شعر

عشق احساس قشنگی ست که تاوان دارد
خنده و گریه و اندوه فراوان دارد

زندگی درنظرش مردن تدریجی نیست
ان که این شور ؛ میان دل بی جان دارد

هرکسی زهر جدایی بچشد از خم عشق
عشق برزخم دلش ؛ قدرت درمان دارد

و چه دور است ز نیرنگ و...

بوی گل گه گه که می آید، ز من جان می رود

ابر می بارد و من می شوم از یار جدا

چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا؟

ابر و باران و من و یار ستاده به وداع

من جدا گریه کنان، ابر جدا، یار جدا

عاشق آن نیست که هرلحظه زند لاف محبت

مرد آنست که لب بندد و بازو بگشاید

تار و پودم، تو بگو
با دِلِ تنها چه کنم؟

تا زمانی که تو هستی غم عالم هیچ است

دلیل حال زیبایم توهستی
تمام خواب ورویایم توهستی

قسم برهستی وبر آفرینش
تمام عشق ودنیایم توهستی

ای کاش کمی فکر بهاران باشیم
دلواپس حال گلعذاران باشیم

حالا که هوای شهرمان آلوده است
ای دوست بیا شبیه باران باشیم

اعظم کلیابی ( بانوی کاشانی)

آمد وآتش زد و شوری به پا شد دردلم
هیچ از یادم نرفته خاطر شیرین او

با آن که دلم از غم هجرت خون است

شادی به غم توام ز غم افزون است

اندیشه کنم هر شب و گویم: یا رب!

هجرانش چنین است، وصالش چون است؟

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب

آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

تو عروس کسی اگر بشوی
می شوم شکل هیتلری دیگر
می کشم من تمام دنیا را
بعد از آن هم گلوله ای در سر

مثل خنثی گر بمبی که دو سیمش سرخ است

مانده ام قید لبت را بزنم یا دل را

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو پردیس عمر منی خواهرم

دوست دارمت

با من چه کرده ایکه چنین دوست دارمت
چون وامدار چله نشین دوست دارمت

یک دم هبوط کن که در آغوش گیرمت
ای آسمان به حق زمین دوست دارمت

آتش بجان دوزخ دردم ولی چه باک
تا بی کران بهشت برین دوست دارمت

فیروزه دو چشم تو با...

صد بار آشنا شده ای با من و هنوز

بیگانه وار می گذری ز آشنای خویش

همه هیچ اند، اگر یار موافق باشد

هر کسی لایق آن نیست که عاشق باشد

تورا ب دست خدا میسپارم از ته دل
برو اگر چ تورا دوست دارم از ته دل
در این دقایق اخر ک در کنار منی
تورا ب سینه خود میفشارم از ته دل
اگر چه از تو شکستم ولی خیال تو تخت
گلایه از تو و عشقت ندارم از ته...

ای تو امان هر بلا ما همه در امان تو

جان همه خوش است در سایه لطف جان تو

غبار غم برود حال خوش شود
حافظ