دیگر چه بلاییست غم انگیزتر از این من بار سفر بستم و یک شهر نفهمید....
نیمه های راه دیدم نارفیقی می کنند ترکشان کردم ،شده نامم رفیق نیمه راه
تخمین زده ام بعد تو با این غم سنگین فوقش دو سه ساعت،دوسه شب زنده بمانم..
من ز لبت صد هزار بوسه طلب داشتم هر چه به من داده ای وام ادا کرده ای عیسی دل ها تویی کز نفس جان فزا مرده ی صد ساله را جان به تن آورده ای
بنگر عزیز من ؛ برای شیرین کامگی فقط یک چرخش اندیشه کافیست. تا سیاهی، تا گزند زنبور گزیدگی بیرنگ شود پشت طلوع یک موم تازه موم خیال، موم یاد، موم اندیشه های محال که لحظه های نامراد زیستن عمیق پله ی صعود است تا آفتاب تا بهار تا عتیق.
مَرد بودن سَرد بودن در قبال دَرد نیست مَردَمُ مُردَم به مَردُم دَردَمُ حالی کنم
ب کوب ب در چهارمیخ چهارده منهای یک بدر سال در ب در
سبدسبد بوسه های گیلاس فریاد بهار . بر تن الفبای زندگی
نه می شست دست تا آرِنج زندگی . روزانه . کارگر کار اگر داشت
اسیر آواهای نهفته با بال هایی خسته اند در قفس جانم بشیران بهار می خراشند با گوشه گوشه های نوک تیزشان لطافت رویاهای نداشته ام را خارهای بازدارنده ی ابراز تا کجا بالا خواهند رفت این دیوارهای نامرئی سکوت
زیر پا خواهم گذاشت تمام شالی زارها را تمام گندم زارها را قدم خواهم زد عجیب شبی ست امشب همچون گیسوان من بلند و تاب دار رها در دست نوازش گر باد دوره گرد شخم خواهم زد جغرافیای خطه ات را و می یابمت با چشم های بسته عطر متبرک...
نشسته در کنج بی کسی چشم ها خشکیده در چاه گود انتظار نه قطره اشکی می جوشد از ژرفایشان نه جلایی مانده گونه های رنگ پریده را خشک نخواهد شد پیراهن انتظار آویخته در مسیر باد های موسم دیدار تازه می شود دمادم در زیر باران خاطرات خشک نخواهد شد...
بر سر شانه می رود تابوت آرزوهای کال
فریاد می زنم واژه ها لغزان بر روی ریل های گداخته ی کلام هُرم داغ نفس ها در هیبت قطار پیش می روند حس می کنم شکستن خرد شدن استخوان های صبر را زیر فشار سنگین سکوت سکوت تو ...
شهر باغِ وحشِ بزرگی ست در هر خانه تعدادی انسان زندانی اند
خداحافظ خداحافظ سفر خوش راه رویا باز پس از تو قحطی لبخند پس از تو حسرت پرواز
دوری ات ، دوری یک شاه ز یک مملکت است غم دلتنگی شب های رضا خان ، سلام
چاک پیراهن و یک بوسه ی ناب از لب تو ترس رسوایی اقوام مسلمان سلام
شبست و دل هوای یار دارد هوای دیدن دلدار دارد شبست و دلبرم در پیچ و تاب است برای دیدنم در اظطرابست شبست و دلبر من ناز دارد هزاران عشوه دردل راز دارد شبست و چشم یارم در خماریست شبست و وقت وصل و عشقبازیست
روزی که نماند دگری بر سر کویت دانی که ز اغیار وفادارترم من
نگاهت را که دیر می کنی بوی تنهایی می گیرد دستانم نبودنت را حوصله نمی کنم نمی دانم از کدام سمت می آیی از کدام مسیر که پر می شود بودنت در تمام شهر ندیدنت را بلد نیستم گاهی تیتر درشت چاپ شده ی یک روزنامه عصری در دستان من...پر...
خودمانیم رفیقان به کسی بر نخورد هر هوس را به غلط عشق حسابش کردیم ...
به دست دوست یا که به آغوش امن عشق این بار اعتماد کنی، خاک بر سرت؛
. خوشی و خرمی و کامرانی کسی دارد که خواهانش تو باشی
