شعرهای سیامک عشقعلی

هرچند دنیا خالی از غم نیست خانم!
دیوار شادی هاش محکم نیست خانم...

تنها تویی! تنها تویی دلگرمیِ من
غیر از تو دیگر هیچ یادم نیست خانم

وقتی دلت می گیرد از بغضم، بدان که:
آدم بدونِ درد، آدم نیست خانم!

من روح کوهم با غرور خود، همان که
در...

نکند عاقبتِ قصه ی ما بد باشد!
سر راه من و دستان تو یک سد باشد

نکند اِنَّ مَعَ الْعُسرِ نباشد یُسْرا
نکند جای خوشی، غصه ی بی حد باشد

نکند بوسه ی ما سوژه ی مردم باشد
نکند شانس در این عشق نخواهد باشد

نکند راست بگوید پدرت، در...

خسته ام من خسته از تکرار ها
خسته از بن بست ها، دیوارها

خسته ام از اینکه با صد آرزو
ساختم، ویران شد اما بارها

ساده بودم، ساده بودم، آخرش
ساده بودن داد دستم کارها

از غمم پرسید، گفتم: دیده ایی
شیر باشد طعمه ی کفتارها!

گاه جوری می شود...

برای کودکانِ غزه

بمب در مدرسه افتاد!
بچه ها ترسیدند!
آن قدر که پیر شدند و نفس های آخرشان را
در حیاط؛ پشت نیمکت؛ روی دفتر مشق، جا گذاشتند و رفتند!
رفتند تا جایی پیدا کنند؛
برای کشیدن آسمانی صاف و بی صدای شلیک گلوله!
برای کودکانگی در گیجاگیجِ مزارع...

نگاهی به کتابِ: من وارثِ اندوهِ پایین شهر هستم/اثری از سیامک عشقعلی.


🔵 سیامک عشقعلی از غزلسرایان جوان امروز است و «من وارث اندوه پایین شهر هستم» اولین اثر منتشرشده اوست که با وجود اولین بودن، هم خبر از پختگی شاعر در کارِ سرودن می دهد و هم بشارتی است...

خورشید جاودانه ی من! ای بهار من!
ای آخرین پیامبر روزگار من!

ای چشم های شاعر و گرمت شروعِ رود
بخشیده ایی ترانه به شب های تار من

دست مرا بگیر که خوشبو شود جهان
روییده از حضور تو تا برگ و بار من

لبخندم از ترنم عشق تو جان...

بگو از این منِ دل خسته ی شاعر چه می دانی؟
گرفتارم به دردی که ندارد هیچ درمانی!

هزار اندوه در دل دارم اما باز می خندم
اگر در گریه خندیدی بدان بدجور ویرانی!

نگو از گل! نگو از باغ! من تفسیر پاییزم
که روحم مانده در هر کوچه ی...

به پایان می رسد این غم، قوی باش!
صبوری کن! بمان محکم! قوی باش!

زمین جای قشنگی نیست شاید
خدا هم گفته؛ ای آدم قوی باش!

اگر مصلوبِ بهتان شد وقارت
به یاد حضرت مریم(س) قوی باش!

تو آن کوهی که فریادش سکوت است
غرورت را نبینم خم! قوی باش!...

تو یک دشت از نرگس و سوسنی!
تو سرگیجه ی یاس و آویشنی!

نگاه تو دریا! صدایت بهشت!
پیام آورِ ناز و رقصیدنی!

تو معشوقه ی قلب این شاعری
خدایی و شاید به شکل زنی!

ببین! واژه هایم خجالت کشید...
تو از وصف در شعر، هستی غنی!

و من تا...

می توان (بی خستگی) صدقرن از عشقت نوشت،
روز و شب با چشم های مهربانت حرف زد!

می درخشد ماه در دامان شب، در شعر من؛
تا ابد زیباترینی ماهِ قلبم! تا ابد...


◻️ شاعر: سیامک عشقعلی

به زندگی؛ به مردِ خانه سلام!
به عطر و خنده ی زنانه سلام!

به بوسه های گرم از تب و شوق
به عشق؛ (بهترین بهانه) سلام!

به رقص در طلوع کوچه ی یاس
به خاطرات پُر ترانه سلام!

به وارثان ماه و نبضِ غزل
به رسم سبز این زمانه سلام!...

.
گرچه این دنیایِ فانی بی وفاست
گرچه رسمش غیرِ تنهایی نخواست

رود باید بود و از متنش گذشت
این گذر، میراث سبز لحظه هاست

مهربانی کن! بخند و شاد باش!
بی خیالی، چاره ی هرروز ماست!

زندگی، دریاست! ما، در کشتی اش
عشق، تنها عشق! آری ناخداست!

عشق ما...

نگاه مهربانت رنگ دریاست
تو می خندی جهان بی وقفه زیباست

لبت تفسیر سبز ناز و غنچه
تنت یک کوچه گیج از عطر گل هاست

چه بی رحمانه زیبایی و شیرین
تو طوفانی! تو آشوبی که برپاست

غزل پیش تو می افتد به سجده
تمام واژه هایم در تمناست،

بهاری...

در هجوم بی وفایی های تلخ روزگار 
بی کس و تنها شدم هربار، گفتم: یاعلی(ع)

خسته بودم، بغض کردم؛ هر کجای زندگی
تا شکستم، پا شدم؛ هربار گفتم: یاعلی(ع)

«سیامک عشقعلی»

تو می خوابی و من بیدارم هر شب...
شبیه ابرها می بارم هر شب...

کسی اینجا پر از بغض و جنون است
سکوتم ضجه ای با رنگ خون است

پر و بال مرا این زخم بسته
دلم از دست آدم ها شکسته...

شکستند اعتماد و باورم را
در آغوشت بگیر...

نگاهم کن چه دردانگیزم امشب!
که از ویران شدن لبریزم امشب...

ندارم تحفه ایی جز شعر و گریه
ببخش ای ماه من بی چیزم امشب!

به قصد گریه با خود می نشینم
به قصد گریه برمی خیزم امشب

من آن اشک غریبی های تلخم
که از چشم خدا می ریزم...

ای سرخی لب های تو صد پنجره خواهش
در پیچش موی تو نشسته به کمین شعر

با آینه ها ناز نکن! دل به دلم نیست...
از لحن دل انگیز تنت مست شد این شعر!

«سیامک عشقعلی»

همایش تجلیل از برگزیدگان مسابقه عکس «از عاشورا تا اربعین» انجمن کیک بوکسینگ دانشگاه پیام نور برگزار شد.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، همایش تجلیل از برگزیدگان مسابقه عکس «از عاشورا تا اربعین» انجمن کیک بوکسینگ دانشگاه پیام نور به ریاست تورج عنصری برگزار شد. در این همایش که در محل...

شده جمعی به تو دیوانه بگویند هرروز؟
شده در خلوت خود گریه کنی با دیوار؟

شده یک شهر ندانند چه دردی داری؟
شده هرلحظه بمیری وسط این تکرار؟


«سیامک عشقعلی»

من؛ و خیال مهربانت، خدا...
آمده ماه به شب شعر من!

هرچه که می نویسم... آری تویی،
خاص ترین مخاطب شعر من!

«سیامک عشقعلی»

می آیی و هر لحظه به هر یک گذر از من،
دل می بری ای دلبر پُر شور و شر از من

جوری شده ام بنده ی زیبایی ات، این بار
اصلا نپذیرد دلم اما، اگر از من...

شاهین غرورم شده جلد خم مویت
کندی تویِ بی رحم مگر بال...

چیزی نمانده تا نور
تا فتح این تباهی
ای قهرمانِ قصه
برخیز از سیاهی!

در غربتت بسوزان
بود و نبودها را
جاری شو تا ببینی
پایان رودها را

خورشید نبض دارد
تا وقت هست برخیز!
هرجور شد بجنگ و
با هر شکست برخیز!

غم هیچِ هیچِ هیچ است
وقتی بزرگ...

در کوچه ی معشوق مرا راه ندادند!
کم بوده ام انگار! نشد! آه... ندادند...

این شاعر بی چیز چه می خواست که آن ها
از کیسه ی لطف و کرم شاه ندادند!

در حسرت دیدار چه شب ها که شکستیم...
از پنجره، یک خنده ی کوتاه ندادند!

دلسوخته ها عادتشان...

در غربت آیینه خواهد سوخت قلبی
که دوست دارد مثل یک پروانه باشد

عاقل نمی فهمد غم دلخسته ها را
دیوانه باید همدم دیوانه باشد...

«سیامک عشقعلی»