شعر

آسوده بخواهی به تو رب کار دهد /
تکریم دهد آدم و عالم به ابد /

بر خلق نزن پیله و نقصان و گنه /
در قلب نکن کینه و دشنام و حسد /

👤مهدی فصیحی رامندی

آن سر زلفش که بازی می کند از باد عشق

میل دارد تا که ما دل را در او پیچان کنیم

گر بسوزی بند بندم از جفا

من وفای تو به جان دارم به جان

ربودی دل به یک لبخند زیبا از منِ بیچاره ی تنها

ولی افسوس طی شد روزگار عاشقی و دلفریبی ها

آری غدیری ام به ولای علی (ع) خوشم

مدیون لطف و سخاوت این خانواده ام

منی که نام شراب از کتاب می شستم
زمانه کاتب دکان می فروشم کرد

کنون که کاتب دکان می فروش شدم
فضای خلوت میخانه خرقه پوشم کرد

غدیر نقطه ی عطفی برای دین خداست

صراط حق به دست نبی در غدیر ترسیم شد

یک فاجعه داد می کشد در خانه ریشه از خاک می کشد هر روز
بعد از تو خستگی با جنون عشق اش تریاک می کشد هر روز

می کشد بار عشق سوخته را می برد با خود تا رها باشی
می رود پوچ تر از پوچ باشی نقش ولگرد قصه...

آی مردم ،همه ی درد من این است؛دلش
با همه خلق جهان ساخته الا دل من

سر به زیر انداخته، سوی خیابان می رود!
با نگاهِ شرمساری در پی نان می رود!

یک جهان قرض و نداری، خرده ای هم پولِ خرد
با گناهِ "هیچ داری" او به زندان می رود!

دختر یک دانه اش با یک بغل اندوه و غم
هر زمان دور از پدر...

قسم به دانه ی تسبیح مادرم که هنوز

تمام قلب و وجودم پر از بهانه ی توست

هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند...

(حافظ)

گرچه بد کرد و مرا کُشت به نامهری خویش
غیر او نیست و مهرش به دلم هست هنوز

هادی نجاری

سربازی شکست خورده ام
اما بی پایان تلاش خواهم کرد
تا فرمانده قلبم را مجروح نبینم
یاسمن معین فر

موج دریا آمد و هر چه نوشتم پاک کرد

درد عشقت در دل دیوانه باشد بهتر است

تا دلی آتش نگیرد ، حرف جانسوزی نگوید


حال ما خواهی اگر ، در گفته ما جستجو کن

دوستان گویند سعدی! خیمه بر گلزار زن
من گلی را دوست می دارم، که در گلزار نیست...
(سعدی)

دوام عشق اگر خواهی، مکن با وصل آمیزش

که آب زندگی هم می کند خاموش آتش را

صائب تبریزی

خودنمایی نکند هر که کمالی دارد

ما را سریست با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

نگرفتی

گفتی که غبار از رخ ایام بگیری، نگرفتی
از حال و هوای دلمان وام بگیری، نگرفتی

پرواز دل انگیز تو را روی سرم دیدم گفتم
برگردی و جائی لب این بام بگیری، نگرفتی

پلکی زدی و آینه ها غرق تماشای تو گشتند
گفتم که دمی با خودت آرام بگیری،...

زنده هستم تا ابد با خاطرات آن شبی

در کنارم بودی و من مست از آغوش تو

فلک به مردمِ نادان دهد زمامِ مُراد

تو اهلِ فضلی و دانش ،همین گناهت بس!

خورشید فروزان جهان! صبح بخیر
ای بوته ی یاس و ارغوان !صبح بخیر

خندیده گل سرخ و چکاوک شادان
بر عشق همیشه جاودان! صبح بخیر