شعر

بیاید شهر را نورانی کند عشق
کویرم را گل افشانی کند عشق
رها سازد مرا از این سیاهی
شب من راچراغانی کند عشق

من به دنبال کسی می گردم
که در این ورطهٔ طوفان زدهٔ بیشهٔ ما
بوسه را نذر دل باد کند
نکند گریه ولی
خنده را وادی فریاد کند 
من به دنبال هم او می گردم
او که در بازی الوان نسیم
رنگ تقدیر گل آبی ماست
شاپرک نیست ولی
پرپروانهٔ...

توئی بهار عمر من تو را به کس نمی دهم
تو ای گل شکفته ام به خار و خس نمی دهم

تو در میان سینه ام یگانه عشق وافری
تو را به جان خریده ام به قصه پس نمی دهم

تو عشق بی مثال من میان قوم حسرتی
مرا ببخش...

آمدم سر بزنم شعر بخوانم بروم
آنقدر دلزده هستم که نمانم بروم

به همین کوچه و این خانه و دیوار اتاق
و به آیینه سلامی برسانم بروم

آخرین بار به لب هات کمی زل بزنم
به دلم طعم لبت را بچشانم بروم

یک کمی خاطره جامانده که بردارم و بعد...

بغض ها چاره ندارند، گلوگیر شدند
اشک ها تاب ندارند، سرازیر شدند

جاده هایی که پُر از شوق رسیدن بودند
در پس حادثه ها سخت نفسگیر شدند

گرگ ها سیطره دارند به جنگل، وقتی
شیرها زخمی و درمانده به زنجیر شدند

حق پرواز ندارند کبوترهایی
که اسیر قفس کینه و...

به گمانم که دلت تنگ دلم نیست چرا؟
کار من بی تو به جز غصه و غم نیست چرا؟

به صدایت بنوازی و بسازی سازم
کوک نیست زندگی ام جان به تنم نیست چرا؟

آسمانِ دلم انگار سیاه و کِدر است
نور دیگر که به چشمان تَرَم نیست چرا؟

ماه...

هر کس که به گل آب دهد، عاشق گل نیست
شاید هدفش بردن یک شیشه گلاب است

‍ ‍ ‍ احساس من هیزم نبود ای دوست
آتش زدی کندی تو از من پوست
من آرزویم با تو بودن بود
اندیشه ی تو دل شکستن
من سادگی کردم تو فهمیدی
بر قلب و احساسم تو خندیدی
من بر دروغت ساده دل بستم
گفتم بمان تا پای جان هستم...

در کنارت هرکجا باشم بهشتی میشود
چونکه دنیا را پراز احساس زیبا میکنی

لب براق تو برقیست که بد میگیرد!
هر لبی را که به یک بوسه رسانا بشود

ﺑﺪﻭﻥ بوی زلفت ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻌﻄﯿﻞ

لالایی در ﺷﺐ ِ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺗﻌﻄﯿﻞ

ﺍﮔﺮ نم نم نریزی شعر ِ خالص

رباعی واژه های ِ ﻧﺎﺏ ﺗﻌﻄﯿﻞ

چشمان سپیده شعله ی راز شود
صبح از پس گیسوی تو آغاز،شود
شب می گذرد به پنجه ی مریم صبح
این کهنه گره به دست او باز شود

دل اگر عشق نورزیده که دیگر دل نیست
من اگر دلخوشُ و دلزنده شدم از اینم

به اشتیاق رهایی پریدی از قفسم
چقدر حسرت خوردم که آسمان نشدم

بیش ازاین نتوان حریف دا غ حرمان زیستن

یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا

بهمن اگر چه سرد ترین ماه سال بود
اما همیشه معنی ناب وصال بود
روزی که برگ سبز حضورت رقم زدند
آن روز بهتر از همه ی ماه و سال بود
وقتی که چند روز از این ماه می گذشت
آن لحظه ی تولّدِ یک بی مثال بود
من در...

روز تولد شد باز این دلم را غم گرفت
اهل خانه باز این روز را دست کم گرفت
باران نمیبارد گرچه ماه بهمن است
ولی روی شیشه و گل را شبنم گرفت
من نمیخاهم اوقات شما را تلخ کنم
شاید هم این دل بهانه ی همدم گرفت
گرچه امروز تنها...

صبر کن،صبر،به دستان اقاقی سوگند
و به سوسوی کم نور چراغی سوگند
که همین روزنه ما را به ره نور برد
تا به اسرار شب مستی انگور برد

لعنت به دو روز پست این چرخ کبود
لعنت به تمام بودهایی که نبود
لعنت به غزل ها که دلم با تو سرود
لعنت به من و آن که دل از سینه ربود

بر ساده دلی، سکوت، بر غم لعنت
بر حیله، دروغ و حس مبهم لعنت

لعنت به من...

در آستان هجرتت، زین گفته تا به کی؟
صبحِ سپیده دم، خورشید در حرم، تیمار تا به کی؟
اَملِ مَحالِ من، مُلکِ مَلالِ تو، غم خوار تا به کی؟
مهتابِ مِهنَتَت، خفتیده در خَفا، صبحِ سحر شده.
انتظار تا به کی؟

هرچه تبر زدی مرا زخم نشد جوانه شد

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش

به که ماند به که ماند به که ماند به که ماند

چشم نرگس به شقایق نگران نیست دگر
گور بابای شقایق که قسم خورد و شکست

آغوش های تشنه ی آغوش و لک زده
یک آسمان بغل که ز حسرت کپک زده
از سوته سینه ای که غرییانه اش قضا
با رنج حسرت و غم هجران محک زده

دردی ست در دلم که مداوا نمی شود