متن بهشت

من همه ی لحظه های خوبم را بهشت می نامم
همه لحظه هایی که خوشی مهمان قلبم می شود
همه لحظه هایی که بدون افتادن اتفاقات بد می گذرد
همه لحظه هایی که با عزیزانم هستم
همه لحظه های که شادی دیگران را می بینم
من همه لحظه های خوبم...

(بهشت )

مانمه
می نفس ایسه
بهشته
می میان رقصا دره
شایدم
ایتا تیکه اردیبهشت
نه
کی بوگوفته
آنهمه آتشا واتابارم

برگردان
(بهشت )

درشگفتم
نفسم می گیرد
بهشت
درجانم به رقص آمده است
یا شاید
قطعه ای از اردیبهشت
نه
که گفته است
تحمّل اینهمه آتش در من است

از درون سیه توست جهان چون دوزخ
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت

هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

دردانه ی من چه ماجرایی داری
چه شاعر خوش ذوق و بلایی داری

دیوانه ی اشعار منی می دانم
سلطان دلم، عجب رهایی داری

شادم که تو هستی و جهان باتو بهشت
تا هست جهان ، گلم فدایی داری

در قاب نگاه پاک و رامشگر عشق
یک عالمه تصویر خدایی...

علم بهتره یا آغوش؟؟؟
فصل اگه پاییز باشه
یار اگه کنار باشه
بادِ آروم اگه پرده رو تکون بده
بوی بارون اگه قاطی بشه
با بویِ عطرِ تنش
تو بگو کل دنیا یا آغوش؟؟؟
تو بگو بهشت یا آغوش؟؟؟
آغوش...
آغوش...
آغوش ...

دیروز دانستم که مدت هاست
عطر بهشت ، زمین را فرا گرفته است
اما لمسش
نیاز به گوش هایی شنوا دارد..
چشم بستم و ...
روح شناورم را در میان امواج موهایش یافتم...
اینک عطر بهشت را میشنوم و لمس میکنم...
آری بهشت دیر زمانیست که زمین را فرا گرفته...

بهشت به تو میبالد و
از چشمانت گل می ریزد ،،
برق یک قطره نگاهت
نور مهتاب است که خورشید
هم به پایت ذره ذره آب
می شود مادر ...

میپرستم هر آنچه هستی تو !
زیر پایت بهشت را داری
وسط آفتابِ تابستان ...
"بویِ اردیبهشت را داری"

هیچ چیزی برای آرامش،
مثلِ زیبایی صدایت نیست
چشم من کور باشد آن وقتی
که ببینم به زیر پایت نیست

چادرِ مشکی ات در افکارم...
جان پناه تمام "آهو"هاست
باغ کمرنگِ...

من یک زنم زن بودنم را دوست دارم !
برجستگی های تنم را دوست دارم !

من مادرم با پوششی از جنس شبنم
گلهای سرخ دامنم را دوست دارم !

عطر تنم خوشبوتر از بوی بهشت است
بوی خوش پیراهنم را دوست دارم !

وقتی که تنها می شود آغوش...

بهشت و جهنمش
را کاری ندارم
جایی که تو نباشی
و من باشم
جهنم است ...

برای بهشت
نه تاریخی ست
نه جغرافیا.
بهشت،
آرامشی ست که
کنار تو
احساس می کنم.

فرشی به زیر ِپای تو از سبزه زار بود
من بودم و تو بودی و فصل ِبهار بود
‎افتاده بود، ماه در آغوش جویبار
خیره، نگاه ما به دل جویبار بود
‎زلفت نمی گذاشت ببینم تو را درست
! من تازه کار بودم و او کهنه کار بود
‎از من...

مادرم نمی دانم چگونه خطابت کنم چرا که تو سایه خدا روی زمینی ، اگر عشق خطابت کنم در توصیف تو کم گذاشته ام چرا که واژه عشق با وجود تو جان گرفته ، بی شک بهشت جهنم می شد اگر زیر پای تو نبود. مادرم ، ماه درخشان شب...

توراکه بوسیدم
من به جاری شدن
رودخانه ی عسل دربهشت
ایمان آوردم

مادرها مظلوم ترین
جنس آفریده ی خدا هستند!
دلواپس که میشوند، حاضرند زمین و زمان را
به هم بدوزند تا مبادا خاری در پایتان برود
هوای چشم هایشان، ناخودآگاه گره میخورد
به حالِ دل شما
موهایشان، تنها پریشانی دنیاست که به آدم،
امید زندگی میدهد
عادت ندارند موهایشان را ببافند...

آغوش تو همان بهشت کوچک خداست روی زمین...
و زمانی که من در آن نفس می کشم
همانجا
باید زمان بایستد...

دوست داشتنت زیباترین حس دنیاست..!
به بوئیدن پرتقال می ماند...
به عطر نرگس و رایحه ی یاس...
وقتی عاشقت شدم
نمی دانستم تکه ای از بهشت؛
در دوست داشتن تو، توصیف می شود...!

رخ ام، در شعله ی واماندگی، سر، پُرنشان سوخت
به رویاهای رعد آسای من، دنیای جان سوخت

و تاریکی که بر برگِ نهالان ام، لم انداخت-
تنِ خورشید در گم گشتگی هایش، عیان سوخت

چنان آیینه گم شد در غبارِ دیدگاه ام
که آیینِ جهان، از تشنگی های کلان سوخت...

هرشب خیالت را در آغوش میگیرم
تنم را به عطر و بو ی خیالت آغشته میکنم
هرصبح بوی بهشت میگیرد نفس هابم !

لعیا قیاثی

موسیقی صدایت آرزوییست
که صبح ها نوازشم کند وآفتابِ
نگاهت خواب را از من بِرُباید
واینگونه است صبح هایِ بهشت...

مادرم نمی دانم چگونه خطابت کنم چرا که تو سایه خدا روی زمینی ، اگر عشق خطابت کنم در توصیف تو کم گذاشته ام چرا که واژه عشق با وجود تو جان گرفته ، بی شک بهشت جهنم می شد اگر زیر پای تو نبود. مادرم ، ماه درخشان شب...

من همیشه تصور کرده ام که بهشت نوعی کتابخانه خواهد بود.

دست هایم را بگیر
تا از تمام پرنده ها کوچ کنیم
و در ارتفاع بوسه های تو
ماه قرص هایش را پشت خنده هایت
دفن کند...
.
تو در سپیدی چشم هایم برقص
تا شوق گردش از سر عقربه ها بیفتد
و من آنقدر از تو بگویم
تا در شعر...