما به دلم نیست توانی
یک عمر همه را صرف تو کردم شعر و غزل و شوق جوانی…