شعر

دلم دلتنگ باران است چرا باران نمی آید

به قلبم خنجری خورده که خون از آن نمی آید

ز حسرت گشته ام لبریز بی تو چند وقتی هست

سراغم دیدن رویت پی درمان نمی آید

بدون تو سیاهی سایه ای افکنده بر جانم

چو آتش کوره ی دل را ،لب...

عاشقم! تازه ترین سرخیِ گیلاس منم!
مثل هر شیشه ی باران زده، حساس منم!

عطر پیراهن من مانده در آغوش زنی
او که در دشتِ خیالات تو شد یاس منم!

خاک پای تو شدن قصه ی هر شعر کسی ست
زیر این خاک ببینی اگر الماس منم!

باز می بویمت...

ذکر من بر لب شده آن طاق ابرویت نگار


بسته ام قامت به عشقت همدم شبهای تار

شده از غم بسراییّ و دلت ، شاد شود

هرچه خوبی بکنی ، یکسره بر باد شود

شده هر در بزنی ، بهر تمنّایِ نگار

بی وفایی تو ببینی، به دلت، داد شود

دائما ، دیده ات از اشک ؛ چو باران باشد

دل دیوانهٔ تو ، چون دلِ فرهاد...

ای راز سر به مهر من ای خوشترین غزل
زیباتر از ترانه و شیرین تر از عسل

عشقت شده بهانه ی بودن در این جهان
اسم تو شد دلیل گشایش به هر عمل

گاهی دلم برای خودم تَنگ می شود
آنجا که پای رفتن من لَنگ می شود

در راه عاشقیت از خود گذشته ام
هر روز که بین عقل و دلم جَنگ می شود

صبح به لبخند تو ساز دل من کوک شود


ای که لبخند گل و سبزه ز تو معتبر است

آمدم شعر بگویم که غمم کم بشود

ناگهان از تو نوشتم دلم از دستم رفت

شب تاریک و هجران نگار و کوهی از غم ها

شده روی سرم آوار و دل را کرده طوفانی

دلم تنگ است ز هجرانت تمام لحظه حیرانم

نه یار و همدمم هستی نه بر غم ها تو غمخواری

دل سنگی و دل بردی و دل دادمت ای یار


دل نیست دگر با من بیدل به شب تار

تنور دل که روشن شد به عشقت صبح زیبایی است


جهان با بودنت پیش دو چشمانم تماشایی است

تعطیل رسمی می کنم امشب برایت شعر را

از بس که باریده غمت بر کوچه های دفترم

ارس آرامی

آهسته و نرم بر پَر خیال آمد شعر مرا خواند و رفت

هیچ ندانست که رد پای نگاهش را دلم از بَر است

ارس آرامی

دختر چادری از شعر سپیدم رد شد

چقدر شعرِ نجیبی ست سیاه است و سپید

ارس آرامی

هرگز نبود شکست کس مقصودم
آزرده نشد دلی ز من تا بودم

صد شکر که چشم عیب بینم کورست
شادم که حسود نیستم ، محسودم

قسیم النّار و الجنّه ، امیرالمومنین حیدر
علی شد ساقی کوثر ، علی همراز پیغمبر

به روز حشر در محشر، در آن وقت حساب آنجا
امید ما به لطف او ، به لطف حضرت مادر

چون بلبل سرمست پر از آوازی

از عطر گلِ سرخ غزل پردازی

در باغ، چو پروانه برقصی دلشاد

ای باد صبا، سپیده دم طنّازی

از چپ و راست بلا پشت بلا می آید
و شگفت این که فقط بر سر ما می آید

محکوم به عشقت منِ دیوانه شدم

مجنون صفتی مثال پروانه شدم

ای باد صبا عطر خوش یاسمنی

از عطر خوشت بلبل مستانه شدم

در مشرق جان، باد صبا مُشک فشان است

با رایحه ی عشق، به هر کوی وَزان است

از خنده ی گلهای بهاری، دلِ عاشق

سرمست چو بلبل به سحر، ترانه خوان است

لیلا! برای دست هایت یاس چیدم
یک روسری با رنگ دلخواهت خریدم

می خواستم شعری برایت گفته باشم
اما نشد! انگار نقاشی کشیدم

دلگیر از دنیا نباشی مهربانم!
دیشب دوباره خواب دیدم... خواب دیدم...

لیلا! خودت خوبی؟ بگو از حال کوچه
با این خیابان ها به چشمانت رسیدم

هر جا...

تارُ پودم همه عشقست، چشم من راوی عشقست
دل به دریا زده ی من، مقصدش ساحل عشقست
بوی تن پوش بهارست، مُشک سارم همه عشقست
پرسه در عالم مستی، گُل گسارم همه عشقست
ساده اندیشمُ وآرام،چون که دَردم تب عشقست
دل دیوانه چه خواهد ،در سَرَش آتش عشقست
مثل باران...

کمی ترانه بیاور

کمی ترانه بیاور شبیه چشمانت
دمی بهانه بیاور به چین دامانت

غریبگی مکن ای تک ستاره امّید
شبی نشانه بیاور به جمع یارانت

خزانکه خاطره مهر و ماه آذر شد
کمی زبانه بیاور به فصل آبانت

برای نافله سوز و ساز و هذیانی
تبی دلانه بیاور به...