شعر

زندگی
شطرنج با جبر است
تا پایان عمر

انتخابت را بڪن...!
یا مات او
یا ڪیش خود

با نگاهت جان اگر دادم خیالی نیست چون

دست هایت می تواند مرده را احیا کند....

پوچ است غیر تو، همه ی انتخاب ها
تلخ است در قیاس لبانت قطاب ها
.
نوش دلم لب تو، حلال و حرام چیست؟
از واجبات دین من است این ثواب ها
.
افتادنم به پای تو از روی عجز نیست
اثبات جاذبه ست سقوط شهاب ها
.
رقصان عبور...

یلدا رسد ز کوچه ی دی با ردای برف
تاجی نهاده بر سرش از یخ، خدای برف

یک روز خیالت ،به سر افتاد
بی روی تو ،دل در به در افتاد

یک خاطره شد یاد نگاهت
هر ثانیه ،چشمم به در افتاد

روزی که تو بر شاخه وزیدی
گلهای جهان از نظر افتاد

ای ماه نگاهم کن و بنگر
شرمنده شد از تو قمرافتاد

هر گز نرسیدم...

عشق یعنی که دلت تنگ کسی باشد و او

ناگهان دست به گل، سرزده از دَر برسد

ارس آرامی

گناه جاودان

به رویم باز کن آغوش گرم و مهربانت را
بیافشان بر سرم چین و شکنج سایبانت را

تو از جنس بهار و ابر باران خیر صحرایی
مگیر از آسمانم رعد و برق بی امانت را

من از ایل و تبار مهر جان افروز مستانم
بریز ای جان بکامم...

خطای کافری

کسی که واله و بی راه و چاره بود ای دل
میان شهر غزل ها چه کاره بود ای دل ؟
مرا که عرصه به جر کوه سنگ خارا نیست
و دل که لایق درمان نمی شود هرگز
◇◇◇
به هرچه واژه ی چشم انتظار نالیدم
به عمر...

ارتش چشمانت چه حماسه ای آفرید...
با نگاهی آشنا..
آنسان که اسیر کرد همه سپاه
چشمانم...
حسن سهرابی

ح‍ال و روزِ ق‍ل‍بِ م‍ن

در ق‍ل‍‍‍بِ ت‍و گ‍ُم می ش‍وَد

سَ‍م‍ت و س‍ویِ چَ‍ش‍مِ م‍ن ،

ه‍رج‍ا...ت‍وَ هُ‍م می ش‍وَد

جَ‍م‍ع ک‍ن ه‍وش و ح‍واس‍م را، ب‍ی‍ا....آرام‍تَ‍ر....

وَرنَ‍ه ای‍ن ت‍رسِ دِلَ‍م ، از ح‍رفِ‍... مَ‍ردُم می ش‍وَد!



ستاره ح

پدر
دمادم عشق را تفسیر کردی
دلم را با خودت درگیر کردی
شکستی مثل یک آئینه اما
گل خورشید را تکثیر کردی

◇◇◇

به چشمت برکه امید دیدم
شبی که ماه می تابید دیدم
دلت در پشت کوه غم نهان بود
لبانت را که می خندید دیدم

◇◇◇

برای سرنوشتم...

تو دوری و تن دنیا گرفته بوی سکوت!
چگونه زنده بمانم درون این برهوت؟

دلتنگ توام جانا هردم که روم جایی

با خود به سفر بردم یاد تو و تنهایی

این نفس فردا نمی آید به دست

پس به شادی بگذرانش تا که هست !

دست و پا گر بشکند با نسخه درمان می شود
چشم گریان هم دمی با بوسه خندان می شود

سیل باران گر ببارد از نسیم صورتی
غم مخور با خنده ای از دیده پنهان می شود

مختصر گویم اگر ویران شود کاشانه ای
جای هر ویرانه ای کاخی نمایان می...

سُخنها رَدِپای وَهلِ مرگ است

که دائم با دلِ من در نبرد است


دلی خسته چُنین پیغام سَر داد

که مَرگ با جانِ من در جنگِ سرد است

حسن سهرابی

sohrabipoem

ما را زِ جهانِ دیدنی ترساندند

ما را ز نظام مردمی ترساندند


خوردند و بُردند همه هستی را

ما را زِ حرامِ گندمی ترساندند

حسن سهرابی

sohrabipoem

بدونِ تو من آرامش ندارم

دِگر با زندگی سازش ندارم


بدونِ آن دو چشمِ عاشقِ تو

دِگر میلی به آسایش ندارم

حسن سهرابی
sohrabipoem

وقتی که ستم حک شده در مغز هزاری

باید که از آن وسعت فریاد بترسی


تا فهم تو در باطن این خشم نباشد

باید که از آن وحشت صیّاد بترسی

حسن سهرابی sohrabipoem

این عالم بی جان ما،با تو چه زیبا می شود

با بودنت همراه ما،دنیا تماشا می شود


این درد بی درمان ما وپرده افکار ما

اندر خیال ما و من همرنگ رویا می شود

دیشب دل من هوای آن میکده داشت

با باده و می قرار یک شبه داشت


با آن دف و سنتور وناز رُباب

تا صبح سحر اِعجاز حنجره داشت

گفتم لب تو گفت مکیدن دارد
گفتم سخنت گفت شنیدن دارد

گفتم که چو جامه از تنت بر گیرم
گفتا که حکایتی ست دیدن دارد

ارس آرامی

مرحبا همت قومی که چو دلبر گیرند
به جز از دلبر خود از همه دل بر گیرند

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد
تا مهر کسی دگر نروید هرگز