شعر

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

دلم بی تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی

دیدی آن را که تو خواندی ...
به جهان یار ترین ... ؟!
سینه را ساختی ...
از عشقش سرشار ترین … !!

آنکه می گفت منم ...
بهر تو غمخوار ترین … !!
چه دل آزار ترین شد ...
چه دل آزار ترین … !!

من همون دیونه ام دیونه ای که
یک عمریه غصه هاشو چال کرده

نوشته پاره کرده دردهاش رو
دائم ویار میوه های کال کرده

چون خیالت همه شب مونس و دمساز من است
شرم دارم که شکایت برم از تنهایی

رفتنت رفتن جانست کمی حوصله کن
آتشی بر دو جهانست کمی حوصله کن

ماه بیرون زده گاهی به تماشا بنشین
عشق بی پرده عیانست کمی حوصله کن

چشم تو چشمه ی عشقست و نگاهت چون رود
رود عشق تو روانست کمی حوصله کن

خنده بر روی لبت باز قیامت کرده...

در همین پاییز تهران، زیر بارانی که نیست
می گرفتم آرزوی پوچ دستانی که نیست!

می کشیدم هر طرف با خود خیال بودنش
می رسیدم پشت آن بن بست پنهانی که نیست

گاه می بوسیدمش آنقدر تا مستش کنم
گاه می بوئیدمش تا اوج پایانی که نیست!

گاه هم می...

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد

وقت است که همچون مه تابان به درآیی

شهرهٔ شهر بودم در عرصهٔ عشق و امید

آمدی مضحکهٔ پیر و جوانم کردی!!

ارس آرامی

گیسوی تو پیچیده ترین رمز جهان ست

لطفی کن و افشا بنما اسم شبت را...!

ارس آرامی

بدنت بکرترین سوژه ی نقاشی ها
و لبت منبع الهام غزل پاشی ها

با نگاهت همه ی زندگی ام بر هم ریخت
عشق شد ساده ترین شکل فروپاشی ها

چشم تو هر طرف افتاد فقط کشته گرفت
مثل چاقو که بیفتد به کف ناشی ها

ماهی قرمزم و دلخوشیم این...

از کنارم بی تفاوت رد نشو، قدری بمان
از نگاه زیر چشمم، حال و روزم را بخوان

کار هر روزم نشستن بر سر راهت شده
رهگذر از راه چشمانم، ولی این را بدان

هر قدم از تو به روی سنگفرش این گذر
جای پایی می گذارد بر دل آتشفشان

سر...

ای کاش همیشه مهربانی باشد
یک سایه ی امن ارغوانی باشد

انسانِ زمینی به سبکبالیِ عشق
مانند پرنده آسمانی باشد ... !

پاییز شبیهِ دفتر خاطره هاست
یادآورِ شادی و غم و دلهره هاست

آن روز که عاشق شدی و دل کندی
پاییز نگاهِ مانده از پنجره هاست

اول نگهش کردم آخر به رهش مردم

وه وه که چه نیکو شد آغازم و انجامم

گر چه با دوری ی ِ او زندگیم نیست، ولی
یاد او می دمدم جان به رگ و پوست هنوز

من از عالم تو را تنها گزینم
روا داری که من غمگین نشینم

پیری زود هنگام من
اثر یک حادثه بود
حادثه ای که هرگز رخ نداد...

نیستی! آغوش من احساس سرما می کند
پنجره سگ لرزه هایم را تماشا می کند

آنقدر عزیزی که برایت همه ی عمر
یک بار نه،بگذار که بسیار بمیرم

با بال شکسته پر کشیدن هنر است

برایت ماه من!امشب انارِ جان کنم دانه

تو می ارزی به این جان دادنِ پیمانه پیمانه

(شعر)

من زنی شاعرپیشه ام
از من ساده عبور نکن
من سال هاست تشنه ی یک دیدن ساده ام
با چشم هایت مرا ببین
با لب هایت نام مرا صدا بزن
با دست های مهربانت روح مرا لمس کن
تا در من شعر شوی
من حس یک شاعر را به...

(عشق)

دستم را بگیر
به دنبال من بیا
تا تو را با حریم امن نگاه پر از نیاز خود آشنا سازم
با من بیا
تا تو را به خلوت ترین کوچه های دلم
قدم زنان ببرم

با من بیا به خلوت شبانه ام
تا زیباترین واژه هایم را
که آبستن...

کشیده ایم در آغوش، آرزوی تو را