برگردان شعر کوردی

اگر شریعت می‌گفت:
بعد از مرگ، در بهشت،
تنها همسر خودت را ملاقات خواهی کرد
مطمئنم
هیچ مردی راضی نمی‌شد
که پای در بهشت بگذارد.

آدمی، ماده‌ای کهن است
تنها
عشق می‌تواند
او را تازه کند.

مرد وقتی که
عاشق زنی می‌شود
از شکارچی بودن
به شکار مبدل می‌شود.

پشت هر مرد بزرگی،
زنی وجود دارد
که به او می‌گوید:
تو هیچی نیستی!

هرکسی که دیدی
زیاد حرف می‌زند،
مطمئن باش که هیچ نمی‌گوید.

در وجود همه‌ی ما
محبسی هست
برای خاطرات پنهانمان.

زیباترین و
بزرگترین زندان جهان،
بچه‌هایت هستند.

اگر تاریکی تو را احاطه کرد
بدان که تو
لبریزی از نور...

همیشه از دو چیز خنده‌ام گرفته است:
یکی: مرگ
و دومی: زندگی و مرگ...

آدمی، درختی‌ست
در میانه‌ی یخبندان!
هرچه هم تقلا بنماید،
سرانجام سوز مرگ، او را از پا می‌افکند.

[شیطان با سنگ‌پرانی نمی‌میرد]
(تقدیم به نوال السعداوی)
چهارده قرن است که،
شیطان را سنگ‌باران می‌کنند
به این امید که او را بکشند!
ولی خودشان،
همگی مردند و
شیطان نیز کماکان زنده است.
چهارده قرن است که،
نمی‌دانند و نمی‌خواهند بدانند
که خانه‌ی واقعی شیطان
نه آسمان است و نه...

[آدمی، فقط آدم است و دیگر هیچ]
زندگی، توانا یا ناتوانمان می‌کند
زندگی، زیبا یا زشتمان می‌کند
زندگی، بزرگ یا کوچکمان می‌کند
زندگی، شیرین یا تلخمان می‌کند
زندگی، سنگین یا سبکمان می‌کند
زندگی، جلیل یا قلیلمان می‌کند
ولی
آن زمانه است، که تنها ناتوانایمان می‌کند
آن زمانه است، که تنها...

شاعری نامدار برایت سروده بود:
تو شبیه گلبرگ‌های گلی!
افسوس که او نمی‌دانست
که همه‌ی گلستان‌های جهان
در وجود توست...
شاعری نامدار برایت سروده بود:
تو شبیه وزش نسیمی!
افسوس که او نمی‌دانست
که همه‌ی نسیم‌های دل‌آویز
در وجود توست...
شاعری نامدار برایت سروده بود:
تو شبیه جویباری از نوری!...

فراق، مرگی‌ کوچکی‌ست
و
مرگ، فراقی بی‌پایان...

قلب انسان خوب،
اتاقی‌ست کوچک!
با اندک محبتی پر می‌شود.

خوب می‌دانم،
سیگار و عرق و عشق و شعر
رو به مرگ می‌کشاندم.
اما مطمئنم
اگر از آنها هم دست بکشم
یک‌باره خواهم مرد.

آدمی تنها دو مرتبه به رهایی خواهد رسید
یک‌بار در خواب‌هایش و
دیگر بار با مردن...

قمار و عشق، یک چیزاند!
زیرا در پایان،
عاشق و قمارباز
به تیره‌بختی از بازی خارج می‌شوند.

قلم می‌گفت:
سیاست، کینه و نفرت می‌پراکند
و ادبیات و هنر،
عشق و دوست داشتن.

بدبین نیستم
لیکن،
خوشبینی هم
در خاک ناامیدی ریشه نمی‌دواند.

تمام راه‌های هستی را بپیمایی
باز چشمت به آن راهی‌ست
که می‌رساندت به وطن...
حتا اگر وطنت،
جهنم باشد.

وقتی که آدمی از مادر زاییده می‌شود
گریه و زاری می‌کند.
زیرا خوب می‌داند،
در این بازی که اسمش زندگی‌ست
یا دیوانه می‌شود
و یا دیوانه‌اش می‌کنند.

زندگی قمار است!
استاد تمام حقه‌بازان هم که باشی،
کسی موفق از آن بیرون نخواهی آمد.

مرگ، چیز خاصی نیست!
جز،
بازگشت
به دوران رهایی پیش از زاده شدن.