دکتر مصطفی مدرس پور شاعر، نظریه پرداز،

ما دلگرمیم چون خدا را داریم.
یک ملت خوب و با وفا را داریم.
با گنبد آهنینتان خوش باشید.
ما گنبد حضرت رضا را داریم.

مثل آن طفل که بالای سر نعش پدر
به خودش درس شهامت بدهد...«داغانم»

تمام عمر از ناآشنا و آشناهامان لگَد خوردیم.


و در پایان، از آن شخصی که فکرش هم نمیکردیم، بَد خوردیم؟

دلم گرفته شبیه زنی که فرزندش/
زمان جنگ فرستاده شد به سربازی

بین من و مجنون تفاوت در جهانگردیست:

مجنون, بیابانگرد بود و من خیابانگرد

من از آن روز که پشتم به تو قرصست ای عشق/
پشت کردم به همهْ ، قـــرص روان گــــردان ها

🖋هرجا که انسانی زمین خورده ست میگویم:/
نفرین به این پدیده ی منحوس اعتیاد.

هر چه سر سنگین تر باشی، مهم تر میشوی!!!
آنکه خاکی هست مثل خاک میافتد به زیر 😔

قرن اضمحلال احساس و افول عاشقی
دوره ی اسکیزوفرن عاطفی،دوران ماست.

مدرک جرم اگر بود زمین خوردن، پس:
من زمین خوارترین آدم دنیا بودم.

ارزش شعر بشر نیست به تعداد کتاب
کیفیت بیشتر از کمّیت ارزش دارد

گیــــــراتَر از الکُل/
حتّــــی ترامادول/
با هر روانــگردان/
در هر مِتی مــازول/
چون قُلّه ی قلْیان/
در فتح هر قُل قُل /
از لحظه ی آغاز/
تا رد شدن از پُل/
باسرعت یوفو /
همراه با پاترول/
در هر کجا باشم/
از جاسک تا بابل/
ایلام تا مشهد/
از خارک...

من تو را سوهان قم میدیدم اما ای دریغ،،
جای سوهان قمی سوهان روحم میشوی.

حوالی شب عید است و هفت سین ها پهن
ز سیب و سکه و سبزه، سماق شد سهمم

بی تو از سکه و سیب و سمنو و سرکه./

بی تو از سبزه و از سیر و سماق بیزارم./

مدرک جرم، اگر بود زمین خوردن، پس.
من زمین خوار ترین، آدمِ دنیا بودم.

من چرا شاعر و عاشق نشوم، وقتیکه.
سی و دو حرف الفبا، همه مجنون توأند.

تو، شبیهِ نرگس. روگرفتِ مریم
اسکنِ محبوبه. کُپیِ نسترنی.
تو همان یاسِ منی، یاسمنی

ما که هرگز نتوانیم حسینی بشویم
پس بیایید بکوشیم یزیدی نشویم

زردیّ روی من چو یشمِ زرد افغان/ سرخیّ لب های تو چون لعل بدخشان ✓

من از آن روز که پشتم به تو قرصس است ای عشق/
پشت کردم به همهْ، قرصِ رونگردان ها

مثل آن سوسک که بر روی کمر افتاده.

دست و پا میزنم اما سر جایِ خودمم

مثل آن سوسک که بر روی کمر افتاده.

دست و پا میزنم اما سر جایِ خودمم

✓شده دنیات مجاز آباد
✓رفیقات واقعی نیستن. ♡

✓یه مشت عاشق؛ پر از شُبهه
✓به اینترنت شدین معتاد. ♡

مجموعه شعر: مجاز آباد