و صبح... یعنی تو... که با گلِ لبخند... به وعده گاهِ دل انگیزِ عشق می آیی... و صبح یعنی من... که چای می ریزم... برای احساست...
عشق یعنی ؛ به آغوش کشیدنِ حرارت نفس هایت در التهاب بغضی به وسعت آرامش سحرگاهی
زنی در شعرهای من عروس فصل باران است هوای دیده اش ابری ولی لبهاش خندان است غرورش چون گلی زیبا ، غمش اندازه دنیا چه کرده عشق با این دل که اینگونه پریشان است زتار موی خود هرشب هزاران نغمه میسازد ز رقص نرگسِ چشمش دل آشفته حیران است لب...
عشق من به تو اگر پرنده بود... نه چکاوک نه کبوتران جلد و نه حتی مرغان مهاجر که می روند و باز می گردند عشق من به تو گنجشکی تنهاست! که در زمستان چشم هایت پشتِ پنجره ای برف آلود و سرد دست هایت را همچنان نظاره گر است.
هر صبح خدا، یک غزل از دفتر عشق است سر سبز ترین مثنوی از منظر عشق است هر صبح سلامی به گل روی تو زیبا چون یاد گل روی تو، یاد آور عشق است
من و تو از خوبای عالم هم خوبتر هستیم در مثال زدن ادما از حوریان بهشتی هم بهتر هستیم تشبه من برای خوبان تو هستی امان که هردو در چاله ای افتاده ایم چاله ای از فکر و خیال و انتقام انچه گذشته باید بگذرد اینده در راه است گذشته...
پائولو کوئلیو: عشق درون دیگران نیست بلکه درون خود ماست، ما آن احساس را بیدار می کنیم ولی برای این که بیدار شودبه دیگران نیاز داریم.
"با من بیا و رد شو آهسته از کوچه های سرد پاییزی تا پُر شود در سینه ی این شهر یک عطر باران دل انگیزی ای کاش چون پروانه ای عاشق گم میشدم در آسمان تو یک لحظه میخندیدی و بعدش یک عمر میمردم برای تو گفتی چه هستی از...
زندگی بدون عشق مثل درختی بدون شکوفه یا میوه است.
صندلی جیر جیر کنان ایوان وتماشای پاییز وچای یَخ کرده در بادو رُمان کاهی اَبله داستایوفسکی مرا به فکر فرو برد که من تو را در کدامین حراجی باختم،که در صندوقچه هیچ خاطراتی پیدا نمی کنم شمعی به نشانه دوست داشتن ها نمانده و کلبه مَتروکه عشق دیگر اجاره نمی...
عشق چیزِ عجیب و غریبی نیست عشق همینه که تو ولو شی رو کاناپه و من از تو آشپزخونه ازت بپرسم : " عزیزم ، قهوه میخوری یا نسکافه؟! " و تو با صدای مردونه ت که حسابی آرامش توش موج میزنه بگی : " نسکافه میخورم ... دستت درد...
وقتی یک زن موفق را می بینم که خستگی ناپذیر کار می کند ، اغلب گوشه ی لبش لبخندی نامحسوس وجود دارد و با اعتماد به نفس و مطمئن گام برمیدارد ، با خود می گویم : «بی شک این زن در گوشه ای از این دنیا یک مردِ عاشق...
در کوچه های یخ زده شهر ما دنبال مفهومی به نام عشق نگرد عشق واژه زیبایی است و مردم این دیار هر چیز زیبایی را خرابش می کنند زهرا غفران پاکدل
مادرم نمی دانم چگونه خطابت کنم چرا که تو سایه خدا روی زمینی ، اگر عشق خطابت کنم در توصیف تو کم گذاشته ام چرا که واژه عشق با وجود تو جان گرفته ، بی شک بهشت جهنم می شد اگر زیر پای تو نبود. مادرم ، ماه درخشان شب...
عطر گل برف و شوق پنهانی مان آغاز سپیده ی غزلخوانی مان روشن کن اجاق زندگی را باعشق تا گرم شود صبح زمستانی مان
لبت از جنس شهد ِ پرتقال است شراب بوسه ات نم نم حلال است به زندانم کشد وقتی ببینم ترنج گونه هایت را که چال است تو وقتی با رقیبم جور باشی دلم در ورطه ی جنگ وجدال است تو ای لیلاترین لیلای شعرم نمیدانی که مجنون راچه حال است...
عصرانه ی من همین لبخندهای یواشڪی توست ڪه ریزریز می شود، بر لبانت به ڪامم شهد می ریزد تا با نگاهم تو را تا به آخر ببلعم این عشق در رگ های من پخش می شود تمام شریان هایم را به خودت گره زده ای
و روزی خواهد آمد که گم بشوم در لا به لای سیاهی آسمان چشمانت غرق بشوم در موج به موج زلف پریشانت لبخند بشوم مستقر در گوشه لب هایت بغض بشوم خانه نشین در عمق گلویت و در انتها تو شعر بشوی بنشینی بر روی قلمم روی برگ کاغذ کاهی...
در کوچه عشق حال و هوای عاشقی بدجور می چسبد جانِ دلم توام میتوانی عاشقی کنی به سادگیِ بستنی خوردن های زیرِ باران خنده های از ته دل قدم زدن در کوچه های ولیعصر شاملو خواندن برای دلبر دلخوش بودن به صدای باد و همه اینها قشنگ ترین بلایی است...
هر زمان می بینمت از قبل بهتر می شوم فکر کن با هر نگاهت شعری از بر می شوم سنگم و با رود می غلطم به شور دیدنت هرکجا باشی به سمت تو شناور می شوم آشنایم با زبان سنگ و باران و علف شانه هایت را که می بارم...
ای تو زیباترین فصل خدا پاییز از تو آموختم گاهی عشق می تواند نتیجه افتادن باشد درست مانند برگ های پاییزی که دلتنگ لمس زمین شدند و حاضرند زیر قدم های من و تو جانشان را هم فدا کنند ، له شوند تنها به قیمت عاشقی
- می آیی ، مینشینی رویِ خیالم تنم بویِ شرجیِ شمال میگیرد تویِ جاده هایِ گیلان... مرداد میشوی گرم رویِ صورتم مینشینی تشنگی ام را به زلالِ دستانت میسپارم خنک میشوم چون نسیمِ نمناک جاده هایِ ماسوله ... دست به باد میدهم از عطر خنک باد ، دلم تاب تاب...
️در این ظهر زیبا بوسه هایم را ️بر روی گیسوانت بگذار به نسیم عشق بسپار ️وبگذار همراه با شقایق درخنده ات سهیم شوم ️
ایراد که از دنیا نبود. ما تحمل همدیگر را نداشتیم، تحمل این زندگیِ شلوغ و بی در و پیکر را. همه چیز را رها کردیم جز خودمان. آنقدر خودمان را به در و دیوار روزگارمان کوباندیم که شدیم هر چیزی جز آدم. بماند که عشقمان هم این وسط ، یتیم...
