شعر

عزّت شاه و گدا زیرِ زمین یکسان است
می کند خاک برای همه کس جا خالی

آتش زیر خاکستر

چه حرفها و سخنهایی که در قلبم

چنین مرموز در خوابند،

ولی،

آتش بَرآرد سَر از آن خاکستر سردم

در آن روزی که

برخیزد هزاران شعله ها از آن.

((زیبای نا پیدای من))


ما ترک جان چو کردیم

در این دیار یاران


از این همه هیاهو

جز رنج دل ندیدیم

@sohrabipoem

چشمانِ فلک

چشمانِ فَلَک کور شود


گَر نتواند،


این عشقِ میانِ

من و آن یار ببیند

@sohrabipoem

عاشقان کشتگان معشوقند
هر که زنده ست در خطر باشد

هر چند می تکانمش از دل نمی رود
از چشم می نهانمش از دل نمی رود

در باغ خاطرات حیاتم نشسته است
از شاخه می پرانمش از دل نمی رود

با کوپه های تلخ قطار سرشک خویش
از دیده می چکانمش از دل نمی رود

او باز هم بهارترین می...

مترسک؛
مَرد بیخیال مزرعه بود
گندم هایش را بُردند
و او
همچنان می خندید...

پیچکی در خانه دارم با صدایم آشناست
با غزل های من و حال و هوایم آشناست

دوستش دارم کنارش می نشینم روز و شب
ریشه و برگ و گلش حتی برایم آشناست

زلف افشانده ست از هرسو به بام خانه ام
با خیال نیمه شب های رهایم آشناست

در حیاط...

خواهر یعنی..
خواهر یعنی عشق و دیوانگی

خواهر یعنی یک جهان دلدادگی

خواهر یعنی شب نخفتن تا سحر

خواهر یعنی نگران با چشمان تر

خواهر یعنی اشک حسرت ریختن


خواهر یعنی قرص و بی پروا شدن

خواهر یعنی سوختن با ساختن

خواهر یعنی خود برایت باختن
خواهر یعنی...!

خواهر یعنی...

نام تو مگر چیست؟ که شرط ضربان است
خونیست که در رگ رگ ابیات نهان است

از رایحهٔ عطر تو، قارونم و بی شک
هرم نفست گنج ترین گنج زمان است

لبخند تو مشهورترین سیب بهشتی ست
از طرح لب توست که حوا نگران است

تصویر دوتا مردمک چشم تو...

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من

آری به یمن لطف شما خاک زر شود

سایه شکن باش چو نور چراغ

خورشید گر از بام فلک عشق فشاند،
خورشید شما، عشق شما، بام شمایید

عشق ما واقعه ای نیست که آخر گردد

هر جراحت که دلم داشت به مرهم به شد

داغ دوریست که جز وصل تو درمانش نیست

انگار نگاه ماه در چشمش بود
آرامش یک پگاه در چشمش بود

دزدانه درون چشم او کاویدم ...
صد آهوی بی پناه در چشمش بود

با رفتن تو، به زندگی کردم پشت
من ماندم و حلقهی طنابی در مشت
بگذار که فردا برسد، میشنوی
دیروز غروب شاعری خود را کُشت

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر

کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره

تو دلبر و استادی ما عاشق و این کاره

بزن ای عاشق دیوانه به دیوانه سری
بخدا ازمن دیوانه تو دیوانه تری

آن ها که کهن بُوَند و آن ها که نُوَند
هریک به مراد خویش لَختی بدُوَند
این سفلهْ جهان، به کس نمانَد باقی
رفتند و رویم و دیگر آیند و روَند

سرشارم از دلشوره های قوری چینی
بر صورتم چسبانده ام گُلخند تزیینی

دمنوش ها از اضطراب من نمی کاهند
آن قدر بد دیدم که بدبینم به خوش بینی

دست و دلم می لرزد و کو آن که بردارد
با دستمالش لکه ها را از دل سینی

عصر است و کم...

می اَرزد آن شراب لبانت به جان من
میخواهم از خدای لبت باخبر شوم
تا چندَم از حلاوت عشقت حذر کنم؟
باید به اعتبار تنت معتبر شوم

با عشق تو تمام غمم در اسارت است
با واژه و هجای تو شب را غزل کنم!
امشب در امتداد شرابم چه میکنی؟...

گفته بودی بروم خوش باش حالا میروم
درد دل ها داشتم در سینه اما میروم

بغض پنهانم شدی راه نفس را بسته ای
سوختم و خاکسترم تنهای تنها میروم

حکم صادر کرده ای محکوم کردی نابحق
بی مروت اینچنین محکوم وتنها میروم

صحبت از عشق توکردم طبل رسوایی زدم
گر...