بلدم تکیه کنم باز به دیوار خودم یا حصاری بکشم دور و بر غار خودم بلدم آه به آه از تو بگویم هر بار تا بسازم قفس از غصهٔ بسیار خودم پیش پایت دو سه خط شعر نوشتم، حالا متنفر شدم از تک تک اشعار خودم شاعری خیره سرم من،...
گفتی حدیث عشق، که فردا نمی شود در قلب من به جز تو کسی جا نمی شود باز آ و بر مزار دلم آه و ناله کن بعد از تو مُرده است و دگر پا نمی شود با تازیانه ات به تنِ خسته ام بزن این کالبد شکسته دگر تا...
دوشینه جانان نزد ما افتان و خیزان آمده است افتان و خیزان نزد ما دوشینه جانان آمده است با چشم گریان آمده است تا چشم ما گریان کند تا چشم ما گریان کند با چشم گریان آمده است آن یار مهمان آمده است تا من شوم در بند او تا...
🌷عشق به جای کینه😡 آتش عشقش بیفروزد خدا در جام دل //خودبه خود آتش کجا افتد به بطن خام دل// آتش عشقش گلستان میکند در سینه ات //جای عشقست در گلستان ، جا ندارد کینه ات// کینه را از دل برون کن ، عشق را جایش نشان// آتشی مخفی به...
بدون عشق جهان جای زندگانی نیست
وعده بوسه به صد مهر در آبان دادی هر چه جان کند تنم مهر به آبان نرسید
بین تو و عاشقی ات فاصله ها می بینم تا رسیدنت به عشق مرحله ها می بینم واگر کار دل و عشق به دعوا بکشد رد پای تو در این مسئله ها می بینم تو نباشی شهر دلم تاریک و سرد است و اگر باشی در آن زلزله ها می...
به زنجیرم بکش با تار گیسو مرا حبسم بکن در خرمن مو دو چشمانت بلای جان من شد غزال وحشیِ زیبای خوش رو به عشقت مبتلایم کرده ای دوست نه درمان دارد این دردم نه دارو مرا تجویز کن یک جرعه بوسه که من افتادم از عشقت به زانو اگرچه...
وقتی جوابم می دهی با عشق:جانم من صاحب عالی ترین حال جهانم
خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر
ناخوش او خوش بود در جان من جان فدای یار دل رنجان من
دل از من چشم شهلا دلبر از تو لب خشکیده از من کوثر از تو بنه بر جان فایز منت از لطف سر از من سینه از من خنجر از تو
دلم را جز تو کس دلبر نباشد به جز شور توام در سر نباشد
اگر عشقی که از تو در دلم دارم عیان گردد رود از یاد مردم قصه ی مجنون و لیلایش
گاهی نفسی هست٬ ولی هم نفسی نیست در هر نفست جز نفست، هیچ کسی نیست آنقدر غریبی که در این شهر دَرندَشت دنیای تو اندازهء کنج قفسی نیست باید که هوایی به سرت داشته باشی در قلب زمستانی ات امّا هوسی نیست تلخ است که راضی شده باشی به دغل...
دلم جنگل...دلم باران...دلم مهتاب میخواهد دلم یک کلبه ی چوبی کنار آب میخواهد
ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟ همی دانم دلی پر درد دارم
بی روی خوش تو زنده بودن مرگ است به نام زندگانی
چو غنچه گر چه فروبستگیست کار جهان تو همچو باد بهاری گره گشا می باش
یکی مرغ برکوه بنشست و خاست چه افزود بر کوه بازو چه کاست من آن مرغم و مملکت کوه من چو رفتم جهان را چه اندوه من
مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی
گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش ور چرخ سرکش آید بر همدگر زنیمش گر رخت خویش خواهد ما رخت او دهیمش ور قلعه ها درآید ویرانه ها کنیمش گر این جهان چو جانست ما جان جان جانیم ور این فلک سر آمد ما چشم روشنیمش بیخ درخت...
دل که می گیرد نمی گوید کجا باید گریست گریه کردن در خیابان نیز آرامم نکرد
او گرچه رفیق قابل و پشت نداشت جز بذر امید و زندگی ساز نکاشت بارید و پلیدی طبیعت را شست "پاییز " برای هیچ کس کم نگذاشت
