شعر کوتاه

تاریخش را نمی دانم!
فقط،
به قدمت
کلاغ های تاریخ دوستت دارم...


(رها)

رویم سیاه!
اما باور بفرمایید،
تمام خطای من،،
دوست داشتن شماست.


(رها)

اگر
آخرین حرفم
دوستت دارم نباشد
زیستن را
اشتباه کرده ام

من کویری تشنه ام
کوهی پر از دردم
من درختان وجودم را
خشک میرویانم...

از تو چه پنهان!
خودت به کنار،
از یادت هم،،
--شراب می ریزد.



(رها)

من،
چه غریبانه،،
میان این همه تنهایی،،،
--جا مانده ام!!!



(رها)

کدام فرشته ی خدا،
در گوشه ای از آسمان،
حزن آلود
دلش گرفته ست؟!
...
باران می بارد...


(رها)

به خیالم بنشین،
مانند مرغی زیبا!
...
این درخت،
بی پرنده ی یادت
کُنده ای بیش نیست.

(رها)

(رها)

گذر عمر


عاشقانه باید گفت:
عاشقانه باید زیست...
که پشیمان نشوی
عمر سفر کرده نیاید به گرانی

خلوت شبهای من
پر شده از
واژگانی که
چشم در چشم تو
خلوت کرده اند

سکوت میکنی
شاید لمس کند
راز و رمز نگاهت را
دل به سکوت نشسته من

آی ی ی زندگی!!!
موهایم یا شرافتم؟!
کدامین،
به خطر انداخته تو را؟!



(رها)

موهای پریشانم،
دینت را به مخاطره انداخت؟!
...
وجدان خفته ات چه؟!
تلنگری نخورد چرا،
--از شکم گرسنه ام؟!



(رها)

گره به گره وُ
رج به رج
دخترک،
بالا می کشید قالیِ دار را،
نکند کوتاه شود،
--دارِ آرزوهایش.




(رها)

ترانه ای را
بارها می توان گوش داد
و تورا
دوست داشت
و به جان مهمان کرد
ای ترانه باران

قلب من
دنبال نگاه تو است
بی دلیل
در قلب منی

پاییز بود
وقتی نگاه تو
گم شد
و من دوباره
میان دلتنگی هایم
پاییز شدم

وقتی که شکوفه های بهاری بر روی زره  دشمن فرود می آید
تصویر خویش را بر روی تیغه ی شمشیر می نگرم که مرا به سوی مرگ سوق میدهد تا  آزادی مرا در آغوش خود خفه کند.

چه شبها
در خیال خود دویدم
رویای باتو بودن را
ازفاصله های دور
در شبهای تنهایی

خالی ام از عشق
و درگیر نبودنها
چون خشک رودی
در انتظار بارش عشق

غروبهای سرخ
گم می شوم
در کوچه های دلهره
منتظر غروب تنهایی ام

درخشان
در آسمان شبی تاریک
ستاره ای هستی
که درخشان نموده ای دنیای مرا

می بافم
خیالت را
چون پیچکی
که بافته شده بر اندام خاطراتم

ریشه دوانده است
عشقت
که میشکند صدای سکوت را
در لابلای ثانیه های زمان