شعر

ای طبیب دل ریشم ای عزیزم صبح بخیر
ای همه عاشقترینم نازنینم صبح بخیر
ای که میپرسی زحالم صبح وهرشب بی دلیل
ای نسیم صبحگاهی بهترینم صبح بخیر

باران ومن دوست میدارم فقط بخاطر یاس
یاس و هوائی میکنی فقط برای باران
باران و از خدا میخوای فقط بخاطر یاس
من یاس و عاشق میکنم فقط برای باران
گل شقایق میخری فقط بخاطر یاس
من گل مریم میچینم فقط برای باران
قصه مجنون و میگی فقط بخاطر یاس...

از بس که چشیدم لب همچون شکرت را
از طعم لبت، مرض قند گرفتم....

کافری یا قاتلی، یا از وجودم خسته ای؟
روسری با رنگ قرمز، تازه کج هم بسته ای!

چشم هایش قهوه ای بود و به حق فهمیده ام
قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آورتر است...

امروز جمعه نیست، ولی با نبودنت
مانند عصر جمعهٔ تهران دلم گرفت...

چشم شاعر کش تو دیدم و با خود گفتم
قدمش خیر،خدا عاقبتش خیر کند...

تا صحبت آغوش تو شد، مرجع مان گفت
چون مایه ی ارامش حال است، حلال است...

می آیی و برای تو می گویم آخرش
با من عزیز، بی تو چه کردند جمعه ها...

رفتنت زلزله ای بود که ویرانم کرد
ارگ بم بودم و مخروبه ی کرمانم کرد...

مات چشمانم شدی خاتون چشمانت شدم
گرچه لیلای توام، مجنون چشمانت شدم
ساحل گمگشته ایی در عمق چشمانم شدی
طرح نا همسان و ناهمگون چشمانت شدم
عطر آغوش مرا اینجا نمی فهمد کسی
از همان روزی که من مدیون چشمانت شدم
یک جهان متشکرم از، اینکه هستی مهربان
یک جهان...

با کوله باری از خاطرات خوب و بد
زیر آسمان شب راه می روم
خاطراتم همانند نواری پُر خَش
در ذهنم عبور می کند
چه نوار پُر دردسری
گاه گداری بر روی نقطه ای از تو توقف می کند
.

به سربلندی هیچ سربازی فکر نمی کنم
وقتی که سرزمین مادری ام در چشم های تو جا مانده
در چشم های تو
که تکلیف هر دیوانه ای را
با ماه روشن می کند

مُفتَضَح بودن از این بیش، که در اول قهر
فکر برگشتیم و واسطه ای نیست که نیست
.

زند سوسو ستاره، آسمان و...
که پای عشق آید در میان و...
من و شب، پشت بام خانه و آخ...
کنارم دختر ھمسایه جان و...

...
بگذار بگردد
این کره ی گرد مزخرف
به دور خودش
و دور آن لکاته ی آتشین
تا که خاکستر شود
.
بگذار بگردد
ما کار خودمان را بکنیم
او هم کار خودش را
بالاخره
میرسد آن روز مکافات
که هی بگردد دور ما
و هی سرش گیج برود
....

شعر همه جا ما را احاطه کرده، ولی افسوس که آوردن آن روی کاغذ به آسانی نگاه کردن به آن نیست.

شب که میشه دل و به دریا میزنم
میرم تا اوج آسمون سری به ابرا میزنم
شب که میشه یادتو بیشتر میکنم
انگاری با یادتو هم حالمو بهتر میکنم

قصه می بافد نگاهم با کلافی از خیال
می خورد صدها گره با آرزوهای محال

گر خوی تو چون روی تو می بود، چه می بود؟!_

دلا به سنگِ غمِ یار بشکن و مخروش...

پرورده ی سیمِ خار دارست آزادی نو رسیده ی ما

دشمن جانی و از جان دوست تر دارم تو را️

دل در بَرِ من، زنده برایِ غم توست...