شعر

عشق تو از بس که ویران کرد رویای مرا
شعری دم شد تا بنوشد خستگی های مرا

رفته ای من زیر ریزش های باران مانده ام
در خیالت خیس کنار یک خیابان مانده ام

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

از تو آنی، دل دیوانه من غافل نیست

این که در سینه من هست تو هستی دل نیست

مشروط به چشمانِ تو این ترم قبولم

دانشکده ی عشق و هنر، خانه ات آباد

آدم روبروی تو دیوونه میشه
دوتا چشم مجنون خوش رنگ داری
یه گردان جنگی تو موهاته دختر
تو معلومه با من سر جنگ داری

یه جوری نگام می کنی تازه می شم
یه جنگل میون یه دشتی عزیزم
شبیه یه بارونِ ناب بهاری
تو مازندرانی،تو رشتی عزیزم

با اخمت یه...

خزان بر باغ افکارم خزیده
تمام تار و پودم را دریده
چرا نقاش تقدیر دو عالم
مرا در حال غم خوردن کشیده؟!

ابوالقاسم کریمی

شنیدی که رنگ دلت خون لب های ماست ؟!
حیا می کنی تا به خنده لبت واکنی؟!!

خوش به حال دل من ،تلخ ترین خاطره ام
تلخی جام شرابی ست که لبهای تو داد

گر هست جانی در تنم بهر تو می دارم نگه

نیستی دل به دیدار رخ ماه تو تنگ است
در حسرت آغوش تو این بچه پلنگ است

وقتی در آغوش تو یک مزرعه بنگ است
هر دکمه پیراهنت یک آوازه ی جنگ است

آنجا که عشق خیمه زَنَد، جایِ عقل نیست!

نخل ارمیده


صیاد می شوم که تو آهوی من شوی
فریاد می شوم که تو کوکوی من شوی


ویرانه گشته ام ولی از فصل دیگری
آباد می شوم که پرستوی من شوی


من یک چنار خشک تو مثل صنوبری
شمشاد می شوم که به پهلوی من شوی


با چین دامنت...

تلخی عشق از تظاهرهای شیرین بهتر است
سیلی مادر کجا و بوسه ی نامادری!

تو عمر من و وصلت آسایش عمر من

با ما نفسی بنشین کان روی نکو دیدن

هم چشم کند روشن هم عمر بیفزاید

رفتی دل از نبود تو دلگیر می شود
بی حوصله از تمام دنیا سیر می شود

زل زده ام به عکس تو بدون پلک
چشمان من به عکس تو زنجیر می شود

اشکم به روی قاب عکس نمی چکد
شاید کویری دید و تبخیر می شود

خانه در سکوت با...

فتنه ها کردند تا دورم کنند از عشق تو

غافل از اینکه تو هم دردی و هم درمان من

ای ماهروی حاضر غایب که پیش دل

یک روز نگذرد که تو صد بار نگذری

عشق زیباست ولی قدِّ همین زیبایی
مردن و زنده شدنهای فراوان دارد

🍁تمام من برای توست🍁

دلیل جوشش غزل وجود چشم های توست
معنای من برای تو بودن به زیر پای توست

سنگین نگاه میکنی وقتی که خالی از منی
بگو چگونه جان دهد جانم فقط برای توست

نوای دلنشین تو پر است در تمام من
سکوت می شوم فقط تمام من...

دلم با سرودنت شاد است

شنیده ام که تو هم عاشقانه می گویی
سروده های قشنگ و دلانه می گوئی

اگر چه دلبر و نازی شنیده ام گاهی
برای حال خودت دلبرانه می گوئی

سحر به پنجره عطر ترانه می پاشی
به گوش زنجره شعر شبانه می گویی

به هرچه...

زردم و خشک میشوم
میشکنم چون علفی
وقتی بهار عاشقی
میرود از سرای من..

راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من

تقصیر چشمان تو شد این بی قراری

این اتفاق ای کاش هرگز رخ نمی داد


هادی نجاری