شعر

و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید :)

شب بود و ستاره بود و من بودم و ماه

شب ماند و ستاره رفت و من ماندم و راه

ارس آرامی

عاشقی کاش کمی رحم و مدارا می کرد
لحظه ای که دل دیوانه تمنا می کرد

آن زمان که در و دیوار چو تصویر نگار
مُردنم را کف این خانه تماشا می کرد

کاش دلدادگی اش مثل خودم عاشق بود
و مرا شادترین عاشق دنیا می کرد

دوری سنگدلش کاش...

از خاطرم تمام خاطره ها را به کنار کردم
باز دوباره حالم بد شد از خودم فرار کردم

با بی آبرویی از پنجره آبرو به کوچه ریخت
آتش گرفته بودم به زحمت خودم را مهار کردم

فحشی به پنجره مشتی نثار میز کرد و رفت
لعنت به آن شبی که...

هر کجا عشق اید و ساکن شود
هر چه نا ممکن بود ، ممکن شود

در میان این همه غوغا و شر
عشق یعنی کاهش رنج بشر

ای که می پرسی نشان عشق چیست
عشق چیزی جز ظهور مهر نیست

هرچند می رود، بروم چای دم کنم
شاید کمی نشست...خدا را چه دیده ای

هی بوسه نزن با هیجان گوشه ی لب را
یک لحظه رعایت بکن آداب ِادب را

دندان به لبم می زنی انگار شبانه
پاتک زده ای قسمتی از باغ ِرطب را

گرمای لبت روی لبم در نوسان است
بالا نبری در تنم اندازه ی تب را

با آتش ِبرخورد ِلبت...

اگر ساحل خموش و صخره آرام
وگر کار صدف چشم انتظاری ست

من و دریا نیاساییم هرگز
قرار کار ما بر بیقراری است

اتاق تاریک ، صدای تو ناگهان در خواب
چه کسی نوشته ، اینگونه داستان در خواب

روی خوش ندید پس از آن مهتاب
شبی که روی تو دید آسمان در خواب

ستاره ای پس هر پلک تو رها می شد
به چشم های تو می رفت ، کهکشان در خواب...

اگر به دامن وصل تو دست ما نرسد

کشیده ایم در آغوش، آرزوی تو را

تو را دارم ای گل، جهان با من است
تو تا با منی، جانِ جان با من است

عاشقانه ترین شعرهایم را
در آغوش تو سروده ام
آنجا،
دنج ترین جای دنیاست،
--برای این شاعر.





سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

روا بود که چنین بی حساب دل ببری؟
مکن!که مظلمه ی خلق را جزایی هست!

خواستم گریه کنم، قلب صبورم نگذاشت
وقت زانو زدنم بود، غرورم نگذاشت

بی چتر زیر باران بود و من محو تماشایش شدم

صورتش با قطره های کوچک باران تماشایی تر است

ارس آرامی

درد دارم از خاطرات با تو بودن درد میفهمی که چیست
یک خیابان انتظار در زمستان سرد میفهمی که چیست

جای پای رفتنت در کوچه ها بالا و پایین میکنم
در بیقراری پرسه های تلخ یک شبگرد میفهمی که چیست

مثل ابراهیم اما قصه ام بر عکس اوست
کعبه را...

زمین را گر شوی مالک طمع بر آسمان داری
دم مردن همی بینی نه این داری نه آن داری

چشم سبزو لبِ قرمز، تن تو رنگِ سفید
تو خودت پرچمِ اسلامی ایرانِ منی!

امیرحسین گرمابی

من اگر بیست شدم، دلبر من سی باشد

عاشق شغل من و شعر نویسی باشد

اولین شرط برای ازدواجم این است

یار من مثل خودم پرسپولیسی باشد...

خوش خلق و شیرین چهره و شیرین بیانند
از نسل دریا و شبیه آسمانند
هم مرد آذر ماهی و هم دخترانش
بهتر ز کل بهترین های جهانند

گفتنی نیست، ولی بی تو کماکان در من
نفسی هست دلی هست، ولی جانی نیست

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد