شعر

اسیر
حسن سهرابی



با آنهمه عشق اَسیرم کردی

از بازی زندگی تو سیرم کردی


با آنهمه دلدادگی و شیدایی

در دور جوانی ام تو پیرم کردی

خواب انقلاب



من به چشمانِ بیقرارِ مهتاب می نگرم

من به زمان انفجارِ این خواب می نگرم


در آغوشِ بیقرارِ این طناب دار

من به زمانِ خواب انقلاب می نگرم

الهام نادر

آن الهام نادری که چنان وحی به من شد زِ

پسِ سبزه چشمان چو ماهت.

به زمانی که به بیعت نشستم، و به زحمت گذشتم

من از آن بودن بی تو.

به خدا کشت مرا:

غم آن بوسه که پاییز نچیدم زلبت،

و چه دل تنگ شده است....

حلقه



در میان حلقه های بیشمار زندگی،

حلقه ای از زلف یار

مهربانم آرزوست.

ریاکار



آن یار که می گفت که دیوانه ما بود

مجنون و گرفتار و در بند جفا بود


بیهوده ببستم دلم را به وفایش

ابلیسه ریاکار و فرزند خطا بود

@sohrabipoem سهرابی

چه کنم

چه کنم تو را که دیوانه ای

ز بهر می عاشق میخانه ای


دل زتو من هیچ نَبُرَم ای رفیق

گر چه تو خود رفیق هر خانه ای

پایان بی آغازی است وصلت عشق و مرگ،،،،،،،،
درسرزمینی که مبلغانش جاودانگی و فرزانگی
را درروزی که نخواهد آمد
به تو نوید می دهند.

مانده ام در حسرتِ چشمانِ مهتاب گونه ات..


در شبی که ظلمتش دُزدیده چشمان مرا

سَرخوش اند این کوچه های عاری از نجوایِ من

در بَهاری که دِلَم با حنجره،سازِ جدایی می زَند.


سروده های:حسن سهرابی
Instagram.com/sohrabipoem
@sohrabipoem
Sohrabipoem.blogfa.com

بوی عرفان

زندگی با تو برایم بوی عرفان و

شقایق می دهد


بی تو امّا:


بوی عرفان و شقایق حس قبرستان دهد



حسن سهرابی

اَرتش چشمانت چه حماسه ای آفرید

با نگاهی آشنا

آنسان که اسیر کرد

همه سپاه چشمانم.

آرزویم این است جانا

که چُنان تیغِ فَلَک

بَر زَنَد از ریشه تو را

که دِگَر رنگ خوشی

هیچ نیایَد به دِلَت.

به دورانی که شیر دَربَند و

دل چرکین

زِ دستِ نامرادیهای دوران است.

چه نا زیباست:

کوکِ سازِ نامَردی

به دستِ

کَرکس و کفتار.

@sohrabipoem

شوق است مرا رویِ چو ماهت که ببینم

تنها شوم و در دلت آرام بگیرم


من آمدم آرام که در پیشِ دو چشمت

دریا شوم و در تَنَت آرام بمیرم

سُخنها رَدِپای وَهلِ مرگ است

که دائم با دلِ من در نبرد است


دلی خسته چُنین پیغام سَر داد

که مَرگ با جانِ من در جنگِ سرد است

با مردم بی غم نتوان گفت غم دل

چونکه اسرارت نهان در دل شود
آن مرادت زودتر حاصل شود

من گذشتم از آرزوهایم
که تو درگیر رد شدن باشی
و هوای تو را چکاندم تا
قد یک قطره مال من باشی

چشمان تو شعری ست که صد قافیه دارد
امّا چه کنم؟ با دل من زاویه دارد!

این آبی بی واهمه، این شهر ستاره
چون علم نجوم است که صد فرضیه دارد

چشمان تو معدنی از نور و بلور است
دنیا به غنی سازی آن حاشیه دارد

این سفرهٔ رنگین قلمکار،...

دو نیم دور از هم تا ابد جدا دو نفر...
همیشه زل زده به میز کافه ها دو نفر...

قرارشان شده یک دم به صرف آه و نگاه
چقدر تاب بیارند تا کجا دو نفر...؟

چطور از دل هر کوچه پاک خواهد شد
غروب های زمستان، دو ردّ پا ،دو...

دستِ گرمی وسطِ سوز زمستان بودی

زود دلبسته شدن عادتِ دی ماهی هاست

می روم شاید کمی حال شما بهتر شود
می گذارم با خیالت روزگارم سر شود

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

مه شب افروزی آخرش هیچ

گر فاطیُ و نازی آخرش هیچ

سردی دنیا کسی گرمی نمانده

ما بمیریم روزی آخرش هیچ