شعر

روزهایم رد پاى باد و باران با من است
شب بجاى خواب اندوه فراوان بامن است

تا تو برگردی و فانوس دلم روشن شود
ظلمت و اندوه و درد و چشم گریان با من است

رفتی و چون رشته ای سردرگمم در کار خویش
پیله های بسته ی پیدا و...

هر شعر که گفتم او خواند و نفهمید ،،

یار من ساکن کوچه مشهور علی چپ بود!

ارس آرامی

هرچه شعر گفتم او نفهمید و نخواند!

دلبر من اهل کوچه مشهور علی چپ بود!

ارس آرامی

و شعر خلاصه ای بود؛

از جدال تیغه شمشیرت
با رییس قبیله رگ های من

ارس آرامی

اسم تورا به مادرم گفتم گفت/در خواب همیشه می بری نامش را
گفت در بیداری خوابش را می بینی پسرم/لحظه به لحظه میبافی گیسوانش را
گفتم مادرم دیوانه شدم معلوم نیست؟/بگفتا نداری چاره ای،منم خواندم پیغامش را
دیوانه ها! دیوانه کردی کافرم کردی اخر/دلم گم کرد همه دین و اسلامش...

کاش آنجا که تو رفتی، غم عالم می رفت
کاش این غربت جمعی، همه باهم می رفت

با شعرهایم،،،
سال هاست تنگی نفس گرفته ام!
بگذریم
--خیالی نیست--
♡
وقتی ،
رویایت می تواند؛
-- ریه ی یدکم باشد!




سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

بر رهگذر بلا نهادم دل را
خاص از پی تو پای گشادم دل را

از باد مرا بوی تو آمد امروز
شکرانهٔ آن به باد دادم دل را

توعاشق شعری ومن شاعرترینم
بگذارعشقت دردلم سامان بگیرد

بایک غزل،یامثنوی،یاشعرنوئی
بگذاراین دیوانگی درمان بگیرد

توشاعرم کردی مراباچشم مستت
بگذاراین چشمان خسته جان بگیرد

گاهی غزل هم رنگ میبازد دراین عشق
بگذاراین باراین خطا، آسان بگیرد

رقیه اکبرپور (شبنم)

تعبیرفرشته در زمین هستی ، تو
در باور واژه ، بهترین هستی ،تو

چون کوه به طوفان حوادث،مادر
حقّا که اراده آهنین هستی ،تو

خیرالهی(دلارام)

او شعر بود و من شاعرش؛

این بود قصه آفرینش !

ارس آرامی

بی تفاوت توی چشمم زل زد و خندید و رفت
رنگ بیرنگی زحسرت بر دلم پاشید و رفت

آنشب اما سردی برخورد بیرحمانه اش
قبل رفتن نسخهُ مرگ مرا پیچید و رفت

شانه زد موهای خود را/عطر زد بر پیرهن
بهترین جامه هایش را به تن پوشید و رفت

آنقدر...

دشمن اگر می کُشد، به دوست توان گفت
با که توان گفت اینکه: دوست مرا کُشت؟

میشود دریا شوی من غرق جریانت شوم
یاکه همچون قایقی درتحت فرمانت شوم
موج موهایت کشاند تا به مقصدهای دور
محو زیباییه آبی های چشمانت شوم
در تلاطمهای طوفانیه اقیانوس عشق
بند امیدی به خوبیها و احسانت شوم
میل بودن در هوایت آنچنان سازد مرا
دوست دارم روز وشب درحصر...

باز باران ، با ترانه ، می خورد بربام خانه ...

خانه ام کو ؟

خانه ات کو ؟

آن دل دیوانه ات کو ؟

روزهای کودکی کو ؟

فصل خوب سادگی کو ؟

یادت آید روز بارن گردش یک روز دیرین ؟

پس چه شد دیگر کجا رفت ؟...

چو مهمانت شوم روزی شود دنیای من زیبا
اگر میهمان من گردی شود چشمان من بینا
چه خوش باشد شوم میزبان بی همتا
شود آیا محقق یک شب وروز این رؤیا ؟
بیا تا خود کنم میزبانیت ای دوست
شوی میهمان من گرتو نگیرم جای در پوست

روز مادر،مادری شد داغدار
رسم مردی ای نباشد ،روزگار

خیره نگاهم می کنی و من
واسم قدم برداشتن سخته
از زندگی چیزی نمی فهمم
دنیای من محدود به تختِ

خوشبخت بودن از نگاه تو
شاید فقط به داشتنِ پوله
حرفامو اونی خوب میفهمه
که مثل من یه عمره معلوله

این انتخابم نیست، باور کن
اینا همش تقصیر تقدیره
پاهام...

تنها نموندم دیگه بعد از تو
یه زن شبیه من توو این خونست
شکل منه امّا یه وقتایی
حس می کنم این زن یه دیوونست

گاهی ازم چشماشو می دُزده
گاهی کنارم قهوه می نوشه
هی توو خیالش با تو می خنده
حتّی لباس تو رو می پوشه

من ساکتم،...

محجوب وچه باوقار بودی، مادر
آزرده ی روزگار بودی ، مادر

درقول وعمل همیشه صادق،خونگرم
زحمتکش و بردبار بودی ، مادر

خیرالهی (دلارام)

سرشار شکفتن آفریده ست تو را
محبوب دل من آفریده ست تو را
تا غرق لطافت بشود دنیایم
ممنون که خدا زن آفریده ست تو را

غزالِ هر غزل، روزت مبارک
لبت شهد ِ عسل، روزت مبارک

درون کوچه های شهرِ شعرم
توئی ضرب المثل،روزت مبارک

میپرستم هر آنچه هستی تو !
زیر پایت بهشت را داری
وسط آفتابِ تابستان ...
"بویِ اردیبهشت را داری"

هیچ چیزی برای آرامش،
مثلِ زیبایی صدایت نیست
چشم من کور باشد آن وقتی
که ببینم به زیر پایت نیست

چادرِ مشکی ات در افکارم...
جان پناه تمام "آهو"هاست
باغ کمرنگِ...

عشق یعنی در میان غصه های زندگی
یک نفر باشد که آرامت کند