بد است مرگ، ولی بدتر از گمانِ تو نیست
عدم ازلی « بگویید، از کجا به سراغ تان می آید این غم غریب بالارونده، همچون دریا از صخره ی تیره و برهنه؟» — آن هنگام که قلب مان همچون خوشه ی انگور فشرده شد دریافت که زیستن درد است. رازی آشکار بر همه کس. رنجی بس ساده و نه...
و تو مرا با روحانیت شانه هایت می پرورانی و من قالب زیبای تو را در جاودانی ترین جای قبلم جاودانی می کنم از اینکه روزگار تیره است و شب ما تیره است باک نداریم من به فروغ تن اندوهگین تو می نگرم و تو به آتش بازی قلب من...
با ونگ ونگ به دنیا آمدن اما در موقع مرگ حتی توانایی خرخر کردن هم نداشتن! راستی که زندگی چقدر قدرت اعتراض را ضعیف می کند.
با این که بشر دنیای اطراف خودش را تغییر داده، اما خودش تغییری نکرده است. حقایق زندگی پایدارند. زندگی می کنی و بعد می میری. از بطن یک زن به دنیا می آیی و اگر بخواهی زنده بمانی او باید به تو غذا بدهد و مراقبت باشد تا زنده بمانی...
بزدلان پیش از مرگشان، بارها می میرند. شجاعان تنها یک بار مرگ را تجربه می کنند.
قسمتی از وصیت نامه گابریل گارسیا مارکز اگر برای لحظه ای خداوند فراموش می کرد که من پیر شده ام و به من کمی دیگر زندگی ارزانی می داشت، شاید تمام آنچه را که فکر می کنم بازگو نمی کردم ، بلکه تأمل می کردم بر تمام آنچه که بازگو...
آدمک آخر دنیاست بخند... آدمک مرگ همین جاست بخند... دستخطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذ ماست بخند... آدمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند... آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست بخند... فکر کن درد تو ارزشمند است فکر کن گریه چه...
تا موقع مرگ، همه اش زندگی است.
زندگی بی تو اگر مرگ نباشد، زجر است
دستم را که میگیری … نبض دلتنگی به شماره می افتد! نگاهم که می کنی … غصه ها فراموشم می کنند! و با هر بوسه ات مرگ… یک قدم دورتر، از من می ایستد!
لحاف را جلو چشمم نگه میدارم ، فکر میکنم، خسته شدم ، خوب بود میتوانستم کاسه سرخودم را باز کنم و همه این توده نرم خاکستری پیچ پیچ کله خودم را در آورده بیندازم دور ، بیندازم جلو سگ. هیچکس نمیتواند پی ببرد. هیچکس باور نخواهد کرد، به کسیکه دستش...
مرگ بِه هست از دوا، خسته دل خراب را...
بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید در این عشق چو مردید همه روح پذیرید بمیرید بمیرید و زین مرگ مترسید کز این خاک برآیید سماوات بگیرید بمیرید بمیرید و زین نفس ببرید که این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید یکی تیشه بگیرید پی حفره زندان چو زندان بشکستید...
ﺧﯿﻠﯽﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻨﮓ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺸﻖ ﺁﻣﺎﺩﻩ کرده ای ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﯽﺩﻓﺎﻋﯽ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﮒ
خسته باشی دل تو مرگ بخواهد اما... مرگ هی ناز کند...ناز کند...ناز کند...!
به مرگ راضی ام، اما به رفتنت هرگز نرو! بمان و بمیران مرا در آغوشت...
مرگ پشت سرمان بود، نمی دانستیم بوسه ی آخرمان بود، نمی دانستیم…
بامن بگو بامرگ دربستر چه بایدکرد بازندگی این قرص خواب آورچه بایدکرد مرداد را با گرمی خون تو طی کردیم با سردی پایان شهریور چه بایدکرد دنیا به قصدکشتن ما دلبری ها کرد مادیو راکشتیم با دلبرچه بایدکرد یاکاسه رالبریز کن یاجام را بشکن ساقی ! تو می دانی که...
مرا کز عشق می سوزم ز دوزخ چند ترسانی کسی از مرگ می ترسد که در دل خوف جان دارد
مطمئنم گفته بودی : با توام ، تا روز مرگ من فقط شک می کنم گاهی ... مبادا مرده ام؟
پیام خوش بینانه کامو اینست: زندگی پوچ است، جهان فراخور حال آدمی نیست، اما زمین طبیعی ترین جایگاه بشر است. زندگی با چون و چرا تلخ میشود، گیتی همواری نمی پذیرد؛ چون درهای بسته حیات با کلید عقل گشوده نمیشود، پس آنرا چنانکه هست بپذیریم ، بیا مبارزه، جام دل...
دنیا برای عاشقان خون جگر دارد...ندارد؟ جنگل همیشه در دلش چوب تبر دارد ندارد؟؟ شاید که در بین تمام این قفس زادانِ دنیا بچه قناری در پرش شوق سفر دارد ندارد.... در آینه مردی شبیه من نمی داند، که اینبار از خاطرات تلخ خود قصد گذر دارد؟ ندارد... مردی که...
یادش همه جا هست، خودش نوشِ شما ای ننگ بر او، مرگ بر آغوش شما