آهای رفیق! روی نبودنت هم میتوان حساب کرد یادت می ارزد به تمام کسانی که بودن هایشان بوی بیزاری می دهد.
پاییز فصل عاشق شدن است فصل زردی و سکوت چهره هاست فصل گریه...خیره ماندن... شب نشینی غم است فصل گیجی از نبود رنگ عشقت در میان بوته هاست
دارم خفه می شوم چقدر هوا از تو خالی است
چه فرق میکند خوابم ببرد یا نبرد دل است و هنوز آب در هاون می کوبد!
ظاهرم با جمع و خاطر جای دیگر می شود
کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه
تو گمان کردی که از کنارم بروی/ دل به کسی خواهم داد... آری دل دادم دل به خیالت!
قاب این پاییز سهم من از نبودنش
عقربه های ساعت رو به جلو میروند! برای کبوتر ها دانه میریزم میخورند و بعد هم میروند! شیر آب را باز میکنم آب هم در حال رفتن است! اصلا چرا راه دور بروم؟! جسمم دارد روز به روز پیر تر میشود! بی معرفت میخواهد زودتر بمیرد و او هم مثل...
کجای جهان رفته ای؟ باز نمی گردی/ می دانم...
سخت نیست. بعد از تو هیچ چیز سخت نیست
ما بی تو خسته ایم تو بی ما چگونه ای...؟
وقتی آمد آمد... وقتی بود بود... وقتی رفت بود...
ز بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را کسی باور ندارد در دلم دریای درد است...
باز جمعه به سراغم آمد... مملو از حال بد و بدتر از آن غم دلتنگی تو!! دل من همچو غروبش تنهاست
درد امروز من از فردایست کامید طلوعش نیست
کجا زندگیمی تو که من می گردم و نیستی...
انصاف نباشد که در این شهر درندشت ضرب المثل *سوزن در کاه* توباشی
دستم را لای سپیدی موهایش کشیم گفتم چطور گذراندی؟ چشم هایش را بست و گفت حواسم پیش تو بود گذشت... پنجره را باز کردم و شعله سماور را کشیدم بالا!
با آن که رفته ای و مرا برده ای ز یاد میخواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
دوره می گردم مثل یک قاصدک کوی به کوی بام به بام لعنتی! پس تو بر بام کدام خانه رخت عصر جمعه را پهن خواهی کرد؟
این جا هاے خالے که نبودنت را به رُخم مے کشند چه مے دانند . . فرهادت شده اَم ، با تمام زنانگے اَم و چه شب ها که خواب ِ شیرینَت را نمے بینَم . . .
پذیرفته ام که تنها در قلبم میتوانم داشته باشمت و اینگونه با یادت تلخ اما با عشق زندگی میگذرد
گر بدانی چقدر تشنه ی دیدار توام خواهی آمد عرق آلوده به دیدار مرا