شعر

الماس دو چشمان تو باعث شده قطعا
برافت شدیدی که در این نرخ طلا شد

این عید پراز عطر دل انگیز خداست
سرشارترین آینه ی خاطره هاست
نوروزخوشت همیشه رنگین باعشق
آراسته بادلی که همراه خداست

ماه من چهره برافروز که آمد شب عید
عید برچهره ی چون ماه تو می باید دید
نوبت سال کهن باغم دیرینه گذشت
سال نو باطرب وغلغله شوق دمید

دلت آبی تر از دریا عزیزم
به کامت گردش دنیا عزیزم
الهی دائما چون گل بخندی
بهارانت خوش و زیبا عزیزم

شکوفه های هلو رُسته روی پیرهنت
دوباره صورتی ِصورتی ست باغ تنت

دوباره خواب مرا می برد که تا برسم
به روز صورتی ات رنگ مهربان شدنت
...
چه روزی آه چه روزی که هر نسیم وزید
گلی سپرد به من پیش رنگ پیرهنت...

چه روزی آه چه روزی که...

عید قدم مبارک نوروز مژده داد
کامسال تازه از پی هم فتح ها شود

زن
وقتی به ترانه یِ
عاشقانه برمی گردد
آرام می شود
و ، ، ،
رو به عقب می رود
بلند می شود
موهایش می پیچد درشعر
بدنبال عشق می رود
و ، ، ،
زنانگی اش را با
صدای قلم شعر می کند.

غزل با کمی عطر لهجه کرمونی

غًصّه ی قلبِ تو پَرپَر میشه دَردات تو سِرَم
.
حالمون یه ذرّه بهتر می شه دَردات تو سِرَم
.
اشکمون اومد اگر با سختی این روزگار
.
چشممون از خنده هم تر میشه دَردات تو سِرَم
.
تلخه ای روزا |ولاکن| با خیالِ...

موج می زد کاش در هر گوشه از دنیای ما
عطر ناب مهربانی، رنگِ خوب دوستی

صد بوسه ی نداده میان دهان توست

من تشنه کام و آب خنک در دکان توست

سر تا به پا زنی تو و زیباست این تضاد

زان شرم دخترانه که در دیدگان توست

باغی تو با بنفشه ی گیسو و سرو قد

یاست تن است و گونه وگل ارغوان توست...

من حسابم زِ همه مردم این شهر جداست
من امیدم به خدا، بعدِ خدا هم به خداست

موسم سبزترین فصل بهار است بیا
نغمه ای تازه به لبهای هزاراست بیا

غنچه لعل لبم شوق شکفتن دارد
لحظه چیدن گل ازلب یاراست بیا

دلم این مرغ پرآوازه عاشق پیشه
باپر شوق به دامان بهار است بیا

کوچه هاخلوت و خوابندهمه رهگذران
دل پس پنجره بی صبروقراراست بیا

جاده...

اندردل من ماه دل افروز توئی
یاران همه خوبند دلسوز توئی
شادندجهانیان به نوروزو به عید
عید من ونوروز من امروزتوئی

صد فصل بهار آید و
بیرون ننهم گام!
ترسم که بیایی تو و
در خانه نباشم...

دیشب که من و چشم غم انگیز غزل
روْیای تو را دوباره کردیم بغل ...

از کوزه ی بوسه ها تراوش می کرد
بر دفتر من ، واژه ی شیرین عسل !

روز نو شد سال نو شد قرن نو
نو بگردان ای محول، حال ما
غم بماند در همان سال قدیم
سر به سر شادی شود امسال ما

خدا کند همه عشق ها به هم برسند

من و تو نیز در این لا به لا به هم برسیم

خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد؟
خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

‍ ” عید “شد ، اما کجایی در بهار دلنشین !
تا ببینم رویت ای زیبا نگار مه جبین !

آمدم تا یک بغل احساس را باور کنی
باز بنشینی کنارم چون گذشته بر زمین !

دوستت دارم عزیزم، عاشقت هستم هنوز
از دهانت بشنوم من حرفهایی اینچنین !

انتظارت...

عشق تو هیچ وقت نرفته است از سرم
با اینکه سال هاست به هیچم گرفته ای

جهان، پی آمدِ عشق ست وُ عمر، دست آویز
برای بهره وری ها از این گذر، برخیز!

بگو به فکرِ چه هستی که بی هدف شده ای
درست قسطِ دل ات را نمی کنی واریز!

مگر قرار چنین ست زندگی، بشود-
شروعِ صبحِ سُرور وُ شبی بلاآمیز!؟

هر آن چه...

اِمسال
جای عیدی
شعری برای من بگو ؛
که گُل از گُلِ تمامِ لحظه هایم بشکفد...

من آینه ام غبار دارم بی تو
یک سینه ی بی قرار دارم بی تو
من با تو فقط بهار را می خواهم
با این همه گل چکار دارم بی تو؟

دور از تو هوای باغ در تبعید است
دلتنگی من همیشه در تمدید است
تو اول سررسید هستی،یعنی
با تو همه ی ثانیه هایم عید است