شعر عاشقانه

‍

تا سر به هوا هستم و همراه ندارم
راهی به جز افتادنِ در چاه ندارم

چشمان پُراز گریه ی تقویمم وبی شک
یک پلک زدن فرصت دلخواه ندارم

از نعره ی پُر آتش  آن کوه مِه آلود
جز چند نفس شعله ی جان کاه ندارم

مانند سپاهی که پریشان...

تا قبل از تو
هیچ کس،هیچ کدام از
پُرتره های نقاشی ام را نمیخرید.

-آروین شاه حسینی

بهانه می آورم
وقتی سر نوشت دستم را میگیرد
تا از دستان تو جدا کند

-آروین شاه حسینی

در لحظاتی که کنارت نیستم
دریایی از عسل هم
دل شوره هایم را شیرین نمیکند

آروین شاه حسینی

آمدی جانمٖ به قربانت صفا آورده ای
درد بی درمان قلبم را دوا آورده ای
با خودم گفتم ملک ایام هجران شد تمام
آمدی خوش آمدی جانی مرا آورده ای

بویِ شور انگیزِ باراڹ می دهی
با نگاهت بر دلم جان می دهی
بسڪہ خوب ومھربان و صادقی
بر دلم عشقی فراوان می دهی...

من واژه های دستانت را می خواهم⁣
کلامِ امنِ شانه هایت⁣
و سرودِ سکوتِ چشمانت را⁣
⁣
ای دیر یافته ام⁣
ورای واژه ها و کلمه ها⁣
به من وعده ی دیداری بده...⁣
⁣

من را به آغوشت بِکِشان
به باغ ممنوعه ی آدم
به نفس های شرجی زده
در حصار شاخ و برگ بازوانت...
و روح این جسم سرکش را
عریان کن
به بهانه ها ببوس
و مزه مزه کن شراب سیب لبهای دختر حوا را....

شدم عاشق
شدم رسوا
نمی دانم تو میدانی..
که میدانم تو هرگز با من شیدا نمی مانی؟

تو در بزمم در این جانم
در این ویرانه ی مخروبه زندانم
به نیش طعنه های خانمان سوزت
چرا گل بوته های یأس را
رندانه افشانی... به باغ آرزوهایم
نشاندم بذر رویا را...

دعوت

تمامِ زندگانی دیدنِ توست

دلم گرمِ چراغِ روشنِ توست

مرا دعوت به آغوشِ دلت کن

که جانم بسته بر جان و تنِ توست

سپیده اسدی
مهربان

لبم را تا به مهرت باز کردم
به نامت عشق را آغاز کردم

چو دستم را به دستانت سپردم
ز شوق روی تو پرواز کردم

-اعظم کلیابی
-بانوی کاشانی

در تهرانی ترین حالت تهران
در آن دود و دم
و خفقان
در آن لحظه ی سوت و کور و غمگین
دوستت خواهم داشت

در میان رود سِن
در هیاهوی خنده های بی امان
دوستت خواهم داشت

قدم زنان
در بهشت سن سپاستین
در میان تپه های سبز
و ساحل...

طلوع همه با توست
و غروب بی تو
بگو چگونه زاده نشوم
در وطنی به نام آغوش
و شعله نکشم
با آتش چشمانت
وقتی جنگ تنگاتنگ با تو
به انقلاب ابدی می انجامد
و دهان ماهت
به کلمات تاریک دستانم نور می فشاند
آنگاه که بی وقت سر می زنی...

حضرت یار! اجازه ست دچارت بشوم؟
دوست دارم همه ی دار و ندارت بشوم

بعد تنهاییِ یک عمر زمستانِ سیاه
رویش عشق شوم،فصل بهارت بشوم

حضرت جاذبه! مجذوب حیائت شده ام
تو چه کردی که چنین محو وقارت بشوم؟

وارث دلبری از لیلی و شیرین شده ای
به فدای خودت...

پاییز امسال را تنها و تنها
به جمع آوری واژه ها
خواهم نشست
و زمستان، بلندترین شعر دنیا را
برای عشق تو خواهم نوشت.

فرق داری با تمام مردم این روزها
آمدی با قصه ای سبز از گل و دلبستگی!
بودنت خورشید را آورد در دنیای من
با حضورت رفت از هر فصل سالم خستگی!

گاه در تنهایی ات درگیر هستی با جنون
مثل دیروز است در تکرار غم فردای تو
ناگهان یک روز،...

به ثبت ِ رسمی ِ محضر
تو قطعا"،معتبر هستی
فلسطین تو خواهم شد
اگر،اشغالگر هستی!

ساغر شفیعی:

فصل که رخت عوض می کند
دوباره عاشقت می شوم
گیرم زمستان باشد و
آهسته روی پیاده روی یخ زده راه بروم
عشق تو همین شال پشمی ست
که نفسم را گرم می کند
بر لبم نام تو را می برم
تا برف
مثل قند
در دل زمستان...

تنها یک نفر به زیبایی تو هست
هر چند دیده نشده هنوز خدا

دزدیده نگه کردم

من چشم سیاهت را

اینگونه شدش آغاز

این قصه پر غصه

حسن سهرابی

با طلوع عشقت
آغاز می شود صبح دیگری
و بخیر می شود صبحم
با بارش آیه آیه غزل چشمانت
و من
دوستت دارم هایم را
می آویزم بر
گیسوان طلایی حضورت

-بادصبا

رویای تو را
هر صبح
می سپارم دست قاصدک های عاشق
ای زیبای من
که نامت
زیباترین واژه دفتر شعرم شد
و نگاهم
چون
آفتاب گرانی
می گردد در پی نگاه تو

-بادصبا

عطر آمدنت
می پیچد
لابلای برگ درختان باغ
و سرمست
قمریان سرخوش
همراه با نسیم زیبای بهاری
به رقص می آورند
شاخه های
تک درخت خیالت را در کنج باغ آرزوها


-بادصبا

چشمهایم
در انتظار دیدارت
تا ابد بیدار می ماند
چرا که عشق
در قامت نامت
آشکار گشته است
چون خورشیدی تابنده
چگونه بی تو باشم
تویی که
چون باران
باریدی
بر شب بوهای باغچه ی دل
و عطر حضورت
پیچید در کوچه ی دلتنگی ام

-بادصبا