متن حجت اله حبیبی

عشق
گُل می کند
حتی
در مرداب
از نیلوفر بپرس
حجت اله حبیبی

سیاهی در سپیدی محو می شد
فقط
با یک سلام صبحگاهی
حجت اله حبیبی

جهانم را
به آتش زد
نگاه خیس بارانش.
حجت اله حبیبی

نگاه می کنم به دَر
بهار
قد کشیده
روبروی پنجره .
حجت اله حبیبی

سراغ از عشق و یکرنگی
کسی دیگر نمی گیرد
مجازی می خرد مادر
دعای صبح و شامش را
حجت اله حبیبی

بوی باران ،
بوی پسته ،
بوی سیب
خنده ات
امّا
انار دیگری است . حجت اله حبیبی

شیرین تر از عسل
که
ندیدست روزگار
بهر شفای هر مرضی
باز
خنده کن.
حجت اله حبیبی

باران خنده ات،
به تبسم کشید باغ ،
زین رو
انار
مزه ی لبخند می دهد .
حجت اله حبیبی

سایه ای مانده
ز سروِ قامتم .
حجت اله حبیبی

صدایم در نمی آید ،
و
یا
گوشی نیوشا نیست .
حجت اله حبیبی

با « تو » تنها
پر شود
دنیای من .
حجت اله حبیبی

من
از دنیا
نمی خواهم
مگر
گرمای آغوشت .
حجت اله حبیبی

صبر مرا
به خنده ی خود
امتحان مکن.
حجت اله حبیبی

کاش
چشمان تو
سر چشمه ی
ایمانم بود .
حجت اله حبیبی

آنقدر
ماهی
که
می گردد
جهان دور سرت .
حجت اله حبیبی

تا کی ،
تو به ساز این و آن
می رقصی
یک بار
به ساز دل شکسته ی خویش
برقص .
حجت اله حبیبی

رسم ما
دیدن و
دلبستن و
دل کندن شد .
حجت اله حبیبی

بیا
کنار پنجره ،
به زخم قاصدک،
نمک بپاش .
حجت اله حبیبی

من و دلتنگی و پاییز
چرا
می گویند ؛
اولین فصلِ خزان
مِهر و محبت باشد .
حجت اله حبیبی

کاش ،
بودی،
شر شر برگ،
زردی رود
مرا
خواهد کُشت .
حجت اله حبیبی

زردی می بارد از تن درخت
و خُرد می شود ،
استخوان برگ .
حجت اله حبیبی

صدای خنده ی تو
شهر را، به هم می ریخت
هوای باغ دو چشمت،
اگر چه بارانی است .
حجت اله حبیبی

خنده
یا
گریه
مهم نیست ،
مهم
عروسکی ست
که
کوک می شود .
حجت اله حبیبی

بمب خنده ات،
غم هایم را
ترکاند،
تا
از لا به لای خاکسترش ،
شادی بروید.
حجت اله حبیبی